I GSK 428/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. M. in P. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1408/20 w sprawie ze skargi B. M. in P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przywóz towarów bez wymaganego zezwolenia FLEGT 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. M. in P. Sp. z o.o. w A. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 4050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 czerwca 2021 r., V SA/Wa 1408/20 oddalił skargę B. M. in P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przywóz towarów bez wymaganego zezwolenia FLEGT. B. M. in P. Sp. z o.o. w W. – obecnie B. M. in P. Sp. z o.o. w A. (dalej: "skarżąca kasacyjnie") wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji w całości ewentualnie wniosła o uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W każdym przypadku skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 66f ust. 4 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463, dalej jako: "ustawa o lasach"), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie sformułowanie nie można nałożyć administracyjnej kary pieniężnej, odnoszące się do ograniczenia temporalnego związanego z przedawnieniem karalności, dotyczy jedynie decyzji nieostatecznej (tj. decyzji pierwszej instancji), podczas gdy prawidłowa interpretacja tej regulacji, uwzględniająca również efekty wykładni systemowej i funkcjonalnej, prowadzi do wniosku, że dla skutecznego nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, właściwy organ - przed upływem 3 lat od dnia popełnienia naruszenia - musi wydać w sprawie decyzję ostateczną; powyższe doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przez Sąd art. 66f ust. 4 w zw. z art. 66a ustawy o lasach polegającego na uznaniu, że pomimo upływu ponad 3 lat od dnia popełnienia naruszenia, możliwe było skuteczne nałożenie na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej ostateczną decyzją administracyjną; - art. 66a ustawy o lasach w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: "Konstytucja RP") oraz art. 5 ust. 8 Rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT (Dz. U. UE.L.2005.347.1; dalej jako: "Rozporządzenie FLEGT"), poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że z uwagi na fakt, że administracyjna kara pieniężna wynikająca z art. 66a ustawy o lasach została ukształtowana przez ustawodawcę jako sankcja niestopniowalna, to oceniając zasadność nałożenia tej kary nie ma możliwości uwzględnienia konstytucyjnej i unijnej zasady proporcjonalności, podczas gdy - z uwagi na hierarchię źródeł prawa i regułę pierwszeństwa prawa wspólnotowego - przepis art. 66a ustawy o lasach powinien być interpretowany z odniesieniem się do zasad wynikających, odpowiednio, z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 8 Rozporządzenia FLEGT; - niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 8 Rozporządzenia FLEGT w zw. z art. 66a ustawy o lasach polegające na uznaniu, że Decyzja DIAS nakładająca na Skarżącą administracyjną karę pieniężną jest adekwatna do wagi zidentyfikowanego po stronie Spółki naruszenia, podczas gdy - mając na względzie konstytucyjną i unijną zasadę proporcjonalności - dolegliwość kary (dwukrotność wartości celnej zaimportowanych produktów) jest niewspółmierna do wagi uchybień Spółki, co powinno było prowadzić do uchylenia Decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika UCS; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a"), oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66f ust. 4 ustawy o lasach oraz w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i art. 68 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") polegające na zaakceptowaniu przez Sąd wadliwego stanowiska Organu w zakresie terminu przedawnienia karalności naruszeń, o którym mowa w art. 66f ust. 4 ustawy o lasach, a w szczególności - podzieleniu poglądu DIAS co do konieczności odwołania się do regulacji dotyczącej zobowiązania podatkowego powstałego w wyniku wydania decyzji ustalającej (art. 21 § 1 pkt 2 i art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej), co doprowadziło do nieuchylenia decyzji nakładającej na Spółkę administracyjną karę pieniężną po upływie 3 letniego terminu przedawnienia karalności, podczas gdy przepisy ustawy o lasach zawierają wyczerpującą regulację dotyczącą temporalnego ograniczenia możliwości nałożenia przedmiotowej sankcji, co w konsekwencji czyni niezasadnym odniesienie się do przepisów Ordynacji podatkowej, niezależnie od odwołania zawartego w art. 66h ustawy o lasach; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66a i art. 66f ust. 3 ustawy o lasach oraz w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: "k.p.a."), poprzez zaakceptowanie przez Sąd błędnego stanowiska Organu co do niezaistnienia podstaw do odstąpienia od wymierzenia Spółce administracyjnej kary pieniężnej i umorzenia postępowania, podczas gdy okoliczności faktyczne sprawy - ocenione w sposób wszechstronny - wskazują, że w przypadku Spółki wystąpiły zdarzenia, którym Skarżąca nie mogła zapobiec, co w konsekwencji uzasadniało uchylenie Decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika UCS; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku i nie odniesienie się do argumentów podniesionych przez Spółkę w skardze i w piśmie uzupełniającym skargę, dotyczących naruszenia konstytucyjnej i unijnej zasady proporcjonalności, a także brak wszechstronnego wyjaśnienia przyczyn uznania zarzutów sformułowanych przez Skarżącą w tym zakresie za niezasadne, co utrudnia Spółce polemikę z założeniami przyjętymi przez Sąd oraz kontrolę instancyjną wyroku WSA w Warszawie. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżąca kasacyjnie pismem z 4 października 2024 r., uzupełniła swoje stanowisko w sprawie powołując się na orzecznictwo NSA i TSUE, podtrzymując jednocześnie wnioski i twierdzenia zawarte w skargach kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 17 czerwca 2021 r., V SA/Wa 1408/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. 9 marca 2017 r. B. M. in P. Sp. z o.o. w W. za pośrednictwem T. E. W. P. Sp. z o.o. zgłosiła dopuszczenie do obrotu towary określone jako platformy i elementy kokpitu z drewna teakowego do łodzi motorowodnych, przywiezione z I. klasyfikowane do kodu CN 4418999000 Taryfy Celnej. Do zgłoszenia celnego załączono fakturę z 14 lutego 2017 r. wystawioną przez P. E. I., w polu 44 SAD nie zadeklarowano zezwolenia FLEGT, zadeklarowano kod Y057 - towary niewymagające przedstawienia zezwolenia FLEGT na przywóz drewna. Następnie, w toku kontroli w zakresie prawidłowości stosowania przepisów FLEGT do towarów w postaci drewna i wyrobów z drewna sprowadzonych z I. w okresie od 15 listopada 2016 r. do 30 września 2017 r., zakończonej protokołem kontroli z 27 czerwca 2018 r. ustalono, że dla importu wyrobów z drewna z I. wymagane jest zezwolenie FLEGT wystawione przez organ zezwalający (w kraju eksportu), potwierdzone przez organ właściwy (w kraju importu) i przedłożone organowi celnemu (deklaracja w polu 44 zgłoszenia zawierająca właściwy dla zezwolenia kod). Zezwolenie FLEGT nr [...] nie zostało potwierdzone przez upoważniony organ właściwy - Dyrektora Izby Celnej w Gdyni. Podczas kontroli stwierdzono również, że w zgłoszeniu celnym z 9 marca 2017 r. wskazano nieprawidłową klasyfikację towarów. Wobec tego, Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie decyzją z [...] marca 2019 r. określił prawidłową klasyfikację towarów objętych wskazanym zgłoszeniem celnym. Następnie, zawiadomieniem z 24 maja 2019 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia przepisów ustawy o lasach w stosunku do przywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym z [...] marca 2017 r. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, która oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co oznacza że w skardze kasacyjnej należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez kasatora, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach powołanej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Przepisy postępowania, które mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie sądowoadministracyjnej to przepisy p.p.s.a., przepisy k.p.a. oraz przepisy Rozdziału 9a Administracyjne kary pieniężne ustawy z 28 września 1991 r. o lasach. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie jest sporny, ponieważ kasator nie kwestionuje następującej oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 czerwca 2021 r.: "Nie jest przy tym sporne, iż Spółka dokonała przywozu drewna z I. z naruszeniem przepisów regulujących system zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT. W rozdziale III "Uznanie i weryfikacja zezwolenia " w art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1024/2008 z 17 października 2008 r. ustanawiającego szczegółowe środki dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT (Dz. Urz. UE L 277/23 z 18 października 2008 r.) wskazano bowiem, że zezwolenie przedkłada się właściwym organom państwa członkowskiego, w którym przesyłka objęta zezwoleniem jest zgłaszana do dopuszczenia do swobodnego obrotu (art. 6 ust. 1). Niezwłocznie po uznaniu zezwolenia właściwe organy, o których mowa w ust. 1, powiadamiają organy celne zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi (art. 6 ust. 2). Tymczasem zezwolenie, nie zostało zatwierdzone przez Dyrektora Izby Celnej w Gdyni. Tym samym zostały spełnione przesłanki zastosowania w sprawie art. 66a ustawy o lasach. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu kto, wbrew zakazowi określonemu w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2173/2005, dokonuje przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów z drewna wywiezionych z państw partnerskich, w przypadku gdy ich dostawa nie jest objęta zezwoleniem FLEGT, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości dwukrotnej wartości celnej tych produktów." Zgodnie z art. 66a ustawy o lasach, kto, wbrew zakazowi określonemu w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2173/2005, dokonuje przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów z drewna wywiezionych z państw partnerskich, w przypadku gdy ich dostawa nie jest objęta zezwoleniem FLEGT, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości dwukrotnej wartości celnej tych produktów. Natomiast, według art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT: Przywóz do Wspólnoty produktów z drewna wywiezionych z państw partnerskich jest zakazany, jeżeli dostawa nie jest objęta zezwoleniem FLEGT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaakceptował zatem ustalenia organów administracji publicznej, że 9 marca 2017 r. B. M. in P. Sp. z o.o. w W. dokonała przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów z drewna wywiezionych z państw partnerskich, w przypadku gdy ich dostawa nie jest objęta zezwoleniem FLEGT naruszając przy tym zakaz dostawy z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że naruszenie tego zakazu podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości dwukrotnej wartości celnej tych produktów. Należy dodać, że Rozporządzenie w sprawie egzekwowania prawa leśnego, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT) (rozporządzenie Rady (WE) nr 2173/2005) weszło w życie w 2005 r. w celu uregulowania kontroli przywozu drewna do UE z krajów, które zawarły dwustronne umowy o dobrowolnym partnerstwie (VPA) . Rozporządzenia stanowią akty prawne określone art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Są to akty ogólnego zastosowania, wiążące w całości i bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej (UE). Dobrowolna umowa o partnerstwie między I. a UE to prawnie wiążący dokument handlowy mający na celu zapewnienie, że na rynek europejski trafiają produkty wyłącznie z legalnego drewna. Na mocy VPA I. wydaje zezwolenia FLEGT, które świadczą o legalności produktów Drewno i produkty z drewna posiadające licencję FLEGT uznawane są za zgodne z wymogami Unijnej Ustawy o Drewnie, która zakazuje przedsiębiorstwom z UE wprowadzania na rynek europejski nielegalnie pozyskanego drewna i produktów z drewna. Organ przyznający takie zezwolenie weryfikuje ważność dokumentów złożonych przez zainteresowanego. W razie potrzeby może być przeprowadzona wizyta w terenie , aby zapewnić spójność z dostarczonymi informacjami. Zgodnie z VPA "i. drewno uznaje się za legalne, jeśli zweryfikowano, że jego pochodzenie oraz proces produkcji, a także dalsza obróbka, transport oraz działania związane z handlem spełniają wymogi wszystkich przepisów i regulacji obowiązujących w I." (v. Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, I. – Unia Europejska. Dobrowolna umowa o partnerstwie dotycząca egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa oraz handlu produktami z drewna wprowadzanymi na terytorium Unii Europejskiej , Bruksela 2013) Dodatkowo, oprócz promowania legalnego handlu umowa VPA zwalcza przyczyny nielegalności oraz poprawę polityki leśnej a także uwzględnia kwestie ochrony środowiska. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. kasator zarzucił Sądowi I instancji w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66f ust. 4 ustawy o lasach oraz w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 i art. 68 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 66a i art. 66f ust. 3 ustawy o lasach oraz w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. może być skuteczny, kiedy kasator powiąże ten przepis postępowania z przepisem prawa materialnego, który był podstawą prawną decyzji ostatecznej lub miał być taką podstawą. W takim wypadku kasator winien wskazać postać naruszenia przepisu prawa materialnego przez Sąd I instancji: błędną jego wykładnię; niewłaściwe zastosowanie; błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem, kasator powiązał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. z innym przepisem postępowania sądowoadministracyjnego tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz prawidłowo z przepisem prawa materialnego art. 66f ust. 4 ustawy o lasach (Nie można nałożyć administracyjnej kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynęły 3 lata), a także przepisami art. 21 § 1 pkt 2) O.p. i art. 68 § 1 O.p. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. może być skuteczny, kiedy kasator powiąże ten przepis postępowania sądowoadministracyjnego z naruszonym przez organy administracji publicznej przepisem postępowania, który miał zastosowanie w postępowaniu administracyjnym. W takim wypadku kasator winien wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a uchybienia tego nie dostrzegł Sąd I instancji. Tymczasem, kasator powiązał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z innym przepisem postępowania sądowoadministracyjnego tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz prawidłowo z przepisami postępowania administracyjnego art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Natomiast, art. 66a i art. 66f ust. 3 ustawy o lasach (Jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że do naruszenia doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot popełniający naruszenie nie mógł zapobiec, właściwy organ odstępuje od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i umarza postępowanie) są przepisami prawa materialnego. Zarzut naruszenia art. 66f ust. 3 ustawy o lasach może być skutecznie podnoszony jedynie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., kiedy kasator zarzuci Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 66f ust. 3 ustawy o lasach wskazując postać naruszenia prawa materialnego: błędna wykładnia; niewłaściwe zastosowanie; błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie. Istota omawianego zarzutu sprowadza się do kwestionowania przez kasatora ustalenia, że nie zaistniały przesłanki odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i umorzenia postępowania, które to ustalenia obejmują przesłanki obiektywne oraz przesłanki subiektywne. Tak sformułowany zarzut pozostaje w sprzeczności z zarzutem przedawnienia podniesionym wcześniej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielając ustalenie organów, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 66f ust. 3 ustawy o lasach, ponieważ strona nie wykazała, że do naruszenia przepisów doszło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym popełniający naruszenie nie mógł zapobiec - nie naruszył art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., a to w sytuacji, kiedy przedmiotowe zgłoszenie celne nie było przypadkiem incydentalnym. Z protokołu kontroli wynika bowiem, że spośród 57 zgłoszeń celnych, co do 17 ustalono, że nie zostały zatwierdzone zezwolenia przez upoważnione organy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. (Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a). Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. kasator w istocie dopatruje się w tym, że Sąd I instancji zaakceptował stan faktyczny sprawy ustalony przez organ administracji publicznej. Jest to zarzut nietrafny, ponieważ Sąd I instancji badając w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej oceniał przede wszystkim prawidłowość ustaleń faktycznych w zakresie zarzutu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organów, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 66f ust. 3 ustawy o lasach. Kasator nie wskazał, jak również nie uzasadnił, jakich to jeszcze innych uchybień, których dopuścił się organ administracji publicznej, nie podniesionych w skardze - nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 oraz art. 1a ustawy z 28 września 1991 r. o lasach, ustawa określa: 2) zasady odpowiedzialności za naruszenie przepisów: a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT (Dz. Urz. UE L 347 z 30.12.2005, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 2173/2005", b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 995/2010 z 20 października 2010 r. ustanawiającego obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty z drewna (Dz. Urz. UE L 295 z 12.11.2010, str. 23), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 995/2010". Sprawy dotyczące: 1) przywozu drewna do Unii Europejskiej określają przepisy rozporządzenia nr 2173/2005; 2) wprowadzania do obrotu drewna i produktów z drewna oraz zbywania i nabywania drewna i produktów z drewna wprowadzonych do obrotu, w tym przez jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, określają przepisy rozporządzenia nr 995/2010. W Rozdziale 9a Administracyjne kary pieniężne tej ustawy zawarte są przepisy kompetencyjne, przepisy postępowania oraz przepisy prawa materialnego. Według art. 66f ust. 4 ustawy o lasach, nie można nałożyć administracyjnej kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynęły 3 lata. Natomiast, zgodnie z art. 66h tej ustawy, w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują organom wymierzającym administracyjne kary pieniężne. Zgodnie z art. 66g ust. 2 ustawy o lasach, wpływy z tytułu administracyjnych kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. W rozumieniu art. 3 pkt 8) ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych administracyjna kara pieniężna z art. 66a ustawy o lasach jest niepodatkową należnością budżetową stanowiącą dochód budżetu państwa, wynikającą ze stosunków publicznoprawnych, podlegającą egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9) O.p., zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Według art. 4 O.p., obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Natomiast, zgodnie z art. 5 O.p., zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. W ustawie Ordynacja podatkowa DZIAŁ III Zobowiązania podatkowe Rozdział 1 Powstawanie zobowiązania podatkowego rozpoczyna się artykułem 21. Według art. 21 § 1 pkt 2) O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Przedawnienie prawa do wydania takiej decyzji reguluje art. 68 § 1 O.p.: Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zgodnie z art. 68 § 2 pkt 1) i 2) O.p., jeżeli podatnik: nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego; w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego - zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z tej regulacji prawnej wynika, że zobowiązanie podatkowe powstające po doręczeniu decyzji ustalającej może powstać, jeżeli decyzja ta została doręczona w okresie 3 lat (lub 5 lat w okolicznościach wskazanych w § 2), licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Poprzez doręczenia decyzji powstają zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego obciążającego osoby fizyczne, podatku od spadków i darowizn, podatku dochodowego od przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, karty podatkowej. Niedoręczenie decyzji w terminie skutkuje tym, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Przedawnia się prawo organu podatkowego do wydania i doręczenia decyzji ustalającej, a przez to wygasa ciążący na podatniku obowiązek zapłacenia podatku. Istnieje możliwość zmiany decyzji wymiarowej w postępowaniu odwoławczym, w sytuacji gdy upłynął w trakcie tego postępowania termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku. W przypadku gdy podatnikowi doręczono decyzję wymiarową w terminie, a następnie odwołał się on od niej i w trakcie postępowania odwoławczego upłynął termin przedawnienia, organ odwoławczy może nie tylko utrzymać w mocy tę decyzję, lecz także ją uchylić i orzec merytorycznie. Wynika to z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r.. III FSK 4779/21; LEX nr 3333862: "(...) obowiązek podatkowy przekształca się w zobowiązanie podatkowe w dacie doręczenia podatnikowi decyzji organu pierwszej instancji. Termin przedawnienia prawa do wymiaru podatku nie ogranicza zatem możliwości rozpoznania odwołania, a nawet wydania decyzji reformatoryjnej". Decyzja organu odwoławczego nie może być jednak mniej korzystna dla podatnika niż uchylona. Skorygowanie przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej nie jest ustaleniem zobowiązania podatkowego – ono już istnieje po doręczeniu decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji, ale jest przejawem kontroli poprawności tego ustalenia i w razie stwierdzenia uchybień, ich wyeliminowania. Korekta decyzji organu pierwszej instancji wymaga jej uchylenia w całości lub w części i orzeczenia co do meritum przez organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 1 pkt 2) O.p. Zobowiązanie podatkowe z art. 21 § 1 pkt 2) O.p. powstaje dopiero z dniem prawidłowego doręczenia wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Decyzja ta konkretyzuje wynikający z ustawy obowiązek podatkowy ciążący już wcześniej na podatniku, z decyzji wymiarowej wynika, ile i kiedy podatnik jest zobowiązany zapłacić. Do decyzji wydanej na podstawie art. 66a ustawy o lasach stosuje się odpowiednio art. 21 § 1 pkt 2) O.p., gdzie mowa jest o doręczeniu decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania, a nie jak w art. 21 § 3 O.p., o wydaniu decyzji określającej (art. 21 § 1 pkt 1) O.p.), do której ma zastosowanie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego (7 sędziów) z 6 października 2003 r., FPS 8/03 (ONSA 2004/1/7): "Zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego." Według art. 5 ust. 1 i 4 Traktatu o Unii Europejskiej, granice kompetencji Unii wyznacza zasada przyznania. Wykonywanie tych kompetencji podlega zasadom pomocniczości i proporcjonalności. Zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatów. Instytucje Unii stosują zasadę proporcjonalności zgodnie z Protokołem w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, środki podjęte przez UE: muszą być odpowiednie, by doprowadzić do zamierzonego celu; muszą być konieczne, by doprowadzić do zamierzonego celu; nie mogą nakładać na osoby fizyczne nadmiernego obciążenia w stosunku do zamierzonego celu (proporcjonalność w wąskim znaczeniu). Ta zasada jest ściśle powiązana z zasadą pomocniczości, która wymaga od UE podejmowania działać tylko wtedy, kiedy będą one bardziej skuteczne niż działania podejmowane na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym. Kolejna pokrewna zasada, zasada przyznania, stanowi, że wszelkie obszary polityki nieuzgodnione wyraźnie w traktatach przez wszystkie państwa członkowskie pozostają w ich zakresie zainteresowania. W przypadku naruszenia zasady proporcjonalności, wnioskodawcy mogą – o ile spełnione są warunki – zakwestionować ważność odpowiednich środków przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości podjęto próbę zdefiniowania testu proporcjonalności. W wyroku C-169/91 Stoke-on-Trent wyrażono następujący pogląd: "ocena proporcjonalności przepisów krajowych, które próbują osiągnąć dozwolony rzez prawo wspólnotowe cel, wymaga wyważenia między interesem państwa w osiągnięciu tego celu w stosunku do interesu, jaki ma Wspólnota w zapewnieniu swobody przepływu." Zastosowanie zasady proporcjonalności wymaga zdefiniowania naruszonego interesu (prawa) wspólnotowego. Następnie definiuje się wartość, którą zamierza chronić państwo członkowskie. Ostatnim elementem jest wyważenie między konkurującymi interesami: wspólnotowym i krajowym. Przyjmuje się również, że test proporcjonalności polega na zbadaniu adekwatności środka krajowego oraz jego niezbędności (sprawa 72/83 Campus Oil Ltd.). Test proporcjonalności składa się z czterech elementów: identyfikacja interesu wspólnotowego; ocena, czy uzasadnienie przepisów krajowych mieści się w pojęciu interesu publicznego akceptowanego przez Trybunał Sprawiedliwości; ocena adekwatności przepisów krajowych do ochrony wskazanego interesu publicznego; zbadanie niezbędności, a więc, czy istnieją mniej restrykcyjne z punktu widzenia wartości uznanych za godne ochrony przez prawodawcę wspólnotowego lub Trybunał Sprawiedliwości sposoby osiągnięcia celu zakładanego przez ustawodawstwo krajowe (sprawa C-154/98 Komisja v. Francja). Zasada proporcjonalności jest wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP: Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Zasada proporcjonalności stawia przed prawodawcą każdorazowo wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania w danym stanie faktycznym ingerencji w zakres prawa bądź wolności jednostki. Z drugiej zaś winna ona być rozumiana jako wymóg stosowania takich środków prawnych, które będą skuteczne, a więc rzeczywiście służące realizacji zamierzonych przez prawodawcę celów. Niezbędne w tym sensie, że chronić będą określone wartości w sposób, bądź w stopniu, który nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych, łagodniejszych środków. Zatem ingerencja w sferę praw i wolności jednostki musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie. Proporcjonalność to inaczej miarkowanie określonego działania pozwalające na osiągnięcie zamierzonego celu przy jednoczesnym respektowaniu prawa innych osób, które to działanie ogranicza. Zasada proporcjonalności zawiera w sobie powinność ograniczania ingerencji do minimum przy uwzględnieniu okoliczności sprawy tak, aby cel został osiągnięty. Badanie zachowania zasady proporcjonalności między celem, jaki ma być osiągnięty a zastosowanymi przy jego realizacji środkami wymaga przeprowadzenia testu, pod względem przydatności, niezbędności i proporcjonalności sensu stricte wprowadzonej regulacji prawnej, polegającego na udzieleniu odpowiedzi na trzy podstawowe pytania dotyczące analizowanej normy: czy jest ona w stanie doprowadzić do zamierzonych przez ustawodawcę skutków (przydatność normy); czy jest ona niezbędna (konieczna) dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana (konieczność podjęcia przez ustawodawcę działania) oraz czy jej efekty pozostają w proporcji do nałożonych przez nią na obywatela ciężarów lub ograniczeń, tzw. proporcjonalność sensu stricto. Zasada proporcjonalności wpływa również na stosowanie prawa unijnego i prawa krajowego przez sądy Państw Członkowskich. Przepisy prawa krajowego, które nie przejdą testu proporcjonalności są niezgodne z prawem unijnym. Z tego też powodu, nie mogą być stosowane, między innymi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd unijny winien w takim wypadku zignorować przepisy prawa krajowego, które tę zasadę naruszają. Ewentualnie, w zależności od okoliczności faktycznych sprawy, będzie zobligowany do odpowiedniej interpretacji przepisów prawa krajowego, tak by zapewnić poszanowanie zasady proporcjonalności (por. A. Wróbel (red.): Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, Wydawnictwo Zakamycze 2005, s. 205 - 311, i powołane tam orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości). Praktycznym przejawem przestrzegania zasady proporcjonalności przez instytucje wspólnotowe jest zobowiązanie ich do podawania informacji (w uzasadnieniach do proponowanych aktów prawnych) na temat spełniania wymogów wynikających z zasady proporcjonalności. Rozporządzenie Rady (WE) nr 2173/2005 z 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT w pkt (8) preambuły stanowi: Każde Państwo Członkowskie powinno określić sankcje mające zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia. Natomiast, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 995/2010 z 20 października 2010 r. ustanawiające obowiązki podmiotów wprowadzających do obrotu drewno i produkty z drewna w preambule stanowi: (12) Wprowadzanie po raz pierwszy do obrotu na rynku wewnętrznym nielegalnie pozyskanego drewna lub pochodzących z niego produktów powinno być zakazane na mocy jednego z przepisów niniejszego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę złożoność problemu nielegalnego pozyskiwania drewna, przyczyny leżące u jego podstaw oraz jego skutki, należy podjąć konkretne środki, takie jak na przykład środki oddziałujące na postępowanie podmiotów. (27) Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby stosowano skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty, podmioty handlowe i organizacje monitorujące. Przepisy krajowe mogą przewidywać, że po nałożeniu skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za naruszenia zakazu wprowadzania do obrotu na rynku wewnętrznym nielegalnie pozyskanego drewna lub pochodzących z niego produktów takie drewno lub produkty z drewna nie powinny być koniecznie niszczone, lecz mogą zostać wykorzystane lub rozdysponowane w celach zgodnych z interesem publicznym. Rozporządzenia unijne nr 2173/2005 oraz nr 995/2010 mają zastosowanie ogólne, są w całości wiążące i bezpośrednio stosowane. Muszą być w pełni przestrzegane przez podmioty, do których mają zastosowanie (osoby prywatne, państwa członkowskie, instytucje Unii). Stosuje się je bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich od dnia wejścia w życie (data określona w rozporządzeniu lub – w przypadku jej braku – dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej) bez konieczności transpozycji do prawa krajowego. Rozporządzenia mają zapewniać jednolite stosowanie prawa Unii we wszystkich państwach członkowskich, przepisy merytoryczne rozporządzeń zastępują niezgodne z nimi przepisy krajowe. Zgodnie z art. 5 ust. 8 rozporządzenie Rady (WE) nr 2173/2005 z 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT, każde Państwo Członkowskie określa sankcje nakładane w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zasady odpowiedzialności za naruszenie przepisów rozporządzeń unijnych zawiera krajowa ustawa o lasach w Rozdziale 9a Administracyjne kary pieniężne, do których z mocy art. 189a § 2 k.p.a. nie mają zastosowania przepisy DZIAŁU IVA Administracyjne kary pieniężne (k.p.a.). Ustawa o lasach zawiera bowiem uregulowania dotyczące: przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej; odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej. Sankcje przewidziane w Rozdziale 9a ustawy o lasach są zgodne z unijną i konstytucyjną zasadą proporcjonalności, są skuteczne i odstraszające. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).