I GSK 411/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. P. o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Po 703/16 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Po 703/16 J. P. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z [...] stycznia 2016 r., nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. We wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący wskazał na oczywistą obrazę przez organy podatkowe przepisów dotyczących postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm. dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskowego charakteru tej instytucji wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek wykazania przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Powinien on uprawdopodobnić, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym. NSA ma na uwadze, że skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania jedynie decyzji organu pierwszej instancji. Poza zakresem wniosku znalazła się decyzja organu drugiej instancji od której wniesiono skargę do WSA w Poznaniu następnie oddaloną przez ten Sąd. Z kolei ten ostatni wyrok kwestionuje skarżący kolejnym środkiem zaskarżenia tj. skargą kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie NSA J. P. nie wykazał, że zachodzą przesłanki, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji powinna uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku oraz poprzeć je dokumentami potwierdzającymi prawdziwość tych okoliczności. Wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący we wniosku w żaden sposób nie wykazał, jaką szkodę lub nieodwracalne skutki może spowodować wykonanie decyzji. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na oczywistą obrazą przez organy podatkowe przepisów dotyczących postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego. W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. We wniosku nie powołano żadnych konkretnych argumentów uzasadniających twierdzenie o ryzyku wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody jak również nie przedstawiono żadnych dokumentów. Ponadto brak uzasadnienia wniosku nie pozwala przyjąć, że skarżący uzasadnił spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. NSA nie dysponując żadnymi informacjami nie mógł zatem stwierdzić, czy wykonane decyzji rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Formułując wniosek skarżący powoływał się na oczywistą obrazę przez organy podatkowe przepisów dotyczących postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do tego zagadnienia należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją procesową i nie ma nic wspólnego z kontrolą zaskarżonej decyzji, służąc jedynie zabezpieczeniu interesów strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym aż do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Ocena czy doszło do naruszenia zarzucanych w skardze kasacyjnej przepisów nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wpadkowej zainicjowanej wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji (tak NSA w postanowieniu z dnia 22 listopada 2016 r., I GSK 1280/16). Na tym etapie postępowania NSA rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie bada tej kwestii. Powołany przepis upoważnia Sąd tylko do oceny złożonego wniosku, w której to ocenie nie mieści się weryfikacja prawidłowości decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.