I GSK 290/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 426/21 w sprawie ze skargi M. S. na pismo Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku postanawia: oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 426/21 odrzucił skargę M. S. na pismo Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku oraz zwrócił M. S. kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W skardze skierowanej do WSA w Lublinie skarżący M. S. zaskarżył wskazane wyżej pismo Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2021 r., które określił jako "decyzja". Przedmiotowe pismo dotyczyło ponownej informacji o negatywnej ocenie projektu zarejestrowanego pod numerem [...], złożonego w odpowiedzi na Wezwanie do złożenia wniosku o dofinansowanie w ramach naboru nr [...] w ramach Osi Priorytetowej 3 Konkurencyjność Przedsiębiorstw Działania 3.7 Wzrost Konkurencyjności MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 Finansowanie kapitału obrotowego mikro i małych przedsiębiorców. Powyższe pismo stanowiło odpowiedź organu na pismo skarżącego z dnia [...] maja 2021 r. zatytułowane: "Odwołanie". W odpowiedzi na skargę Lubelska Agencja Wspierania Przedsiębiorczości wniosła o oddalenie skargi. Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. , poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę uznając, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie wniosek o dofinansowanie złożony został przez skarżącego w związku z ogłoszeniem przez organ naboru wniosków o dofinansowanie w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 w 2020 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 986, dalej: ustawa o szczególnych rozwiązaniach). Stosownie do powyższego przepisu, Wybór do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19 może następować w trybie nadzwyczajnym (ust. 1). W trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio (ust. 2). Właściwa instytucja wybiera do dofinansowania projekt, który spełnił kryteria wyboru projektów (ust. 3). Szczegółowe zasady naboru projektów do dofinansowania, warunki, jakie spełnić muszą beneficjenci oraz procedura oceny i wyboru projektów do dofinansowania w trybie nadzwyczajnym zostały określone w powołanym wyżej "Wezwaniu do złożenia wniosku o dofinansowanie w ramach naboru nr [...] w ramach Osi priorytetowej 3 Konkurencyjność przedsiębiorstw, Działanie 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020, Finansowanie kapitału obrotowego mikro i małych przedsiębiorstw". Wezwanie to stanowi swego rodzaju regulamin naboru, który nie przewiduje prawa do wniesienia środka odwoławczego, ani możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co zostało wyraźnie zastrzeżone w pkt VI Wezwania. Żadnego trybu odwoławczego nie wskazuje również przepis art. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Nie przewiduje także skargi do sądu administracyjnego. Nadzwyczajnego trybu wyboru projektów do dofinansowania nie przewiduje i nie reguluje także ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, ze zm., zwanej "ustawą wdrożeniową"), do której, w zakresie nieuregulowanym w ustawie o szczególnych rozwiązaniach, odsyła art. 1 ust. 2 tej ustawy. Ustawa wdrożeniowa przewiduje dwa podstawowe tryby wyboru projektów do dofinansowania: konkursowy i pozakonkursowy, a ponadto tryb, o którym mowa w ustawie z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych i który dotyczy wyłącznie projektów realizowanych w ramach instrumentów finansowych (art. 28 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Przepisy ustawy wdrożeniowej dotyczące trybów wyboru projektów do dofinansowania nie mogą mieć zatem zastosowania do trybu nadzwyczajnego, przewidzianego w art. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach (z wyjątkiem art. 48 ust. 4a, którego odpowiednie stosowanie przewiduje wprost art. 10 ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach). W szczególności nie będzie mieć zastosowania procedura odwoławcza przewidziana w ustawie wdrożeniowej tylko dla trybu konkursowego. W konsekwencji w trybie nadzwyczajnym nie przysługuje także skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 61 ustawy wdrożeniowej, skargę do sądu administracyjnego wnieść można, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a, tylko od określonych rozstrzygnięć, podjętych w trybie konkursowym (por. także postanowienia WSA w Lublinie w sprawach III SAB/Lu 23/20 i III SA/Lu 117/21 – orzeczenia.nsa.gov.pl.). W związku z powyższym, rozstrzygnięcia podejmowane w ramach naboru wniosków o dofinansowanie, przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 w 2020 r., zostały wyłączone przez ustawodawcę spod kognicji sądów administracyjnych. Tym samym, zdaniem Sądu I instancji zaskarżone pismo w przedmiocie ponownej informacji o negatywnej ocenie projektu złożonego przez skarżącego nie mogło być przedmiotem skutecznie wniesionej skargi skierowanej do sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną na powyższe pismo wniósł M. S. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżył w całości wskazane powyżej orzeczenie i w trybie art. 176 ustawy stawił rozstrzygnięciu naruszenie następujących przepisów: 1. art. 37 ust. 1, 2 i 3 pkt 1 ustawy wdrożeniowej i art. 41 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. COVID-19 oraz w związku z rozdziałem III podrozdziałem. 3.3. ust.. 1.1. litera "i" Wezwanie do złożenia wniosku o dofinansowanie w ramach naboru nr [...] w ramach Osi priorytetowej 3 Konkurencyjność przedsiębiorstw Działania 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 Finansowanie kapitału obrotowego mikro i małych przedsiębiorstw poprzez (dalej jako wezwanie do składania wniosków), poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Skarżący nie może być podmiotem ubiegającym się o dofinansowanie, gdyż Skarżący jest wspólnikiem spółki cywilnej, a dostarczone przez niego informacje dotyczące jego dochodów dotyczyły jego działalności gospodarczej oraz jego udziału w spółce cywilnej kiedy LAWP oczekiwał informacji dotyczących wyłącznie jego działalności gospodarczej w oderwaniu od udziału w spółce cywilnej. Powyższe błędne zastosowanie przepisów polega na niezrozumieniu specyfiki spółki cywilnej, a także próbie oderwania działalności gospodarczej Skarżącego od spółki cywilnej, w której bierze udział. 2. art. 3 § 2 i § 2a i §3 p.p.s.a poprzez bezzasadne i krzywdzące dla skarżącego przyjęcie, iż zainicjowana przez podmiot sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi. Skarżący zwrócił uwagę, iż w procesie oceny wniosku dokonano szeregu błędów natury technicznej, a w szczególności: 1. W toku naboru me zdefiniowano w sposób przejrzysty znaczenia pojęcia obrót gospodarczy" ani me wskazano jak ono się ma do spółki cywilnej i jej specyfiki. 2. Błędnie przyjęto, iż spółka cywilna jest przedsiębiorcą prowadzącym własną działalność gospodarczą, która nie jest tożsama z działalnościami wspólników. 3. Błędnie przyjęto, że nie można odpowiedzieć twierdząco na pytanie dotyczące spadku obrotów gospodarczych o 30% we wskazanym okresie, kiedy wyraźnie udowodniono, że M. S. prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w formie jednej spółki cywilnej, a co za tym idzie obrót jego działalności gospodarczej jest wprost proporcjonalny do ustalonego przez wspólników sposobu udziału w zyskach i stratach spółki cywilnej. Zgodnie z tym nie ma on konieczności prowadzić indywidualnej dokumentacji swojego własnego obrotu gospodarczego. Mając powyższe na uwadze w trybie art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Lubelska Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie wniosła o oddalenie w całości skargi kasacyjnej. Jednocześnie oświadczył, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. W rozpoznawanej sprawie wniosek o dofinansowanie złożony został przez skarżącego w związku z ogłoszeniem przez organ naboru wniosków o dofinansowanie w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 10 ustawy Covid-19. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z 3 kwietnia 2020 r. COVID-19, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Natomiast, według art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy COVID-19, wybór do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19 może następować w trybie nadzwyczajnym. W trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio. Właściwa instytucja wybiera do dofinansowania projekt, który spełnił kryteria wyboru projektów. Taka regulacja wskazuje na pozakonkursowy tryb postępowania w zakresie złożonych wniosków o dofinansowanie, eliminując tym samym tryb konkursowy. Stwierdzić należy, że odesłanie w art. 10 ustawy o COVID-19, do odpowiedniego stosowania art. 48 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, czyli stosowania do złożonych wniosków trybu pozakonkursowego, nie oznacza poprzez wnioskowanie a contrario, że w zakresie złożonych wniosków nie stosuje się innych regulacji ustawy wdrożeniowej. Zdaniem NSA, taka regulacja wskazuje jedynie na pozakonkursowy tryb postępowania w zakresie złożonych wniosków o dofinansowanie, eliminując tym samym tryb konkursowy. W ocenie NSA, jednoznaczny nakaz ustawodawcy do stosowania ustawy wdrożeniowej, zawarty w art. 1 ust. 2 ustawy o COVID-19, przekonuje do stanowiska, że w zakresie wniosków, takich jak w złożonym w niniejszej sprawie, stosuje się w sposób odpowiedni regulacje ustawy wdrożeniowej. Sąd I instancji kontrolowanym postanowieniem odrzucił skargę na pismo LAWP z dnia [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 58 § 1 i 3 p.p.s.a. prezentując stanowisko, że skarga nie podlega rozpoznaniu bowiem z akt sprawy wynika, że złożony przez skarżącą wniosek o dofinansowanie procedowany był w trybie nadzwyczajnym - w rozumieniu specustawy, pozakonkursowym. Odnosząc się do powyższego stanowiska Sądu I instancji wskazać należy, że mimo błędnego uzasadnienia rozstrzygnięcie to odpowiada prawu. Przypomnieć należy, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych reguluje art. 3 p.p.s.a. zgodnie z którym, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na (art. 3 § 2 p.p.s.a.): 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ratio legis uregulowania prawnego rozszerzającego kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, będących przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., wiązane jest z umożliwieniem sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, które dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej oraz potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej oraz w zakresie zadań realizowanych przez te organy (T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska (red. T. Woś), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, Warszawa 2012, s. 69-70). Tym samym, obywatele i inne podmioty konkretnych uprawnień lub obowiązków, w sytuacji gdy odnoszący się do nich akt lub czynność posiada cechy określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., mają zapewnioną ochronę na drodze sądowej. Mogą bowiem zaskarżyć takie akty i czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, a także bezczynność organu w tych sprawach, jak również żądać, aby sąd administracyjny orzekł o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 146 p.p.s.a.). Z ugruntowanego stanowiska odnoszącego się do określonych przywołanym przepisem przesłanek warunkujących właściwość sądów administracyjnych w sprawach z tego rodzaju skarg wynika, że za akty lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się, między innymi, jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (zob. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ZNSA 2006 nr 2, s. 18 – 19). Należy zauważyć, że w odniesieniu do trybu pozakonkursowego, ze względu na charakter informacji o negatywnej ocenie wniosku, przyjmuje się, że gwarancją procesową przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektu będzie dopuszczalność drogi sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji odpowiednie zastosowanie będzie miał art. 61-68 ustawy wdrożeniowej oraz przepisy dotyczące wyboru projektów w trybie pozakonkursowym. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, negatywna ocena projektu dokonana w trybie pozakonkursowym jest aktem, który spełnia przesłanki wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i na wynik oceny takiego projektu pozakonkursowego przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. R. Poździk (red.), pozostali autorzy: M. Dołowiec, D. Harasimiuk, E. Metlerska-Drabik, A. Ostrowska, J. Ostałowski, M. Wołyniec, Komentarz do art. 48 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, LEX). Stanowisko powyższe akceptowane jest w judykaturze (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 1542/16, wyrok WSA w Warszawie z 22 grudnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1608/20, wyrok WSA w Opolu z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Op 150/21). W niniejszym postępowaniu pismem z dnia [...] maja 2021 r. LAWP poinformowała skarżącego, że wniosek o dofinansowanie pt. "Wsparcie na finansowanie kapitału obrotowego w związku z pogorszeniem sytuacji przedsiębiorstwa w wyniku pandemii COVID-19"', złożony w ramach Osi Priorytetowej 3 Konkurencyjność przedsiębiorstw. Działania 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020, w odpowiedzi na Wezwanie do złożenia wniosku o dofinansowanie, nabór nr [...], zarejestrowany pod nr ewidencyjnym [...], został oceniony negatywnie z uwagi na fakt, nie spełnienia kryterium wyboru projektów: "Kwalifikowalność wnioskodawcy". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo LAWP z dnia [...] maja 2021 r. stanowiące negatywną ocenę wniosku spełnia definicję aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ponieważ pismo to ma charakter indywidualny, oddziałuje na uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa, a także jest dokonywane/wydawane w zakresie administracji publicznej - podlegającym właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Uzasadniając powyższe rozważania należy wskazać, że okoliczności związane z negatywną oceną wniosku o dofinansowanie powinno być przedmiotem kontroli prowadzonej przez sąd administracyjny. Zatem negatywna ocena projektu dokonana w trybie pozakonkursowym jest aktem, który spełnia przesłanki wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i na wynik oceny takiego projektu pozakonkursowego przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie pismo LAWP z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] stanowi jedynie odpowiedź na pismo wnioskodawcy z dnia [...] maja 2021 r. informujące skarżącego że stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu jest ostateczne. Nie spełnia ono definicji aktu lub czynności o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym niemniej na marginesie w realiach niniejszej sprawy należy wskazać, że w przypadku ewentualnego wniesienia przez skarżącego skargi do sądu administracyjnego na pismo LAWP z dnia [...] maja 2021 r. stanowiące negatywną ocenę wniosku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi, Sąd I instancji badając okoliczności braku winy skarżącego związane z uchybieniem terminu do złożenia skargi może przywrócić termin do jej wniesienia. WSA powinien zatem przyjąć do rozpoznania skargę złożoną z uchybieniem terminu, w sytuacji gdy uchybienie tego terminu nie wynikało z winy strony. Przyjęcie powyższego stanowiska pozwala na zrealizowanie w pełni prawa strony do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.