I GSK 269/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt I SAB/Bd 5/19 w sprawie ze skargi [A.] w Z.W. w likwidacji na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie nierozpoznania wniosku o umorzenie zobowiązania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz [A.] w Z. W. w likwidacji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt I SAB/Bd 5/19 po rozpoznaniu skargi [A.] w Z. W. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie nierozpoznania z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione: 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W.-Ś. z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]; 2. zasądził od organu na rzecz J. W. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. w pozostałej części skargę oddalił. Od przedmiotowego wyroku Zakład Ubezpieczeń Społecznych złożył skargę kasacyjną, zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. I. art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 63 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), polegające na błędnej wykładni w/w przepisu k.p.a. i w konsekwencji uznaniu, że mimo nieokreślenia przez wnioskodawcę rodzaju składek, które miałyby podlegać umorzeniu, wniosek zawiera prawidłowo określone żądanie, o którym mowa w art. 63 § 2 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy; II. art. 149 § 1 pkt 1 w związku z art. 149 § 1a p.p.s.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w okolicznościach faktycznych sprawy brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu k.p.a. i w konsekwencji przyjęcie, że organ niezasadnie pozostawił wniosek o umorzenie zaległości składkowych bez rozpoznania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi [A.] w Z. W.w likwidacji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. strona zrzekła się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [A.] w Z. W. w likwidacji wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 3 Sygn. akt I GSK 1694/18 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne. Zgodnie art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Zgodnie z art. 64 § 1 k.p.a. jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W tej sprawie organ administracyjny w piśmie z dnia 31 października 2018 r. wezwał stronę do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie funduszy i okresu zaległości które mają podlegać rozpatrzeniu o ich umorzenie, lub też wskazanie całości zaległości. W odpowiedzi w piśmie z dnia 18 listopada 2018 r. wnioskodawca wskazał, że kwota stanowiąca podstawę do umorzenia wynosi 133553, 20 zł. W następstwie tego pisma organ administracyjny pismem z dnia 29 listopada 2018 r zawiadomił stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia uzasadniając to tym, ze skierował do wnioskodawcy prośbę o sprecyzowanie wniosku, czego jednak wnioskodawca ostatecznie nie dokonał. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela takiego stanowiska organu administracyjnego, w konsekwencji nie podziela zarzutów ujętych w skardze kasacyjnej. Wbrew temu stanowisku, to organ administracyjny w piśmie z dnia 31 października 2018 r. wezwał stronę do sprecyzowania wniosku poprzez między innymi wskazanie całości zaległości. Natomiast w odpowiedzi na to pismo strona wskazała całość zaległości określając ją w wysokości 133553, 20 zł. Według Naczelnego Sąd Administracyjnego wnioskodawca prawidłowo zrealizował obowiązek wynikający z wezwania do usunięcia braków. Oznacza to, że zastosowane przez organ administracyjny art. 64 § 2 k.p.a. i pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia nastąpiło z naruszeniem prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji, w zakresie zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, jest zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).