I GSK 230/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. NSA Jacek Surmacz (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 586/22 w sprawie ze skargi P. K. na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia 5 lipca 2021 r. nr FGŚP.504.3236.2021.MG/15gga w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżony akt; 3. zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi na rzecz P. K. 1 240 (jeden tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 17 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 586/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. K. (dalej: Skarżący) na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z 5 lipca 2021 r. nr FGŚP.504.3236.2021.MG/15gga w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Skarżący zwrócił się do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej: uCovid-19). Wniosek dotyczył [...] pracowników na okres 3 miesięcy, począwszy od maja 2021 r. i kwoty [...] zł. W piśmie z 5 lipca 2021 r. organ odmówił Skarżącemu przyznania żądanego wsparcia uznając, że rodzaj przeważającej działalności określony kodem PKD 70.21Z, jaki ujawniono w rejestrze REGON, nie uprawniał do pomocy, a zmianę na kod uprawniający 96.02Z zarejestrowano 30 kwietnia 2021 r., podczas gdy istotny był stan z 31 marca 2021 r. Odwołanie od tego rozstrzygnięcia zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, które postanowieniem z 5 lipca 2022 r. uznało się za niewłaściwe i przekazało je do rozpatrzenia Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucono naruszenie przez organ przepisów art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 15gga ust. 1 i 2 uCOVID-19 poprzez odmowę przyznania wnioskowanej pomocy pomimo faktycznego prowadzenia działalności oznaczonej kodem PKD 96.02Z oraz poprzez pominięcie, że wpis w rejestrze REGON ma charakter deklaratywny, a nie konstytutywny. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji podniósł, że przedmiotem zaskarżenia był akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Okoliczność ta miała znaczenie przy ocenie działania organu, ponieważ nie prowadził on postępowania dowodowego na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Czynności w sprawie, jak wynikało z brzmienia art. 15gga uCOVID-19 oraz § 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii covid-19 (Dz. U. poz. 371), ograniczały się tylko do prostego porównania danych zawartych we wniosku i z rejestru REGON, którymi organ był związany. Sąd skonstatował, że ustalenia organu okazały się zatem prawidłowe, a skutki nieujawnienia w rejestrze REGON aktualnej i przeważającej działalności przedsiębiorcy obciążają wyłącznie Skarżącego. Od powyższego wyroku Skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zażądano uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, ewentualnie uchylenia wyroku i zaskarżonego aktu oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego adwokata, według norm przepisanych i rozpoznania sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez dyskryminację odwołującego się w życiu gospodarczym i uznanie, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do przyznania świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy przeważającą działalnością odwołującego się jest działalność o kodzie PKD 96.02Z, a wpis do rejestru ma jedynie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 15gga ust 1 i 2 ustawy o COVID, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez dyskryminację odwołującego się w życiu gospodarczym i uznanie, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do przyznania świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, w sytuacji gdy przeważającą działalnością odwołującego się jest działalność o kodzie PKD 96.02Z, a wpis do rejestru ma jedynie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji, podobnie jak organ, błędnie ocenił rodzaj prowadzonej przez niego przeważającej działalności gospodarczej, którą jest działalność fryzjerska oznaczona kodem PKD 96.02.Z i wykonuje ją prowadząc markę salonów fryzjerskich dla dzieci. Z uwagi na prowadzony w kraju z powodu pandemii COVID-19 zakaz świadczenia usług fryzjerskich zgłosił wniosek o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy. Dodatkowo, prowadzone przez niego salony fryzjerskie w większości są ulokowana na terenie galerii handlowych, które także były objęte zakazem funkcjonowania. Wpis w CEiDG kodu PKD ma charakter deklaratoryjny i statystyczny, a nie konstytutywny, na co wskazywały już w swych orzeczeniach sądy administracyjne, a także w jego sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 734/21 i Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie o sygn. akt VIII U 1819/21. Nie przesądza on o rodzaju faktycznie prowadzonej działalności. Ponieważ we wniosku powoływał się na kod PKD faktycznie prowadzonej przez siebie działalności, organ powinien był dokonać ustaleń odnośnie do tej okoliczności. Sąd natomiast uznał, że wpis w CEIDG i rejestrze REGON ma charakter konstytutywny i skutki nieujawnienia w tym rejestrze aktualnej i przeważającej działalności przedsiębiorcy obciążają wyłącznie stronę skarżącą, co skutkowało oddaleniem skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, choć strona skarżąca nie ustrzegła się istotnych uchybień przy jej sporządzaniu. Nie stwierdzono natomiast, aby zachodziły określone w przepisach art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Z kolei dopuszczalność drogi sądowej na zaskarżony akt została przesądzona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 877/21, stosownie do art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Przed przedstawieniem zasadniczych powodów rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne wskazanie, że choć skarga kasacyjna spełniała minimalne wymagania formalne określone w przepisach art. 176 § 1 i 2, art. 175 § 1, art. 177 § 1 p.p.s.a., to jednak zawierała istotne uchybienia konstrukcyjnie i niedostatki argumentacyjne, tak co do podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienia. Jej rozpoznanie było możliwe tylko przy uwzględnieniu wskazań z uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OPS 10/09. Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego i powiązano ją z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Umknęło jednak autorowi skargi kasacyjnej, że kontroli Sądu pierwszej instancji poddano akt, o którym mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez co jego analiza została przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji na zasadach określonych w art. 146 § 1 p.p.s.a. Oczywiście, poprzez zawarte w art. 146 § 1 p.p.s.a. odesłanie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przepisy tego artykułu mogły stanowić podstawę zarzutu kasacyjnego, ale należało mieć na uwadze, że regulacje te znajdowały zastosowanie odpowiednie. Konieczne zatem było uwzględnienie specyfiki zaskarżonego aktu, w tym szczegółowego uwzględnienia przepisów prawa określających warunki jego wydania, czego w rozpoznanej skardze kasacyjnej nie uczyniono. Zarzuty oparte na art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało ściśle powiązać z przepisami prawa materialnego lub procesowego, które zostały poddane błędnej ocenie prawnej przez sąd administracyjny w toku kontroli legalności przedmiotu zaskarżenia. W opisie podstawy kasacyjnej niezbędne było szczegółowe określenie, w jaki sposób i w jakim zakresie sąd administracyjny dokonał błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania albo niezastosowania określonych przepisów prawa materialnego lub procesowego, w tym w połączeniu z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie odnoszonym się do ustaleń faktycznych, a także wskazanie postulowanego przez autora skargi kasacyjnej oraz uznanego przez niego prawidłowego sposobu i wyniku wykładni lub zastosowania przepisów, które zostały przyjęte jako wzorce kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA o sygn. akt II GSK 384/22 i II GSK 2001/21). Ze skargi kasacyjnej wynikało, że sporne zagadnienie odnosiło się do wykładni art. 15gga ust. 1 uCOVID-19, a przede wszystkim wydanego na podstawie art. 15ggb ust. 1 uCOVID-19 przepisu § 1a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii covid-19 (Dz. U. Poz. 371) rozszerzającego zakres pomocy finansowej dla przedsiębiorców na zasadach zbliżonych do tych, które określono w art. 15gga uCOVID-19. Dotyczyło też stosowania tych przepisów pod kątem oceny, czy Skarżący spełnił warunki do uzyskania wnioskowanego wsparcia finansowego. Pośrednio odnosiło się również do zagadnień natury proceduralnej związanych z ustalaniem okoliczności faktycznych, ponieważ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s.4) powołano się na "błędnie oceniony przez Sąd rodzaj przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, którą w rzeczywistości jest działalność fryzjerska oznaczona kodem PKD 96.02Z, którą odwołujący się wykonuje prowadząc markę salonów fryzjerskich dla dzieci". Ich ścisły związek przemawiał za koniecznością ich łącznego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną przyjął wykładnię odnośnych przepisów art. 15gga oraz art. 15ggb uCOVID-19 i § 1a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii covid-19, przyznającą istotne znaczenie temu, że przedmiotowa pomoc była skierowana do podmiotów, które faktycznie prowadziły działalność gospodarczą wybranych rodzajów (branż), określoną wymienionymi w nich kodami PKD. Zarówno w art. 15gga ust. 1 uCOVID-19, jak i w § 1a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r., była bowiem mowa o przedsiębiorcach prowadzących działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami wymienionymi w tych przepisach. Dlatego za wadliwe należało uznać ograniczenie ustaleń faktycznych tylko do porównania treści wniosku z danymi z rejestru REGON. Wprawdzie ustawodawca, w art. 15gga ust. 2 uCOVID-19 oraz § 1a ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r., zdecydował o wprowadzeniu środka dowodowego o charakterze formalnym, za pomocą którego organ miał ustalić rodzaj prowadzonej przez wnioskodawcę przeważającej działalności ("oceny spełnienia warunku dokonuje się na podstawie"), to jednak nie miał on charakteru niewzruszalnego (niepodważalnego). Domniemanie to miało na celu uproszczenie postępowania (sens domniemania faktycznego polega na istnieniu dużego stopnia prawdopodobieństwa, że w razie stwierdzenia faktu wskazanego w przesłance domniemania prawdziwy jest fakt określony we wniosku domniemania), ale przepisy uCOVID-19 nie wyłączyły możliwości wykazania przez przedsiębiorcę, jaki faktycznie prowadził rodzaj działalności. Ponieważ przepisów powołanych aktów prawnych nie oparto na formalnej teorii dowodów przyjąć należało, że wymienionego środka dowodowego nie można było traktować jako wyłącznego, a przedsiębiorca miał możliwość wykazania, jaki rodzaj działalności rzeczywiście prowadzi, podważając formalne i statystyczne znaczenie wpisu w rejestrze podmiotów REGON. Organ nie mógł pominąć stanowiska przedsiębiorcy, ograniczając się do weryfikacji wniosku przez pryzmat danych z rejestru REGON. Weryfikacja przeważającej działalności gospodarczej za pomocą rejestru REGON powinna odbywać się pomocniczo, aby ułatwić i przyspieszyć proces weryfikacji, jednak nie mogła być wiążąca i ostateczna. Na zaprezentowaną wykładnię nie mogło mieć wpływu to, że przedmiotowa pomoc nie była przyznawana w formie decyzji administracyjnej wydawanej w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, lecz w formie aktu z zakresu administracji publicznej, poddanym kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w tym kolejne jej nowelizacje, miały na celu m.in. zwalczanie skutków, w tym społeczno-gospodarczych, COVID-19, np. poprzez udzielanie różnego rodzaju wsparcia materialnego wielu podmiotom, w tym przedsiębiorcom. Przy wykładni odnośnych przepisów należało zatem mieć te cele na uwadze (por. wyrok NSA o sygn. akt I GSK 109/23). W czasie pandemii COVID-19 przedsiębiorcy z różnych branż dotkliwie odczuli skutki wprowadzanych ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym w zakresie fryzjerstwa, jak chociażby obowiązujących na mocy rozporządzeń Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. (Dz. U. poz. 512) i z dnia 6 maja 2021 r. (Dz. U. poz. 861), czym ograniczano gwarantowaną w art. 22 Konstytucji RP wolność działalności gospodarczej. W przekonaniu Naczelnego Sadu Administracyjnego, wymienione przepisy powinny być tak wykładane i stosowane, aby wsparcie finansowe, o którym w nich mowa, stanowiło rekompensatę za wprowadzenie zakazów prowadzenia działalności określonego rodzaju, w tym usługowej w zakresie fryzjerstwa, i zostało skierowane do podmiotów, które wskutek takich ograniczeń utraciły czasowo możliwość prowadzenia działalności zarobkowej w dotychczasowym zakresie. Należy je interpretować z uwzględnieniem interesu przedsiębiorców w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie do państwa i stanowionego prawa, a więc wytycznych o charakterze systemowym mających swoje umocowanie w konstytucyjnej zasadzie sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Skoro zatem Skarżący deklarował, że prowadził przeważającą działalność gospodarczą w zakresie usług fryzjerskich objętą kodem PKD 96.02.Z, który w świetle § 1a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. uprawniał do otrzymania wsparcia finansowego, to należało uznać jego prawo do wykazania tej okoliczności faktycznej i podważenia prawdziwości wpisu w rejestrze REGON. Tymczasem powodem odmowy przyznania wsparcia było ustalenie organu, że według stanu rejestru REGON na 31 marca 2021 r., ten rodzaj działalności nie był wpisany w rejestrze REGON jako rodzaj działalności przeważającej. Sąd pierwszej instancji przyjął, że decydujące w sprawie było porównanie danych z wniosku z danymi z rejestru REGON. Taką wykładnię i zastosowanie powołanych przepisów uznać należało za błędne. Naruszenie to miało wpływ na zakres poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wskutek formalnego ograniczenia zakresu postępowania wyjaśniającego, nieuwzględniającego celów tych regulacji. Naczelny Sąd Administracyjny nie afirmuje stanowiska Sądu pierwszej instancji, że "skoro odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy nie jest decyzją ani postanowieniem, lecz jest "innym niż decyzja lub postanowienie" aktem, to jego wydanie nie może być poprzedzone postępowaniem dowodowym prowadzonym na podstawie k.p.a.", "Kodeks nie ma tu w ogóle zastosowania", a "czynności organu poprzedzające odmowę zawarcia umowy (...) polegają na prostym porównaniu danych zawartych we wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i danych zawartych w rejestrze REGON". Choć wprost postępowanie takie nie toczyło się według zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, to jednak skodyfikowane w dziale I rozdziale II zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim wywodzone z systemu prawnego ogólne zasady prawa administracyjnego, powinny być stosowane także w postępowaniach, w których ustawodawca nie określił formalnie procedury, na podstawie której należało prowadzić postępowanie, w którym obywatel zwrócił się z podaniem do organu administracji publicznej w swojej indywidualnej sprawie (por. P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el.2025, do wstępu do działu I rozdziału II). Prawo do dobrej administracji, której źródło stanowi wyrażona w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada demokratycznego państwa prawnego, a przede wszystkim art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, wymaga zapewnienia każdemu, kto zwraca się do organu administracji publicznej w swojej indywidualnej sprawie, prawa do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Obejmuje ono także prawo do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na sytuację wnioskodawcy, dostępu do akt sprawy, przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej, a także obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji. Z art. 7 k.p.a. wynika, że organ powinien dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, co w okolicznościach kontrolowanej sprawy powinno mieć szczególne znaczenie ze względu na wspomniane wyżej cele uCOVID-19. Dotyczyć to musi także aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bo choć poddano je kontroli sądu administracyjnego, to jednak nie zapewniono w prawie minimalnych wymagań proceduralnych związanych z realizacją kompetencji danego organu przy ich podejmowaniu (por. Z. Kmieciak, Jaki model skodyfikowanej procedury prawnej w administracji?, PiP 2024/4). Dlatego należy opowiedzieć się za stanowiskiem, że zasięg obowiązywania zasad ogólnych prawa administracyjnego nie powinien ograniczać się tylko do postępowania jurysdykcyjnego, lecz należy je stosować także w postępowaniach pozakodeksowych, jeżeli ustawodawca jednoznacznie nie wyraził innego stanowiska. Z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7) należy bowiem wywieść, że organy administracji publicznej nie mogą prowadzić działalności publicznej "bez trybu". Z kolei nawiązanie w skardze kasacyjnej do zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), a także przez wzgląd na określone w tym przepisie prawo do równego traktowania przez władze publiczne, wymagały zapewnienia stronie możliwości wykazania tych samych okoliczności, które miała prawo wykazać w postępowaniu jurysdykcyjnym prowadzonym na zasadach określonych w k.p.a., skoro znajdowała się w tożsamej sytuacji faktycznej. Z możliwości tej skorzystała w postępowaniach podlegających załatwieniu w formie decyzji administracyjnej w sprawach, w których wydruki orzeczeń sądów dołączono do akt sprawy. Strona nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji braku spójności między przyjętymi przez ustawodawcę w uCOVID-19 formami pomocy finansowej dla przedsiębiorców, ponieważ godziłoby to w zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji RP). Nie może natomiast być wątpliwości, że zadania określone w przepisach art. 15gga i art. 15ggb uCOVID-19 miały charakter administracyjny (zob. art. 15gga ust. 23 uCOVID-19 i § 1 a ust. 1 zd. ostatnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r.) i poruczono je organowi administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym. Powyższe przemawiało za uwzględnieniem skargi kasacyjnej z powodu uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego i uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości, stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a. Uznając natomiast, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, stosownie do art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił rozpoznać skargę i na podstawie art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 193 p.p.s.a. oraz § 1a ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r., uchylić zaskarżony akt jako niezgodny z prawem w zakresie wykładni i stosowania odnośnych przepisów prawa materialnego. W dalszym toku postępowania organ uwzględni wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia co do wykładni i stosowania powołanych przepisów. Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego nie ograniczy się wyłącznie do jego weryfikacji przez pryzmat wpisów w rejestrze REGON według stanu na 31 marca 2021 r., lecz uwzględni także prawo Skarżącego do przeprowadzenia dowodu przeciw treści wpisów w tym rejestrze i wykazania faktycznie prowadzonego rodzaju działalności gospodarczej jako przeważającej. O kosztach postępowania orzeczono, odnośnie do postępowania kasacyjnego - na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), a w związku z uwzględnieniem skargi i odnośnie do postępowania pierwszej instancji - na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na sumę kosztów postępowania sądowego składają się wynagrodzenia pełnomocnika Skarżącego za obie instancje (360 zł i 480 zł) oraz opłaty sądowe: wpis od skargi (200 zł) i od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz opłata kancelaryjna za odpis wyroku z uzasadnieniem (100 zł).