I GSK 3521/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Ministra Finansów o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 3521/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 242/18 w sprawie ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Ministra Finansów) z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązanie do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty w części gminnej, części oświatowej subwencji ogólnej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 3521/18

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 3521/18 oddalił skargę kasacyjną Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 242/18 w sprawie ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Ministra Finansów) z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązanie do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty w części gminnej, części oświatowej subwencji ogólnej. Pismem z dnia 6 lutego 2023 r. pełnomocnik organu wniósł o uzupełnienie powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną nie zawarł rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania pomimo, że wniosek w tym przedmiocie został sformułowany w piśmie organu z dnia 5 grudnia 2018 r. stanowiącego odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z przepisem art. 179 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej: "p.p.s.a.", strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Na kanwie powołanego przepisu, w zakresie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego pomieszczonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, ukształtował się klarowny i jednoznaczny pogląd, że wniosek o zasądzenie kosztów postępowania nie podlega uwzględnieniu, gdy odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po upływie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej, a więc po upływie terminu określonego w art. 179 p.p.s.a. (por. wyrok NSA: z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt II OSK 2173/19 i z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2309/16). W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że organ, złożył w sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną, lecz uczynił to z uchybienie terminu, o którym mowa w przywołanym art. 179 p.p.s.a. Jak bowiem wynika z analizy korespondencji procesowej znajdującej się w aktach niniejszej sprawy, skarga kasacyjna została doręczona pełnomocnikowi organu w dniu 21 listopada 2018 r. (k: 65 akt sprawy – zwrotne poświadczenie odbioru). Jak natomiast wynika z odcisku stempla pocztowego, odpowiedź na skargę kasacyjną nadano w urzędzie pocztowym w dniu 6 grudnia 2018 r. (k. 72 akt sprawy – koperta). Mając na uwadze datę doręczenia organowi odpisu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że termin do niewadliwego wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną upływał z dniem 5 grudnia 2018 r. Wniesienie odpowiedzi na rzeczoną skargę kasacyjną jeden dzień po upływie skutecznego terminu do dokonania tej czynności, jak już stwierdzono, stanowiło uchybienie termonowi z art. 179 p.p.s.a., wobec czego pomieszczony w nim wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, nie mógł zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy wyrokowaniu w dniu 12 stycznia 2023 r., uwzględniony. Jednocześnie należy podkreślić, że jak wynika ze wskazanej udzielonej odpowiedzi na skargę kasacyjną, została ona udzielona przez pracownika organu, a nie przez reprezentującego go profesjonalnego pełnomocnika. NSA rozpoznający sprawę stwierdza, że podziela wykładnię prawa przyjętą przez NSA w uchwale z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, według której art. 204 i art. 205 § 2-4 p.p.s.a. stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną, przy czym konieczne jest zaznaczenie, że z uzasadnienia tej uchwały wynika, iż zasądzenie zwrotu takich kosztów jest dopuszczalne wtedy, gdy odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a., czyli w terminie 14 dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej. W związku z tym wskazać należy, że w nawet gdyby udzielona przez organ odpowiedź na skargę kasacyjną została nadana z zachowaniem terminu, to została ona podpisana przez pracownika organu – zastępcę dyrektora organu, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego organ. Dlatego tez NSA słusznie nie uwzględnił zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ w rozpatrywanej sprawie mogłyby one obejmować jedynie wynagrodzenie pełnomocnika - radcy prawnego za sporządzenie odpowiedzi na skargę, a ta nie została sporządzona przez pełnomocnika (art. 204 pkt 1, 205 § 2 p.p.s.a.). Z tych samych przyczyn nie zasługiwała na uwzględnienie niniejszy wniosek o uzupełnienie powołanego wyroku NSA o postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.