I GSK 410/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego "T." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Go 903/12 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego "T." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego "T." Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 r, sygn. akt I SA/Go 903/12, oddalił skargę Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego T. sp. z o.o. w W. (dalej jako skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] września 2012 r w przedmiocie określenia wartości celnej towaru i podatku od towarów i usług. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia: Działająca z upoważnienia skarżącej Agencja Celna "W." z R. złożyła w dniu [...] maja 2007r., zgłoszenie celne nr [...], wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu towar w postaci: przędzy z włókien odcinkowych sztucznych - 100% wiskoza, w ilości 21.659.40 kg, deklarując kod CN 55101100 oraz wartość towaru w wysokości 9746.73 USD przy cenie jednostkowej 0,45 USD/kg, na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. wystawionej przez firmę ABCO International z Hong Kongu. Do zgłoszenia celnego oprócz ww. faktury dołączono m.in.: indyjskie świadectwo pochodzenia nr EI 16696131 z dnia 17 kwietnia 2007r., fakturę nr 26/07/FVC z [...] maja 2007r. za usługę transportową na trasie Hamburg-Łódź, deklarację wartości celnej, list załadunkowy, list przewozowy CMR nr 0307076 z dnia 18 maja 2007r. potwierdzający przewóz towaru, notę tranzytową T1 nr MRN 06DE485110427429M3 z dnia 18 maja 2007r. wystawioną w Hamburgu, którą objęty został zaimportowany towar, potwierdzenie złożenia zabezpieczenia nr 410000-WRC-3152-P-40/05. Naczelnik Urzędu Celnego w G. przyjął zgłoszenie celne, wskutek czego zgłoszony towar został z mocy prawa objęty wnioskowaną procedurą. Przeprowadzona w wyniku kontroli zgłoszenia celnego weryfikacja przez Agencję Inspekcji Eksportu i Przemysłu – Chennai Ministerstwo Handlu i Przemysłu Rząd Indii wykazała, że świadectwo pochodzenia załączone do zgłoszenia celnego zostało wydane przez ich biuro, a objęte nim towary spełniają wymogi dotyczące pochodzenia, jako całkowicie pozyskane w Indiach. Jednocześnie organ weryfikujący przesłał w załączeniu kopię faktury nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. wymienioną w polu 10 świadectwa pochodzenia. Przesłana faktura została wystawiona przez firmę "Indocot, A-27/13 Kanti Chandra Road, Bani Park, Jaipur 302016. India" na towar w postaci 21.659,40 kg przędzy - 100% wiskoza, załadowany w indyjskim porcie Tuticorin i przeznaczony do portu w Hamburgu w Niemczech. Odbiorca i kupujący nie zostali określeni. W dokumencie wskazano jako kraj końcowego przeznaczenia Polskę. Ogólna wartość faktury opiewała na znacznie wyższą kwotę tj. 63.895,23 USD, a cena jednostkowa, przy podanej ilości towaru 21.659,40 kg, wynosiła 2.95 USD/kg. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowy towar został sprzedany przez eksportera z Indii, w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Zgodnie z fakturą nr [...], firma INDOCOT A-27/13 Kanti Chandra Road.; Bani Park, Jaipur 302016 z Indii, widniejącą również jako eksporter w weryfikowanym świadectwie pochodzenia FORM A sprzedała towar objęty wymienionym świadectwem pochodzenia dla odbiorcy w Polsce za kwotę 63.895.23 USD. Do zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] maja 2007 r. przedłożono natomiast fakturę nr [...] z dnia [...] maja 2007r. wystawioną przez firmę A. [...]; [...], C.; Hong Kong dla Spółki z o.o. "T.". Wartość towaru określono na kwotę 9.746.73 USD, przy cenie jednostkowej dla takiej samej ilości towaru (21.659,40 kg) w wysokości 0,45 USD/kg. W oparciu o otrzymany wynik weryfikacji oraz z uwagi na wątpliwości dotyczące deklarowanej wartości celnej, organ I instancji uznał, że przedłożona do zgłoszenia celnego faktura nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., opiewająca na ogólną kwotę 9.746,73 USD, nie mogła być przyjęta do ustalenia wartości celnej importowanego towaru, ponieważ zarówno załączona do zgłoszenia celnego faktura nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. jak i faktura nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. przesłana w wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia wykazują, iż dotyczą tego samego towaru. Konsekwencją było wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanego towaru oraz określenie prawidłowej wysokości kwoty należnego podatku z tytułu importu. W toku postępowania miały miejsce następujące zdarzenia: Pełnomocnik skarżącej, pismem z dnia [...] października 2010 r. wniósł o uzupełnienie zgromadzonych dowodów, m.in.: - przesłuchanie w charakterze świadka pracownika spółki A. P. na okoliczności dotyczące wynegocjowanej i zapłaconej ceny za importowaną przędzę, gdyż świadek ten prowadził negocjacje w sprawie zakupu przędzy; - przetłumaczenie na język polski wszystkich dowodów sporządzonych w języku obcym, które zgromadzono w aktach sprawy; - dołączenie do akt sprawy oryginału pisma od organu indonezyjskiego oraz pisma administracji celnej z Lichtensteinu; oryginału orzeczenia Prokuratury Rejonowej w S. oraz orzeczenia wydanego przez Sekcję Dochodzeniowo Śledczą w Ś. Pismem z dnia [...] listopada 2010r. Kancelaria Prawnicza "C." przekazała uwierzytelnioną kserokopię pisma otrzymanego od firmy F. z siedzibą w T. (Lichtenstein) wraz z tłumaczeniem dokonanym przez biegłego przysięgłego, przedstawiającego numery faktur z przyporządkowanymi do nich kwotami wyrażonymi w dolarach USD. Faktury wskazane w wykazie zostały wydane przez ww. firmę i objęte w corocznych raportach podatkowych, zatwierdzonych przez licencjonowanego audytora. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. skarżąca przesłała uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa udzielonego przez zarząd Spółki T. z W. do reprezentowania spółki w postępowaniu celnym i podatkowym w sprawach [...] do [...] oraz [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2010r. nr L.dz. [...] pełnomocnik skarżącej przedstawił kserokopię opinii Biegłego Rzeczoznawcy U. W. sporządzonej na zlecenie Agencji Celnej K. Sp. z, o. o w przedmiocie ustalenia: - czy na podstawie posiadania jedynie dokumentów bez dysponowania próbkami możliwe jest ustalenie faktycznej wartości importowanego towaru, np. tkanin, obuwia, tekstyliów? - Czy możliwe jest uzyskanie porównawczych faktycznych wartości importowanego towaru przy posiadaniu jedynie ograniczonych informacji o produkcie zawartych w dokumentach bez posiadania próbki towaru ? - Czy identyczne dane dotyczące składu surowca w tkaninie, tekstyliach, obuwiu oraz ogólne wykończenie tych produktów zawarte w różnych dokumentach celnych SAD może być wystarczające do dokonania i porównań cen oraz ustalenia faktycznej wartości importowanego towaru przy jednoczesnym braku próbek towarowych? Organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka pracownika spółki A. P. uznając, że podstawą prowadzonego postępowania jest ustalenie faktycznej wartości importowanego towaru, a nie formalnej prawidłowości przedstawionej do odprawy faktury i wynegocjowanej przez stronę ceny towaru. Decyzją z [...] czerwca 2011 r. organ I instancji określił skarżącej wartość celną towaru i kwotę cła dla potrzeb ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT oraz określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę należnego podatku od towarów i usług wraz z odsetkami. Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Od decyzji tej skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Go 69/12 uchylił ją. Stwierdził, że organy celne obu instancji pominęły art. 151 ust. 4 RWKC. W szczególności należało ustalić, czy wśród znajdujących się w systemie A. zgłoszeń celnych znajdują się takie, które dotyczą towarów podobnych w rozumieniu przepisu art. 142 ust. 1 lit. d RWKC i zostały wytworzone przez tego samego producenta co towary sprowadzone przez skarżącą. Dopiero poczynienie takich ustaleń, daje organowi celnemu możliwość zastosowania art. 151 ust. 1 RWKC w oparciu o uwagi znajdujące się w załączniku 23 ust. 1 RWKC. Sąd uznał, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka w osobie A. P. – osoby negocjującej ostateczną cenę zakupu, jest pozbawione podstaw i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. W postępowaniu prowadzonym po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 4 kwietnia 2012 r., organ wezwał pełnomocnika skarżącej aby uzupełnił materiał dowodowy o dane dotyczące producenta importowanego towaru pochodzącego z Indii wg zgłoszenia celnego z dnia [...] maja 2007 r. oraz o dokument potwierdzający ubezpieczenie zakupionego towaru. W piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącej poinformował organ celny, że nie posiada danych dotyczących producentów towarów oraz dokumentów dotyczących ubezpieczenia. Dyrektor Izby Celnej w R., decyzją z dnia [...] września 2012 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2011 r. W skardze na tą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 122, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej oraz art. 86 ustawy Prawo celne, polegające na uznaniu za udowodnione okoliczności wynikające z faktury zakupu spornego towaru, która jako dokument prywatny nie jest dowodem tego, co jest w niej stwierdzone, lecz jedynie może być uznany za dowód tego, że osoba złożyła oświadczenie o określonej treści; - art.191 Ordynacji podatkowej polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów; - art.181a RWKC, polegające na uznaniu, że wskazana na fakturze importowej wartość celna towaru nie może być uznana za cenę transakcyjną, W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając skargę stwierdził, że następstwem wątpliwości organów celnych wynikających ze zgłoszenia celnego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], czy zadeklarowana wartość celna towaru stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę określoną w art. 29 WKC, było zastosowanie art. 181 a ust. 1 RWKC oraz brak przymusu stosowania metody wartości transakcyjnej w sytuacji uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Weryfikacja świadectwa pochodzenia dokonana przez właściwy w sprawie organ władz indyjskich potwierdziła, że dane zawarte w nadesłanym do weryfikacji świadectwie pochodzenia są autentyczne i prawdziwe. Organ weryfikujący przesłał kopię faktury, powiązaną ze świadectwem pochodzenia, w której wykazano znacznie wyższą wartość towaru. W tej sytuacji na podstawie art. 181 a RWKC organy celne ustaliły wartość celną towaru z zastosowaniem jednej z metod zastępczych przewidzianych w art. 30 ust. 2 WKC. Zdaniem Sądu, organy celne prawidłowo zastosowały uregulowaną w art. 30 ust. 2 lit. b WKC metodę wartości transakcyjnej towarów podobnych z art. 142 ust. 1 lit d RWKC. Sąd I instancji stwierdził, że organ celny, rozpatrując ponownie sprawę zastosował się do wszystkich wskazań zawartych w ww. wyroku. Wziął pod uwagę dyspozycję art. 151 ust. 4 RWKC i dokonał analizy materiału porównawczego w celu ustalenia czy importowany towar został wytworzony przez tego samego producenta. Jednocześnie organ celny zwrócił się do pełnomocnika skarżącej o wskazanie producenta towaru. Informacji tej pełnomocnik nie udzielił. Organ badał więc wartość przędzy wiskozowej wytworzonej przez tę samą osobę – indyjskiego producenta wpisanego na świadectwie pochodzenia oraz na fakturze dostarczonej przez indyjskie władze, gdyż w zbiorze zgłoszeń A. będącym w dyspozycji organu nie znaleziono danych odpowiadających rygorom przepisu art. 151 ust. 4 RWKC. Wobec tego, organ był uprawniony do ustalenia wartości towaru na podstawie materiału porównawczego towarów wytworzonych przez inne osoby. W ocenie Sądu, organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a brak współpracy ze strony skarżącej m.in. przy ustaleniu producenta importowanego towaru nie może być wykorzystywany przez nią jako zarzut przeciw organowi. Sąd uznał za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył też art. 188 Ordynacji podatkowej, ani art. 153 p.p.s.a., ponieważ przesłuchanie świadka A. P. nie miało znaczenia dla wyniku sprawy. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej będący doradcą podatkowym, zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 153 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię, co w konsekwencji miało bezpośredni wpływ na wydany w sprawie wyrok. Wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie w całości skarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w R. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiódł, że Sąd I instancji oraz organy celne były, na mocy art. 153 p.p.s.a., związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania z wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r I SA/Go 69/12. Podniósł, że z treści wyroku wynika, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012r. oraz decyzja Naczelnika Urzędu Celnego. nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. zostały wydane z pominięciem art. 151 RWKC, pomimo tego, iż jest to kluczowy przepis przy ustalaniu wartości transakcyjnej towarów podobnych. Decyzja pierwszej instancji w dalszym ciągu pozostała w obrocie prawnym, a częściowe wykonanie związania ww. wyrokiem spowodowało pojawienie się w obrocie prawnym decyzji drugiej instancji o nr [...] z dnia [...] września 2012r. będącej w istocie efektem wydanego w sprawie w dniu 4 kwietnia 2012r. wyroku. Decyzja z dnia [...] września 2012r. utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., uznaną przez Sąd za wadliwą wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012r. Autor skargi kasacyjnej wskazał również, że w tożsamych sporach rozstrzyganych przed tutejszym sądem, w identycznym składzie orzekającym, jak i z udziałem poszczególnych sędziów, odmowa przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą dowodu z przesłuchania świadka w osobie A. P. została przez sąd zakwestionowana i uznana za naruszenie prawa. Jako potwierdzenie podał następujące sygn. Akt: I SA/Go 675/12, I SA/Go 676/12, I SA/Go 677/12, I SA/Go 678/12, I SA/Go 678/12. Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego podlega oddaleniu. Przedmiotem sporu jest ustalenie prawidłowej wartości celnej przywiezionej przez skarżącą przędzy z włókien odcinkowych sztucznych 100% wiskoza i określenie prawidłowej wysokości należności podatkowych jako konsekwencji rozstrzygnięcia o nierzetelności zgłoszenia celnego, zawierającego wartość celną przywiezionego towaru. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, które w niniejszej sprawie nie występuje. Jako podstawę prawną skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał "naruszenie prawa materialnego tj. art. 153 p.p.s.a. przez błędną jego wykładnię, co w konsekwencji miało bezpośredni wpływ na wydany w sprawie wyrok". Za podstawę faktyczną skargi kasacyjnej skarżący uznaje nierespektowanie przez organy celne oraz przez Sąd I instancji wskazań z wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Go 69/12, w którym przesądzono, że decyzje organów celnych zostały wydane z naruszeniem art. 151 RWKC. Nie stawia jednak zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej. Zwraca jedynie uwagę, że w wielu prawomocnych wyrokach, które przytacza w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, uznano, że odmowa przesłuchania świadka A. P. jest przejawem naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że pełnomocnik skarżącej, zarzuca naruszenie ww. przepisu przez to, że ani organy celne, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r., co spowodowało, że w obiegu prawnym pozostała decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w G., która w ocenie pełnomocnika skarżącej jest decyzją wadliwą. Zarzut ten jest pozbawiony podstaw prawnych. Sąd kasacyjny zauważa, że z uzasadnienia wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r. wynika, że zakwestionowana decyzja winna być uchylona z uwagi na konieczność wyjaśnienia jednego elementu stanu faktycznego, a mianowicie ustalenia, czy w materiale porównawczym w systemie A. są zgłoszenia celne dotyczące towarów produkowanych przez tą samą osobę, która była producentem towarów zgłoszonych przez skarżącą. Jeśli nie, to organ powinien ustalić jaki materiał porównawczy należałoby przyjąć dla określenia wartości celnej metodą towarów podobnych w rozumieniu przepisu art. 142 ust. 1 lit. d RWKC. Sąd I instancji stwierdził, że " (...) dopiero poczynienie takich ustaleń, daje organowi celnemu w dalszej kolejności możliwość zastosowania art. 151 ust. 1 RWKC w oparciu o uwagi znajdujące się w załączniku 23 ust. 1 RWKC, ponieważ z materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych, jak również z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ celny takie ustalenia poczynił czym naruszył regulację z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej." Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ celny podjął czynności w bazie A. w celu ustalenia producentów towarów zgłoszonych i przyjętych jako podobne. Z uwagi na niemożność ustalenia producenta we wskazany przez Sąd sposób, organ celny zastosował metodę towarów podobnych dla ustalenia wartości celnej importowanego towaru. Zakres tego postępowania, jak słusznie wskazał pełnomocnik organu, nie upoważniał organu odwoławczego do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Dlatego zarzut pełnomocnika skarżącej, że decyzja pierwszej instancji nie powinna pozostać w obrocie prawnym, gdyż została wydana z pominięciem art. 151 RWKC, pomimo tego, iż jest to kluczowy przepis przy ustalaniu wartości transakcyjnej towarów podobnych nie ma uzasadnienia. Przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi bowiem, że " Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części." Taka okoliczność w sprawie nie wystąpiła, ponieważ Dyrektor Izby Celnej w R. miał obowiązek uzupełnienia postępowania dowodowego jedynie o wskazane przez Sąd czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarazem opinię Sądu I instancji, zgodnie z którą, bezpodstawne jest stosowanie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej w sytuacji, kiedy zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w nieznacznej części. Zarazem umknęło uwadze wnoszącego skargę kasacyjną to, że związanie oceną prawną z art. 153 p.p.s.a., na które powołuje się on w podstawach skargi kasacyjnej, dotyczy także poglądów Sądu wyrażonych w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 kwietnia 2014 r., w którym Sąd stwierdził, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka A. P. jest zbyteczne. W szczególności Sąd uznał, że " (...) wobec powzięcia przez organ uzasadnionych wątpliwości, o których mowa w art. 181 a RWKC, czego konsekwencją było odrzucenie wartości transakcyjnej dla celów ustalenia wartości celnej towaru, żądanie Strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka w osobie Pana A. P. – osoby negocjującej ostateczną cenę zakupu, jest pozbawione podstaw i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie...". Także z tego powodu uwagi skarżącej kasacyjnie w tym zakresie, nie mogą być przyczyną wyeliminowania z obrotu prawnego wyroku Sądu I instancji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 tj.).