I GSK 348/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 października 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 461/18 w sprawie ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 30 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu gminy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 31 października 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 461/18 oddalił skargę A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 30 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami. A wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Ponadto, strona skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła na podstawie: 1) art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. w brzmieniu ustawy o systemie oświaty z dnia 19 listopada 2004 r. (Dz.U. Nr 256, poz. 2572) oraz w brzmieniu ustawy o systemie oświaty z dnia 4 grudnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 2156) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że cyt.: "... wszystkie trzy gminy: W., P. i A., bezpośrednio sąsiadują z gminą D., zatem wszystkie trzy są gminami najbliższymi. Wobec powyższego, organ wybierając na dany rok jedną z ww. gmin kierował się nie tylko odległością od siedziby gminy, ale i ilością dzieci, które z tej gminy uczęszczają do przedszkola w K. Działanie takie należy ocenić jako racjonalne, a przede wszystkim zgodne z wolą ustawodawcy opisaną w art. 90 ust. 2 u.s.o." Podczas, gdy prawidłowa wykładnia art. 90 ust. 2b u.s.o. zdanie 2, o treści: "W przypadku braku na terenie gminy przedszkola publicznego, podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę na prowadzenie przedszkola publicznego" jednoznacznie wskazuje, że chodzi o jedną, najbliższą gminę. Gdyby Ustawodawca chciał umożliwić gminom dokonanie wyboru spośród kilku gmin sąsiadujących z daną gminą, wówczas dałby temu wyraz używając sformułowania w liczbie mnogiej tj. "najbliższe gminy". Skoro tego nie uczynił i zdecydował się na liczbę pojedynczą w sformułowaniu "najbliższa gmina" to był to zabieg celowy i w konsekwencji zabronione jest ustalanie dotacji poprzez dokonanie wyboru spośród kilku najbliższych gmin; 2) art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zarzut naruszenia: (i) art. 141 § 4 p.p.s.a. (ii) art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz (iii) art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie. Podczas, gdy przepisy ten nakładają obowiązek, aby Sąd nie pomijał dowodów zebranych w sprawie. Skarżąca przedstawiła własnoręcznie zredagowane i podpisane przez rodziców uczniów oświadczenia, które zostały całkowicie pominięte przez Sąd. Oświadczenia te zaprzeczają ustaleniom dokonanym przez Sąd. W zaskarżonym orzeczeniu Sąd podkreślił: "Nie sposób natomiast przyjąć za wiarygodne oświadczeń i podpisów złożonych na liście pod pismem stanowiącym załącznik do zastrzeżeń i wyjaśnień do protokołu kontroli z dnia 14 grudnia 2015 r. Nie można bowiem pominąć, iż - jak zeznała część rodziców - przedmiotowe oświadczenia były sporządzane pod dyktando dyrektora, który na tę okoliczność odwiedził ich w miejscu zamieszkania, części z rodziców przedstawiona została jedynie lista z prośbą o podpis, jeden z rodziców zakwestionował, iż podpis widniejący na karcie zgłoszenia jest jego podpisem. Rodzice zeznali, iż składali podpis na dokumentach opatrzonych nieaktualną datą sporządzenia. Wszystkie te okoliczności podważają ocenę wiarygodności przedłożonych przez stronę dokumentów, mających wykazać, iż liczba dzieci wykazanych na potrzeby ustalenia dotacji pokrywa się z liczbą dzieci faktycznie uczęszczających do przedszkola.". Ustalenie to jest sprzeczne z oświadczeniami zredagowanymi i podpisanymi przez: MP z dnia 5 listopada 2013 r. oraz z dnia 12 listopada 2014., BP z dnia 1 lipca 2015 r., MA z dnia 30 czerwca 2015 r. SK z dnia 5 marca 2015 r., e) AB, która oświadczyła ponadto, że jej dzieci będą wypisane dopiero od września 2015 r. Oświadczenia te zostały pominięte przez Sąd. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W sprawie nie została wniesiona odpowiedź na skargę kasacyjną. Zgodnie z 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021, poz. 2095 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej, uznając sformułowane w niej zarzuty za niezasadne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Skargę oparto na obu podstawach. Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów i sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem, zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego, dotyczą bowiem ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia wedle unormowań materialnych. Zarzuty te były nieusprawiedliwione. Na wstępie oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte zostały zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego naruszenie powiązane zostało z przepisami art. 133 § 1 i art. 113 § 1 p.p.s.a. Uznanie zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. mogłoby bowiem wykluczyć możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 i art. 113 § 1 p.p.s.a. polegają na ich niezastosowaniu, gdyż Sąd I instancji pominął dowody zebrane w sprawie. Skarżąca bowiem przedstawiła własnoręcznie zredagowane i podpisane przez rodziców uczniów oświadczenia, które zostały całkowicie pominięte przez Sąd. Należy podkreślić, iż wskazane powyżej naruszenie powinno być powiązane z odpowiednimi przepisami postępowania z Kodeksu postępowania administracyjnego, czego jednak kasator nie uczynił ani w zarzutach skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że tak skonstruowane i uzasadnione zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mogły odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Wskazać należy, że w orzecznictwie NSA w odniesieniu do zarzucanego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. ukształtowało się jednolite stanowisko, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo wówczas, gdy nie zawiera ono stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego a podstawę wyrokowania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu I instancji nie dość, że zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., to również, jeżeli nie przede wszystkim, gdy chodzi o przyjęte za podstawę wyrokowania w sprawie prawnie relewantne fakty oraz analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia i wolne jest także od sugerowanych przez stronę skarżącą wad i deficytów, które można czy też należałoby kwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów sądu wynikało - co stanowi konsekwencję funkcji uzasadnienia sądowego, w tym zwłaszcza funkcji opisowej oraz funkcji kontroli trafności podjętego rozstrzygnięcia (która służy umożliwieniu przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli) - z jakich powodów wydał on orzeczenie o określonej treści i dlaczego tak, jak w rozpatrywanej sprawie, nie stwierdził naruszenia prawa wskazanego w skardze. Pominięcie więc w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 4037/17). Zupełnie inną natomiast kwestią jest siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie, stanowisko to zostało umotywowane w stopniu wystarczającym, aby poddać je merytorycznej kontroli w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą kasacyjną. Dlatego - co należy podkreślić - polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyroki NSA z: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Podkreślenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego ani stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z: 22 czerwca 2016 r., sygn. I GSK 1821/14, 6 marca 2019 r., sygn. II GSK 985/17). Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zatem łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje sąd pierwszej instancji, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie częściowo zmierza uzasadnienie omawianych zarzutów w rozpatrywanej skardze kasacyjnej. Zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód w sposób wystarczająco logiczny i jasny przedstawia stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną Sądu I instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w ocenianym uzasadnieniu w sposób prawidłowy przedstawił przesłanki oddalenia skargi. Podkreślić należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, lecz ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do zarzutów skargi w kwestiach mających istotne znaczenie w sprawie poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela wypracowane w orzecznictwie stanowisko, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało, dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyroki NSA z: 18 listopada 2016 r., sygn. II GSK 702/15; 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16). Zauważyć w związku z tym należy, że część analityczna uzasadnienia pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Za nieusprawiedliwiony należało też uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie. Art. 133 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Z przepisu tego wynika więc jedynie nakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyroki NSA z: 26 maja 2010 r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; 19 października 2010r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; 5 czerwca 2012r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może zatem służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji, z którą nie zgadza się skarżący (por. wyroki NSA z: 9 listopada 2011r., I OSK 1350/11, LEX nr 1149159; 17 listopada 2011r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105; 5 kwietnia 2012r., I OSK 1749/11, LEX nr 1145067), a do tego zmierza w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, zarzucając nieodniesienie się do jej zarzutów i twierdzeń. Nie mógł także odnieść skutku zawarty w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Przede wszystkim uzasadnienie postawionego zarzutu jest do niego nieadekwatne. Argumentacja skarżącej kasacyjnie skupia się bowiem na wadliwym, jej zdaniem, sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Stosownie do art. 113 § 1 p.p.s.a. przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa w art. 113 § 1 p.p.s.a., rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz stan zdolności sprawy sądowoadministracyjnej do wydania wyroku, a zatem dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu czy też nie. Przepis ten ma charakter techniczny, a więc może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 3575/18, LEX nr 3176946). W orzecznictwie uznano ponadto, że przepis ten nie ma charakteru istotnego, a wiec nie może stanowić podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt. II FSK 797/07, LEX nr 496300 oraz z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1759/07, LEX nr 575446). Wadliwie także powiązano art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 i art. 113 § 1 p.p.s.a. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., który z kolei jest przepisem tzw. wynikowym, regulującym rozstrzygnięcie sądu. Sąd I instancji nie stosował przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. gdyż uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem spełnione są przesłanki do zastosowania art. 151 p.p.s.a. Skoro Sąd I instancji oddalił skargę (art. 151 p.p.s.a.), to zaskarżony wyrok nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Trzeba bowiem zgodzić się z organem odwoławczym, że przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie było ustalenie prawidłowej kwoty dotacji, lecz kwestie związane z zasadnością żądania przez organ I instancji zwrotu udzielonej dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu nie rozstrzygało zatem w jakiej wysokości faktycznie powinna być wypłacona Stowarzyszeniu dotacja - jaka winna być jej prawidłowa wysokość. Z akt sprawy wynika, że w tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie wystąpiła z pozwem do Sądu Rejonowego w Łasku o zapłatę i na dzień wydawania zaskarżonej decyzji sprawa była w toku. Z tych więc powodów zarzut naruszenia art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty należało uznać za bezzasadny. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.