I GSK 236/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku E. M. o wstrzymanie wykonania decyzji i wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej E. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 21 października 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 182/16 w sprawie ze skargi E. Mi. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji

Wyrokiem z dnia 21 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę E. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej E. M. sformułowała wniosek o wstrzymanie egzekucji ze świadczenia ZUS, wstrzymanie wykonania wyroku oraz o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania sprawy przed NSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, wobec treści żądania zastosowania w stosunku do strony instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), że sądowoadministracyjna ustawa procesowa, tak w powołanym jak i żadnym innym przepisie nie przewiduje możliwości wstrzymania wykonania objętego skargą kasacyjną wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zastosowanie środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna ma bowiem wpływ na prawomocność, a więc istnienie w obrocie prawnym, wyroku wydanego przez sąd administracyjny I instancji oraz skutków jakie z prawomocnością orzeczeń są związane – art. 168, art. 170 i art. 171 p.p.s.a. Odnosząc się do żądania wstrzymania egzekucji "ze Świadczenia z ZUS", jak wnioskuje strona skarżąca, zauważyć należy, że zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jed. Dz. U. z 2016 r., poz. 599), postępowanie egzekucyjnej ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Tym samym "wstrzymanie" egzekucji uzależnionej jest od skuteczności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu – rozstrzygnięcia organu na podstawie, którego egzekucja może zostać wszczęta i przeprowadzona. W niniejszej sprawie zawieszenie egzekucji, zgodnie z przywołaną regulacją, zależy zatem od skuteczności wniosku o wstrzymanie sformułowanego w skardze kasacyjnej. Przechodząc do oceny żądania wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji, wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia – "zachodzi niebezpieczeństwo", czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). Ponadto skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie, zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawierał jakichkolwiek motywów (uzasadnienia) wskazujących na okoliczności w oparciu, o które możliwym byłaby ocena czy wykonanie powołanej decyzji wywoła w stosunku do strony jedną bądź obie przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujące zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Wniosek skarżącej ogranicza się, bowiem wyłącznie do sformułowania żądania wstrzymania wykonania w całości decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez NSA. W takim stanie sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.