I GSK 23/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia WSA del. Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Tomasz Dąbrowski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 58/21 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 24 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 19 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 58/21 oddalił skargę M.B. (dalej określanego jako strona lub skarżący) na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Lublinie z 24 listopada 2020 r. nr 9003-2020-000701 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. M.B. – dalej: skarżący lub strona - we wniosku z 30 maja 2019 r. ubiegał się o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 do działek rolnych położonych w województwie lubelskim, w gminie Wólka oraz w gminie Spiczyn. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie decyzją z 16 lipca 2020 r. przyznał stronie w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 płatność za zazielenienie w wysokości 1155,37 zł, odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 21.634,13 zł, odmówił przyznania płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję w wysokości 5.549,40 zł, odmówił przyznania płatności dla młodych rolników i nałożył sankcję w wysokości 7.573,14 zł, odmówił przyznania płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno i nałożył sankcję w wysokości 31.635,20 zł. Jednocześnie organ pierwszej instancji uznał wystąpienie w gospodarstwie skarżącego siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Orzekając na skutek odwołania skarżącego Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z 24 listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wniosek skarżącego został poddany kontroli kryteriów kwalifikowalności, zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. nr 347, str. 549 z późn. zm., dalej "rozporządzenie nr 1306/2013"). W związku z powyższym w gospodarstwie skarżącego zostały przeprowadzone m.in. kontrole na miejscu przez upoważnionych inspektorów terenowych z Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR. W okresie od dnia 20 sierpnia 2019 r. do dnia 28 sierpnia 2019 r. w gospodarstwie skarżącego przeprowadzono kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni, zakończoną sporządzeniem protokołu. W wyniku kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: na działce rolnej A/A1 i A1 (położonej na działce ewidencyjnej nr 1413), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 2,58 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". W uwagach zapisano: "Stwierdzono chwasty wieloletnie, nawłoć oraz trawy. Stwierdzono nieużytek. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Na działce stwierdzono niewielkie ilości łubinu."; na działce rolnej B/B1 (położonej na działce ewidencyjnej nr 1291), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 0,92 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". W uwagach zapisano: "Na działce stwierdzono chwasty wieloletnie nawłoć oraz trawy. Stwierdzono nieużytek. Niemożliwe ustalenie okresu użytkowania rolniczego. Stwierdzono pojedyncze rośliny łubinu."; na działce rolnej C/C1 (położonej na działce ewidencyjnej nr 1286), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 0,80 ha zastosowano kod nieprawidłowości DR14 "Na całej działce stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym, zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów". Ponadto na działce rolnej C1 zastosowano kod nieprawidłowości DR7 "Nie stwierdzono deklarowanej uprawy/upraw. Stwierdzona uprawa/uprawy należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana". W uwagach stwierdzono: "Na działce znajdują się pojedyncze rośliny łubinu, niewystarczające do potwierdzenia deklaracji rolnika - stwierdzono ugór zielony o bardzo dużym zachwaszczeniu - rolnik nie wykonał w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Zastosowano kod DR14."; na działce rolnej D/D1 (położonej na działce ewidencyjnej nr 1351), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 0,80 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". W uwagach widnieje zapis: "Na działce stwierdzono chwast wieloletni nawłoć, trawy, skrzyp polny. Stwierdzono nieużytek. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Stwierdzono pojedyncze rośliny łubinu."; na działce rolnej E/E1 (położonej na działce ewidencyjnej nr 1355), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 0,70 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR14 "Na całej działce stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów". Ponadto na działce rolnej E1 zastosowano kod nieprawidłowości DR7 "Nie stwierdzono deklarowanej uprawy/upraw. Stwierdzona uprawa/uprawy należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana". W uwagach zapisano: "Na działce znajdują się pojedyncze rośliny łubinu, niewystarczające do potwierdzenia deklaracji rolnika - stwierdzono ugór zielony o bardzo dużym zachwaszczeniu - rolnik nie wykonał w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Zastosowano kod DR14."; na działce rolnej F/F1 (położonej na działce ewidencyjnej nr 301/6), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 0,62 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". W uwagach zapisano: "Na działce stwierdzono liczne chwasty wieloletnie przymiotno, ostrożeń, nawłoć, bylica i chwasty dwuletnie wrotycz pospolity, marchew polna. Chwasty wieloletnie i dwuletnie stanowią zdecydowaną większość roślinności na działce i mają wysokość od ok. 30 cm do ok. 150 cm. Stwierdzono nieużytek. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Na działce stwierdzono pojedyncze rośliny grochu"; na działce rolnej G/G1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 300/2,296/1, 300/6, 296/2), o powierzchni deklarowanej 1,40 ha i powierzchni stwierdzonej 0,99 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR14 ",Na całej działce stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym, zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów" oraz DR13+ "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej większa od powierzchni stwierdzonej". Ponadto na działce rolnej G1 zastosowano kod nieprawidłowości DR7 "Nie stwierdzono deklarowanej uprawy/upraw. Stwierdzona uprawa/uprawy należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana". W uwagach zapisano: "Na działce stwierdzono pojedyncze rośliny grochu i łubinu oraz chwasty wieloletnie bylica, przymiotno, nawłoć. Chwasty na części południowej działki mają wysokość od ok. 30 cm do ok. 150 cm - wydzielono część działki nieużytkowanej. Na części północnej stwierdzono ugór zielony o bardzo dużym zachwaszczeniu - rolnik nie wykonał w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Zastosowano kod DR14."; na działce rolnej H/H1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 158/1,155/3, 155/1, 156, 155/2, 147/2), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 3,27 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej" oraz DR22 "Działka rolna jest niespójna (błędnie zadeklarowano kilka działek rolnych głównych/podrzędnych, nie sąsiadujących ze sobą, jako jedną działkę rolną)". W uwagach wskazano: "Na działce brak grochu. Stwierdzono chwasty wieloletnie ostrożeń, nawłoć, przymiotno i chwasty dwuletnie wrotycz pospolity Miejscami stwierdzono kamienie. Chwasty wieloletnie i dwuletnie stanowią zdecydowaną większość roślinności na działce i mają wysokość od ok. 30 cm do ok. 150 cm. Stwierdzono nieużytek. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego".; na działce rolnej I (położonej na działkach ewidencyjnych nr 118/2, 120/1,119, 118/1), o powierzchni deklarowanej 2,35 ha i powierzchni stwierdzonej 1,66 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR13+ "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej większa od powierzchni stwierdzonej". W uwagach wskazano "Na działce stwierdzono gorczycę białą, na pozostałej części nieużytek"; na działce rolnej J/J1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 159/1, 160/1,160/3, 161/1, 159/2, 161/2, 160/2), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 4,90 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". W uwagach wskazano "Na działce stwierdzono chwasty wieloletnie ostrożeń, nawłoć, przymiotno, bylica i chwasty dwuletnie marchew polna, wrotycz pospolity. Chwasty wieloletnie i dwuletnie stanowią zdecydowaną większość roślinności na działce i mają wysokość od ok. 30 cm do ok. 150 cm. Stwierdzono kamienie na części działki. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Na działce stwierdzono pojedyncze rośliny łubinu."; na działce rolnej K/K1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 116/4,117/3, 116/5, 116/2, 116/7, 117/1, 117/4, 117/2, 116/8, 116/6), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 4,18 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". W uwagach stwierdzono "Na działce stwierdzono chwasty wieloletnie łopian, nawłoć, ostrożeń, przymiotno, bylica, chwasty dwuletnie marchew polna, wrotycz pospolity, chwasty jednoroczne rdest, szarłat szorstki. Chwasty wieloletnie, dwuletnie i jednoroczne stanowią zdecydowaną większość roślinności na działce i mają wysokość od ok. 30 cm do ok. 150 cm. Stwierdzono kamienie na całej działce. Stwierdzono nieużytek. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Na działce stwierdzono pojedyncze rośliny łubinu."; na działce rolnej L/L1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 123/1,121/2, 120/3, 123/2, 122, 121/1), o powierzchni deklarowanej 2,44 ha i powierzchni stwierdzonej 2,85 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej" oraz DR13"Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej mniejsza od powierzchni stwierdzonej". W uwagach zaznaczono "Na działce stwierdzono chwasty wieloletnie przymiotno, nawłoć, pokrzywa, chwasty dwuletnie wrotycz pospolity, marchew polna, ostrożeń, bylica chwasty jednoroczne rdest. Chwasty wieloletnie, dwuletnie i jednoroczne stanowią zdecydowaną większość roślinności na działce i mają wysokość od ok. 30 cm do ok. 150 cm. Stwierdzono kamienie na całej działce. Stwierdzono nieużytek. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Na działce stwierdzono pojedyncze rośliny łubinu."; na działce rolnej M/M1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 135/1, 128/3, 134/3, 128/4, 135/2, 129/2, 133/2, 134/11, 132/2, 128/5, 134/10, 135/3, 128/2, 129/1, 131, 128/1, 130, 134/2), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 12,90 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". W uwagach wskazano: ‚"Stwierdzono chwasty wieloletnie przymiotno, ostrożeń, bylica, nawłoć, chwasty dwuletnie wrotycz pospolity, marchew polna. Chwasty wieloletnie i dwuletnie stanowią zdecydowaną większość roślinności na działce i mają wysokość od ok. 30 cm do ok. 150 cm. Stwierdzono nieużytek. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Na działce stwierdzono pojedyncze rośliny grochu i łubinu."; na działce rolnej N/N1 (położonej na działce ewidencyjnej nr 136), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 1,26 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". W uwagach wskazano: "Na działce stwierdzono chwasty wieloletnie i dwuletnie nawłoć, przymiotno, marchew polna, bylica, chwasty dwuletnie marchew polna, wrotycz pospolity, chwasty jednoroczne rdest, szarłat szorstki. Chwasty wieloletnie, dwuletnie i jednoroczne stanowią zdecydowaną większość roślinności na działce i mają wysokość od ok 30 cm. do ok. 150 cm. Stwierdzono kamienie na całej działce. Stwierdzono nieużytek Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Na działce stwierdzono pojedyncze rośliny łubinu"; na działce rolnej O/O1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 162/1,153/1, 162/7, 151, 162/3, 162/2, 162/9), o powierzchni deklarowanej 2,86 ha i powierzchni stwierdzonej 3,03 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej" oraz DR13‚"Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej mniejsza od powierzchni stwierdzonej". W uwagach zaznaczono: "stwierdzono chwasty wieloletnie pokrzywa, ostrożeń, łopian, przymiotno, nawłoć, bylica, chwasty dwuletnie wrotycz pospolity, marchew polna. Chwasty wieloletnie i dwuletnie stanowią zdecydowaną większość roślinności na działce i mają wysokość od ok. 30 cm do ok 150 cm. Stwierdzono nieużytek. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Na działce stwierdzono pojedyncze rośliny łubinu."; na działce rolnej P/P1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 125/2,126/1), o powierzchni deklarowanej i stwierdzonej 1,68 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR18 "Na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej". W uwagach zapisano: "Stwierdzono chwasty wieloletnie ostrożeń, bylica, przymiotno, nawłoć, chwasty dwuletnie wrotycz pospolity, marchew polna, chwasty jednoroczne rdest, szarłat szorstki. Stwierdzono kamienie na całej działce. Chwasty wieloletnie, dwuletnie i jednoroczne stanowią zdecydowaną większość roślinności na działce i mają wysokość od ok. 30 cm do ok. 150 cm. Stwierdzono ugór zielony. Niemożliwe ustalenie okresu nieużytkowania rolniczego. Na działce stwierdzono pojedyncze rośliny grochu."; na działce rolnej R (położonej na działkach ewidencyjnych nr 297/5, 297/7, 297/6), o powierzchni deklarowanej 2,21 ha i powierzchni stwierdzonej 1,99 ha, zastosowano kod nieprawidłowości DR14 "Na całej działce stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym, zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów" oraz DR13+ "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej większa od powierzchni stwierdzonej". W uwagach widnieje zapis: "Na działce stwierdzono gorczycę, która rośnie miejscami, nierównomiernie na całej działce. Stwierdzono chwasty wieloletnie nawłoć, przymiotno, bylica, ostrożeń, chwasty dwuletnie wrotycz pospolity i chwasty jednoroczne rdest. Stwierdzono ugór zielony. Stwierdzono kamienie na części działki. Rolnik nie wykonał w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów dlatego zastosowano kod DR14." Organ odwoławczy wskazał, że nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli na miejscu są wynikiem suszy, która uniemożliwiła prawidłowy wzrost upraw. W przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, które mogą mieć wpływ na powierzchnię kwalifikującą się do płatności, rolnik powinien złożyć do organu pisemne oświadczenie o zaistniałych okolicznościach w terminie 15 dni roboczych od dnia, w którym rolnik lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać takiej czynności oraz dostarczyć dowód potwierdzający wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. Okoliczność wystąpienia suszy w gospodarstwie rolnym skarżącego była powoływana m.in. w oświadczeniu pełnomocnika skarżącego G.B. z 28 sierpnia 2019 r., dołączonym do raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w piśmie z dnia 8 października 2019 r. obejmującym zastrzeżenia do raportu z czynności kontrolnych w ramach rolnictwa ekologicznego. Następnie skarżący złożył wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30 % danej uprawy. Organ podkreślił, że skarżący 20 grudnia 2019 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Lublinie protokół nr 3/2019 z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego. W przedstawionym przez stronę protokole Komisja do spraw szacowania szkód w gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej, powołana przez Wojewodę Lubelskiego zarządzeniem nr 123 z dnia 23 maja 2017 r., uwzględniła i oszacowała straty spowodowane suszą w gospodarstwie rolnym skarżącego na powierzchni 4,56 ha – na działkach rolnych I/I1/I2 oraz R/R1. We wniosku o przyznanie płatności na działce rolnej I/I1/I2 zadeklarowano powierzchnię 2,35 ha, natomiast podczas kontroli na miejscu stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo 1,66 ha (stwierdzono gorczycę rosnącą miejscami, nierównomiernie, na części działki stwierdzono kamienie i ugór zielony), zaś na działce rolnej R/R1 zadeklarowano powierzchnię 2,21 ha, natomiast stwierdzono powierzchnię 1,99 ha, w tym powierzchnię użytkowaną rolniczo 0,00 ha (na całej działce stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów). Mając na względzie treść protokołu nr 3/2019 z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego oraz wyniki kontroli na miejscu, organ uznał wystąpienie w gospodarstwie skarżącego w 2019 r. siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w postaci suszy na działce rolnej I – na powierzchni stwierdzonej 1,66 ha oraz działce rolnej R – na powierzchni stwierdzonej 1,99 ha. W konsekwencji powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 45,87 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w toku postępowania i kwalifikująca się do płatności wyniosła jedynie 3,65 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a stwierdzoną wynikała ze zmniejszenia powierzchni działek rolnych: A o 2,58 ha, B o 0,92 ha, C o 0,80 ha, D o 0,80 ha, E o 0,70 ha, F o 0,62 ha, G o 1,40 ha, H o 3,27 ha, I o 0,69 ha, J o 4,90 ha, K o 4,18 ha, L o 2,44 ha, M o 12,90 ha, N o 1,26 ha, O o 2,86 ha, P o 1,68 ha, R o 0,22 ha - łącznie o 42,22 ha. Organ podkreślił, że raport z przeprowadzonej kontroli przedstawia obiektywnie stan zagospodarowania działek, co zostało dodatkowo potwierdzone dokumentacją fotograficzną. Ustalenia zawarte w raporcie z kontroli, w powiązaniu z obszerną dokumentacją fotograficzną, która obejmuje ponumerowane zdjęcia wszystkich działek rolnych zadeklarowanych przez stronę, z oznaczeniem miejsca i kierunku ich wykonania, stanowią wiarygodny dowód w sprawie. Szkice obrazujące kontrolowane działki są możliwe do zweryfikowania poprzez porównanie z dołączonymi do wniosku o płatność załącznikami graficznymi przedstawiającymi działki strony. Powyższe w połączeniu z kontrolą administracyjną w oparciu o system identyfikacji działek rolnych daje podstawę do ustalenia, że obszar kwalifikujący się do płatności jest mniejszy od deklarowanego przez skarżącego. W związku z powołaniem się przez skarżącego na fakt przeprowadzania zabiegów agrotechnicznych na działkach zadeklarowanych do płatności, czego dowodem miał być rejestr działań agrotechnicznych, organ wskazał, że rejestr ten nie został przez stronę złożony. Wobec stwierdzonego w trakcie kontroli stanu gruntów, wskazującego na wysoki stopień zaniedbania, należałoby przyjąć, iż nie kwalifikują się one do przyznania pomocy publicznej w formie płatności. Twierdzenia strony o wykonywaniu zabiegów agrotechnicznych nie znajdują potwierdzenia ani w znajdującym się w aktach sprawy materiale zdjęciowym, stanowiącym załącznik do protokołu z czynności kontrolnych, ani w korespondujących z tym materiałem wyjaśnieniach kontrolerów. Fotografie przedstawione przez stronę wraz z odwołaniem nie mogą zostać uznane za dowód spełnienia norm uprawniających do przyznania płatności, gdyż nie można na ich podstawie zweryfikować miejsca wykonania, a także autora fotografii. Natomiast twierdzenia skarżącego, że na spornych działkach wykonał liczne zabiegi agrotechniczne i znajdowały się na nich zadeklarowane we wniosku uprawy, które zaginęły w wyniku suszy, pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym podczas kontroli na miejscu. Stwierdzony podczas kontroli poziom zachwaszczenia wskazuje na zaniedbanie upraw, co stanowiło przyczynę ich zaniku. Zgodnie z protokołem nr 3/2019 z oszacowania, zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego, powierzchnia upraw rolnych dotknięta zjawiskiem suszy w gospodarstwie rolnym skarżącego wynosi jedynie 4,56 ha. Ponadto Komisja do spraw oszacowania szkód w gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej w wyniku oględzin stwierdziła na większości zadeklarowanych przez skarżącego działek brak uprawy i wymaganej obsady zgłaszanych roślin. Dodatkowo stwierdzono brak przygotowania gleby, to jest jej wyrównania, uprzątnięcia głazów, desek itp. Jednocześnie stwierdzono widoczne samosiewy roślin wieloletnich świadczące o braku uprawy w danym roku. Stan działek opisany w protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR koreluje ze stanem działek stwierdzonym przez Komisję do spraw oszacowania szkód w gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej szacującą straty na terenie Gminy Wólka. Odnosząc się do dowodów przedstawionych przez stronę organ podniósł, że oświadczenie E. S.-B. z dnia 19 lipca 2019 r. stanowi jedynie dowód zgłoszenia przez stronę do Urzędu Gminy Wólka faktu wystąpienia suszy. Natomiast dołączone do pisma strony oświadczenia pozostałych innych osób wymienionych w uzasadnieniu decyzji organ ocenił jako niewiarygodne, stwierdzając ich rażącą sprzeczność z wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci zapisów w protokole z czynności kontrolnych, zdjęć i szkiców stanowiących załącznik do protokołu oraz wyjaśnień kontrolerów. W przedstawionym przez stronę protokole kontroli przeprowadzonej w dniu 22 września 2017 r. przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Lublinie, jako jedną z nieprawidłowości wymieniono: nieodpowiedni stan agrotechniczny uprawnianych pól (nadmierne zachwaszczenie), a jako przyczynę niewyeliminowania nieprawidłowości podaną przez producenta wskazano, że pola w poprzednich latach były ugorami, zaś zastosowane działania agrotechniczne okazały się mało skuteczne. Trudno zatem uznać, że wystąpienie w 2019 r. zjawiska suszy było jedyną przyczyną zaniku upraw, skoro już w 2017 r. stwierdzono nieodpowiedni stan agrotechniczny uprawianych pól. Stwierdzony w trakcie kontroli ARiMR poziom zachwaszczenia wskazuje na zaniedbanie upraw i to z tej przyczyny doszło do ich zaniku. Argumentacja strony oparta na wystąpieniu w 2019 r. suszy jako przyczynie zaniku upraw nie została poparta żadnymi dowodami. W ocenie organu bez wpływu na wynik postępowania pozostają także: certyfikat z 20 września 2017 r., decyzja w sprawie certyfikacji przedsięwzięcia ekorolniczego po kontroli pełnozakresowej z 8 sierpnia 2018 r. oraz z 25 lipca 2019 r. Kontrole wykonywane przez jednostki certyfikujące mają bowiem przede wszystkim na celu stwierdzenie, czy produkty z gospodarstwa producenta rolnego mogą być wprowadzone do obrotu jako produkty rolnictwa ekologicznego. Natomiast ich celem nie jest, jak to ma miejsce podczas kontroli obszarowych i kontroli w ramach programu rolnictwa ekologicznego, określenie uprawianej rośliny oraz sumy powierzchni działek rolnych w gospodarstwie w ramach poszczególnych grup płatności. Uzasadniając oddalenie skargi strony na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podkreślił, że ustalenia dokonane przez organ są prawidłowe oraz pozostają w logicznym związku z przeprowadzonymi w postępowaniu administracyjnym dowodami, które zostały w sposób wyczerpujący rozpatrzone przez organ. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ w toku postępowania był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego. W toku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach od 20 sierpnia 2019 r. do dnia 28 sierpnia 2019 r. w gospodarstwie rolnym skarżącego stwierdzono szereg nieprawidłowości. Analiza sporządzonych protokołów kontroli oraz dokumentacji fotograficznej, obejmującej ponumerowane zdjęcia, przedstawiające stan każdej z działek rolnych zadeklarowanych przez skarżącego jednoznacznie wskazują, że rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym, a deklarowanym we wniosku skarżącego, zostały właściwie ujawnione przez kontrolujących i skutkowały przypisaniem im odpowiednich kodów nieprawidłowości oraz stwierdzeniem zasadniczych różnic pomiędzy powierzchniami działek rolnych deklarowanymi przez rolnika, a powierzchniami stwierdzonymi. Na fotografiach widoczne są liczne wysokie chwasty, w tym wieloletnie, leżące miejscami kamienie, w tym także ich skupiska, brak natomiast zadeklarowanych roślin uprawnych albo występują wyłącznie pojedyncze rośliny zadeklarowane do płatności. Dokumentacja fotograficzna załączona do raportu z kontroli jednoznacznie potwierdza ustalenia o zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej na działkach: A/A1 i A1 (zdjęcia nr 359-373, 431432), B/B1 (zdjęcia nr 351-358, 437-438), D/D1 (zdjęcia nr 318-327, 338, 435436), F/F1 (zdjęcia nr 45-59, 382-384, 429-430), H/H1 (zdjęcia nr 104-113, 123-129, 381, 406-407), J/J1 (zdjęcia nr 89-103, 114-15, 303, 317, 423-424), K/K1 (zdjęcia nr 166199, 374-376, 400-401), L/L1 (zdjęcia nr 69-80, 120-122, 402-403), M/M1 (zdjęcia nr 200-272, 392-399, 408-409, 413-420), N/N1 (zdjęcia nr 81-88, 411-412), O/O1 (zdjęcia nr 273-302, 304-316, 391, 410, 421-422), P/P1 (zdjęcia nr 62-68, 116-119, 377-380, 404-405) oraz braku przeprowadzenia niezbędnych zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów na działkach C/C1 (zdjęcia nr 339-349, 439-440), E/E1 (zdjęcia nr 328337, 433-434), G/G1 (zdjęcia nr 1-25, 60-61, 385-386, 389-390, 425-428), i R (zdjęcia nr 26-44, 387-388,) oraz występowaniu nieużytku na części działki nr I (zdjęcia nr 130-165, 441-444). Tym samym zgłoszone do płatności działki nie spełniają definicji użytku rolnego, co wyklucza przyjęcie, że prowadzona jest na nich działalność rolnicza. Sąd podniósł, że zaoferowane dowody w postaci dokumentów prywatnych oraz zeznań świadków czy przesłuchania strony nie są w stanie podważyć oczywistych i jednoznacznych ustaleń kontroli opartych na obiektywnie stwierdzonym w czasie wizji terenowej i szczegółowo udokumentowanym stanie zgłoszonych do płatności działek, na których w czasie kontroli w dniach od 20 do 28 sierpnia 2019 r. stwierdzono w przeważającej części chwasty, w tym dwuletnie i wieloletnie, także o wysokości od około 30 cm do około 150 cm, kamienie na części lub na całej powierzchni działek, nieużytki, ugór, a na niektórych działkach wyłącznie pojedyncze rośliny zadeklarowane do płatności. Już w świetle zasady logiki i doświadczenia życiowego nie da się pogodzić twierdzenia o przeprowadzaniu skutecznych zabiegów agrotechnicznych z ujawnionym w czasie kontroli faktem porastania działek przez dwuletnie, a także wieloletnie chwasty oraz zalegania kamieni. W ocenie Sądu, nawet jeżeli skarżący, jak deklaruje, wykonał w 2019 r. zabiegi agrotechniczne, płatność nie może być przyznana, skoro w czasie kontroli na większości powierzchni deklarowanych działek stwierdzono jedynie śladowe ilości zadeklarowanych upraw, a stan działek wskazuje na znaczny stopień zaniedbania. Nie można uznać za kwalifikujące się do płatności hektary gruntów, które nie są utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Powyższej oceny nie podważa podnoszona przez skarżącego okoliczność, że zachwaszczenie upraw miało związek z niestosowaniem konwencjonalnych środków ochrony roślin, skoro na zadeklarowanych działkach w istocie nie znajdują się uprawy, co do których skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności, a stan działek wskazuje na znaczny stopień zaniedbania. Stanowisko organu znajduje oparcie zarówno w protokole kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, jak i w protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego w okresie od 20 sierpnia 2019 r. do 19 września 2019 r. w ramach rolnictwa ekologicznego. Przy tym Biuro Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR po ponownej weryfikacji raportów z kontroli podtrzymało wyniki kontroli. Istotnym jest także wskazanie, że przeprowadzenie kontroli na miejscu przez upoważnionych pracowników Biura Kontroli na Miejscu nastąpiło w związku z zawiadomieniem przesłanym z Urzędu Gminy Wólka, w następstwie ustaleń dokonanych w gospodarstwie rolnym skarżącego przez Komisję do spraw szacowania szkód w gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powołaną zarządzeniem Wojewody Lubelskiego nr 123 z dnia 23 maja 2017 r. Zgodnie z protokołem z wizji w terenie, przeprowadzonej w dniu 2 sierpnia 2019 r., na większości zadeklarowanych przez skarżącego działek nie znajdowały się deklarowane uprawy, ponadto stwierdzono brak przygotowania gleby, to jest wyrównania gleby i uprzątnięcia głazów, desek, blachy i.t.p. oraz występowanie samosiewów drzew i roślin wieloletnich, co świadczy o niepodjęciu uprawy w danym roku. W protokole zaznaczono, że działki gospodarstwa rolnego skarżącego to grunty rekultywowane. Zawarty w protokole opis stanu gruntów zadeklarowanych przez skarżącego do płatności, a także wyrażona w protokole konkluzja stanowiska komisji do spraw szacowania szkód w gospodarstwach rolnych co do niepodjęcia upraw w danym roku, są zbieżne z ustaleniami dokonanymi przez organ w niniejszej sprawie i potwierdzają prawidłowość tych ustaleń. Zgodnie z protokołem nr 3/2019 z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem negatywnego zjawiska atmosferycznego, powierzchnia upraw rolnych dotknięta zjawiskiem suszy w gospodarstwie skarżącego wynosiła jedynie 4,56 ha. Dowody te zaś w pełni potwierdzają zarówno ustalenia, jak i ocenę przyjęte przez organ za podstawę decyzji zaskarżonej, w szczególności co do przyczyn stwierdzonego stanu gruntów, w przeważającej większości porośniętych chwastami, w tym dwu i wieloletnimi. Wskazane dowody przeczą stanowisku skarżącego, iż przyczyną zachwaszczenia i niewystępowania zadeklarowanych upraw nie było zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej oraz brak zabiegów agrotechnicznych, ale susza. Z całości gruntów rolnych w gospodarstwie skarżącego, o powierzchni 45,87 ha, właściwa komisja potwierdziła wystąpienie zjawiska suszy wyłącznie w odniesieniu do 4,56 ha. Taką też tylko powierzchnię skarżący zgłosił następnie we wniosku o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, powstałe na powierzchni uprawy objęły co najmniej 30 % danej uprawy. Sąd podniósł, że dokumenty obejmujące zawarte przez G.B. umowy najmu sprzętu rolniczego nie podważają stanowiska organu. Nie dowodzą bowiem przeprowadzenia za pomocą tego sprzętu na gruntach zgłoszonych do płatności zabiegów agrotechnicznych, zwłaszcza wystarczających do utrzymania upraw w odpowiednim stanie. Przeczą temu oczywiste i jednoznaczne wyniki kontroli. Trzeba też mieć na względzie, że wskazane dokumenty mają walor dokumentów prywatnych, z którymi wiąże się wyłącznie domniemanie, że osoba, która je popisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumentach. Również przedstawione przez skarżącego fotografie nie mogą skutecznie podważyć wyników kontroli. W związku z argumentacją skarżącego akcentującą możliwość odczytania z nośnika elektronicznego zarówno dat wykonania fotografii, uwidocznionych także na ich wydrukach, jak również pozycji GPS, zważyć należy na powszechnie znany fakt, iż tego rodzaju dane są danymi edytowalnymi, co podważa ich wiarygodność. W ocenie Sądu, w świetle protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 22 września 2017 r. przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno Spożywczych w Lublinie, już w 2017 r. stan agrotechniczny pól w gospodarstwie skarżącego był nieodpowiedni z powodu nadmiernego zachwaszczenia, co wiązało się z faktem, iż grunty w poprzednich latach były ugorami. Okoliczność ta potwierdza wyprowadzony w oparciu o przeprowadzoną w 2019 r. kontrolę na miejscu wniosek organu, że przyczyną zaniku upraw na przeważającej części działek nie było wystąpienie suszy. Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostawał wniosek skarżącego o dołączenie przetworzonych zdjęć lotniczych i satelitarnych obrazujących sporne działki, skoro ortofotomapa nie umożliwia rozróżnienia chwastów wieloletnich od zadeklarowanych upraw. Oświadczenie A.P., który nie jest wyspecjalizowanym podmiotem upoważnionym do kontroli, w żadnej mierze nie może podważyć ustaleń opisanych w protokole kontroli, tym bardziej w sytuacji, gdy wskazane oświadczenie zostało sporządzone już po kontroli na miejscu. Protokół kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W konsekwencji, w sytuacji gdy protokół kontroli nie budzi uzasadnionych wątpliwości, nie można organowi postawić skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskutek ograniczenia postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli. Sąd podniósł, że w sprawie nie można uwzględnić skutków suszy, na którą powołuje się skarżący, ponad obszar na działce rolnej I na powierzchni stwierdzonej 1,66 ha oraz działce rolnej R. na powierzchni stwierdzonej 1,99 ha, co organ zasadnie uznał za wykazane w świetle protokołu nr 3/2019 oraz z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu. Organ nie kwestionował, że skarżący dopełnił ostatnio wymienionego obowiązku, jednakże zgodnie z raportem nr 3/2019 suszą zostały dotknięte jedynie uprawy na powierzchni 4,56 ha w obrębie działek nr I/I1/I2 i R/R1. Po uwzględnieniu wyników kontroli na miejscu, z której wynikało, że powierzchnia stwierdzona w przypadku działki I wynosi 1,66 ha, zaś w przypadku działki R – 1,99 ha, prawidłowo uznano wystąpienie siły wyższej na powierzchni 3,65 ha. W konsekwencji powierzchnia działek rolnych zakwalifikowana do przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej oraz płatności dla młodych rolników wyniosła 3,65 ha, a powierzchnia działek rolnych zakwalifikowana do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno stwierdzona w toku postępowania wynosiła 0,00 ha. Ustalenia faktyczne organu dotyczące powierzchni uprawnionych do płatności, jak i wyliczenie wysokości płatności za zazielenienie oraz wysokości sankcji są prawidłowe, znajdują bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. W ocenie WSA zaskarżona decyzja nie narusza art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek o dopuszczenie dowodów z dokumentów sporządzonych w dniu 10 sierpnia 2021 r. przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie w sprawach prowadzonych po wznowieniu postępowań w przedmiocie przyznania skarżącemu płatności za lata 2017 i 2018, w postaci: wezwania wystosowanego do E. S.-B. do stawienia się w charakterze świadka, zawiadomienia skarżącego o terminie przesłuchania świadków oraz trzech postanowień o dopuszczeniu dowodów z zeznań świadków i dokumentów. Wskazane dowody zostały zgłoszone na okoliczność przeprowadzenia dowodów osobowych i dowodów z dokumentów we wznowionych postępowaniach administracyjnych odnośnie tych samych działek, które są przedmiotem zaskarżonej decyzji i które to dowody są analogiczne do dowodów pominiętych w niniejszym postępowaniu. Okoliczności, na które zgłoszony został wniosek dowodowy, nie mają związku ze sprawą niniejszą. Dotyczą bowiem innych postępowań administracyjnych, których stroną jest skarżący. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości oraz uchylenia decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Lublinie z 24 listopada 2020 r. nr 90032020000701 oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ewentualnie autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W każdym z przypadków wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżący kasacyjnie wniósł o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, w postaci rejestru z działań agrotechnicznych albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. Przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi przez Sąd; bezpodstawnym zaakceptowaniu w procesie oceny legalności decyzji faktu, że organ oparł swe rozstrzygnięcie na rzetelnie ustalonym stanie faktycznym i prawidłowo zastosowanych przepisach materialnych, w sytuacji kiedy organy ARIMR nie dokonały ustaleń co do kwestii związanych z rzekomym zaniechaniem prowadzenia przez skarżącego działalności rolniczej na działkach zgłoszonych do płatności oraz tego, że na innych działkach stwierdzono szereg nieprawidłowości, a w konsekwencji nie uwzględniły wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na 2019 rok - skutkiem czego bezpodstawnie odmówiono przyznania ww. płatności, podczas gdy skarżący kasacyjnie na działkach o nr 1413, 1291,1286 1351 1355 301/6 296/2 296/1 300/2 300/6 158/i 155/3 147/2, 156 1/1 155/2 120/1 118/1 119 118/2 161/2 159/1 160/1 159/2 160/3 160/2 161/2, 117/2 117/4 116/2 117/1 116/7 116/8 117/3 116/5 116/6 116/4 123/2 121/1 122 123/1, 120/3 121/2 135/3 131 128/5 133/2 128/2 128/1129/1132/2 134/2 135/1135/2 128/4, 134/10 130 134/11 128/3 134/3 129/2 136 151 162/1 162/7 153/1 162/9 162/2 162/3, 125/2 126/1 297/7 297/6 297/5 (działek) prowadził działalność rolniczą i spełnił przesłanki do otrzymania płatności. art. 145 1 pkt i lit. a) i c), art. 141 § 4, w związku z art. 135 p.p.s.a. skutkujące wydaniem błędnego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, tj. bez wszechstronnego rozważenia i poprawnej oceny materiału dowodowego (w tym wniosków składanych przez skarżącego M.B., które zostały oddalone), bez ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do stawianych zarzutów oraz i wskazywanych przez skarżącego wątpliwości co do stanu faktycznego; oddaleniem wniosków dowodowych skarżącego; przyjęciem przez WSA stanu faktycznego ustalonego niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną i wykładnią przepisów materialnych, to jest zaakceptowaniem naruszenia przez organ naruszenia przez organ art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy z 5 lutego 2015 r., o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (ustawa) w związku art. 7, 8 § 1, 77 § i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA); w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji bezpodstawnym oddaleniu skargi; art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 77 KPA w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 2 i art.27 ust. 2 ustawy oraz polegające na nieuchyleniu decyzji organu II instancji i przyjęciu, że skarżący kasacyjnie na działkach zgłoszonych do płatności zaniechał prowadzenia działalności rolniczej zaś na innych działkach stwierdzono szereg nieprawidłowości, podczas gdy przedkładane przez Skarżącego dowody w sprawie wskazywały na prowadzenie działalności rolniczej na działkach zgłoszonych do płatności; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy polegające na tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli działalności organu administracji publicznej nie zastosował środka określonego we wskazanym przepisie p.p.s.a. podczas gdy w sprawie miała miejsce odmowa przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego kasacyjnie podczas gdy przeprowadzenie tych dowodów korespondowałoby z wymogiem ustawowym (wskazany art. 27 ustawy), zgodnie z którym organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co prawdopodobnie doprowadziłoby do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji przyznania płatności ekologicznej; art. 3 § 1 i art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7,75 § 1,77 § 1 oraz 80 KPA, art. 27 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy poprzez odwrócenie ciężaru dowodu poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony i jednoczesne błędy w ustaleniach faktycznych odnośnie spełnienia przez stronę przesłanek do otrzymania płatności dla działek objętych wnioskiem art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art 7,75 § 1,77 § 1 oraz 80 KPA, art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy w związku art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 KPA polegające na zaakceptowaniu przez WSA zaniechania podjęcia przez organy ARiMR wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło Sąd I instancji do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie odmowy przyznania wnioskowanych płatności, podczas gdy pełne, wnikliwe i co za tym idzie kompleksowe przeprowadzenie postępowania dowodowego doprowadziłoby organ oraz kontrolujący jego poczynania WSA do wniosków przeciwnych tj. tego, że skarżący spełnił przesłanki do otrzymania płatności dla działek wskazanych we wniosku; art 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust 1 ustawy oraz art. 7,75 § 1, 77 § 1 oraz 80 KPA, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na arbitralnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego przedłożonego w sprawie przez skarżącego i niezasadne oddalenie wniosków dowodowych wnioskodawcy (dopuszczenie dowodu z oświadczeń świadków wymienionych w zarzucie, na okoliczność wykazania faktu uprawy całości wnioskowanego areału, rodzajów prac agrotechnicznych wykonanych przez skarżącego, dowodów z dokumentów: umów najmu ciągników rolniczych, decyzji w sprawie certyfikacji, fotografii o wystąpienie do Starosty Powiatowego w Lublinie z wnioskiem o przekazanie decyzji z dnia 5 lipca 2019 r. wraz z uzasadnieniem w sprawie przekształcenia gruntu, w której uzasadnieniu wskazano, że prowadzona była działalność rolna, rolniczej ortofotomapy cyfrowej, zdjęć działek (przekazanych w formie plików JPG) wraz z uwidocznioną datą i miejscem ich wykonania świadczących o utrzymywaniu (przed wystąpieniem suszy) działek do prawidłowej kulturze rolnej, zdjęć lotniczych oraz satelitarnych i przetworzeniem ich do postaci metrycznej dla działek objętych postepowaniem z lat 2017-2020 na okoliczność wykonania na nich prac agrarnych, opinii biegłego z zakresu rolnictwa lub doradcy rolnośrodowiskowego czy wreszcie przesłuchania strony w toku rozprawy administracyjnej wszystkie na okoliczność tego, że skarżący w 2019 r, użytkował rolniczo całość areału zgłoszonego we wnioskach oraz oparcie rozstrzygnięcia jedynie na protokole kontroli na miejscu z pominięciem innych dopuszczalnych ww. środków dowodowych. W rezultacie stan faktyczny sprawy został zrekonstruowany nieprawidłowo i niepełnie czego nie zauważył WSA kontrolując działanie organów ARIMR. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust 1 ustawy oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 KPA, polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu odwoławczego, pomimo że decyzje organów obu instancji (z pominięciem wniosków dowodowych skarżącego kasacyjnie), a co za tym idzie wydane zostały bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem zarówno w uzasadnieniu decyzji, jak i uzasadnieniu wyroku, na jakich dowodach oparto ustalenia faktyczne w sprawie, a także dowolnej, powierzchownej ocenie materiału dowodowego, wyrażającej się zwłaszcza w: błędnym ustaleniu, że działania skarżącego na zgłoszonych do płatności działkach nosiły znamiona zaniechania prowadzenia działalności rolniczej, zaś na innych działkach szeregu nieprawidłowości w tym zaniechania prowadzenia zabiegów agrotechnicznych błędnym ustaleniu, że stan działek skarżącego kasacyjnie nie wynikał ze skutków suszy która je dotknęła po uprzednim wykonywaniu na nich działalności rolniczej błędnym przyjęciu, że skarżący kasacyjnie nie spełnił przesłanek do otrzymania płatności; oddaleniu wszystkich wniosków dowodowych skarżącego opierając się jedynie na wynikach kontroli organu ARIMR; art. 133 § 1, art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z zw. z art. 3 ust 2 pkt 1-4 ustawy oraz art. 7, art. 8, art. 77 § i art. 80 KPA poprzez akceptację dla naruszenia przez organ ARiMR zasady swobodnej oceny dowodów/wybiórcze rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie podczas oceny materiału dowodowego faktu, że w gospodarstwie skarżącego stan działek zgłoszonych do płatności wynikał ze skutków suszy, w wyniku czego niesłusznie utrzymano w mocy wadliwą decyzję i doszło do oddalenia skargi, zamiast jej uwzględnienia; niewłaściwe zastosowanie art. 3 § 1 p.p.s.a. które miało istotny wpływ na nieuprawnione rozstrzygnięcie sprawy, polegające na braku przeprowadzenia kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych organu odwoławczego przyjętych za podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego oraz bezkrytycznego przejmowania wszystkich ustaleń faktycznych za organem ARiMR z pominięciem wniosków dowodowych autora skargi kasacyjnej; art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącego tj. dowodów z dokumentów, zeznań świadków, opinii biegłego - mimo że zostały zgłoszone na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a przeprowadzenie tych dowodów nie mogło spowodować przedłużenia postępowania w sprawie. Nadto dowody te były niezbędne do wyjaśniania istotnych okoliczności sprawy. II Naruszenie prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez odmowę przyznania płatności podczas, gdy prawidłowo zrekonstruowany stan faktyczny winien prowadzić do wniosków odmiennych warunkujących przyznanie skarżącemu przyznania płatności. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., tak jak w rozpoznawanej sprawie, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Ta natomiast nie zawierała usprawiedliwionych podstaw. Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej oparto na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny przeanalizował, czy Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanych naruszeń przepisów postępowania i czy takie ewentualne uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania sądowego. Dodać należy, że w postępowaniu kasacyjnym nie bada się całokształtu sprawy, a tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Przystępując do rozważań na tle rozbudowanych zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że sprowadza się on w gruncie rzeczy do kwestionowania zasadności ustalenia odmowy przyznania: jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, nakładając jednocześnie sankcje oraz uznania wystąpienie w gospodarstwie skarżącego kasacyjnie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. W zakresie naruszenia przepisów postępowania, które według skarżącego kasacyjnie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy podniesiono naruszenie art. 151 § w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75 k.p.a. oraz art. 107 § 3 KPA w związku z art. 3 ust. 2 pkt 1-4 ustawy z 5 lutego 2015 r., o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego polegający na nie uchyleniu decyzji organu odwoławczego mimo, że określony nią odmowa przyznania wnioskowanych płatności został orzeczony na podstawie błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesłanek warunkujących przyznanie płatności. Komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych dotyczących przede wszystkim naruszenia przepisów postępowania uzasadniał ich łączne rozpoznanie. W zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie podnosi naruszenie art. 21 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez odmowę przyznania płatności podczas gdy prawidłowo zrekonstruowany stan faktyczny winien prowadzić do wniosków odmiennych warunkujących przyznanie skarżącemu przyznania płatności. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie nie może odnieść skutku, jeżeli jest oparty na kwestionowaniu stanu faktycznego i stanowi próbę kreowania odmiennego, pożądanego przez wnoszącego skargę kasacyjną poglądu w tej kwestii. Z kolei, zarzuty naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się w istocie do przekonania skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji zaakceptował niepełne zebranie materiału dowodowego co doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W tym miejscu należy zauważyć, że Skarżący kasacyjnie złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej, płatności dla młodych rolników, płatności do powierzchni roślin strączkowych na ziarno. W toku postępowania wniosek został poddany weryfikacji. W tym celu wykorzystano kontrolę administracyjną i kontrolę na miejscu. W wyniku kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, przeprowadzonej w okresie od dnia 20 sierpnia 2019 r. do dnia 28 sierpnia 2019 r., stwierdzono między innymi, że na działkach nr: A/A1 i A1, B/B1, D/D1, F/F1, H/H1, J/J1, K/K1, L/L1, M/M1, N/N1, O/O1, P/P1 zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Na działkach stwierdzono chwasty, w tym wieloletnie. Ponadto na działce H/H1 stwierdzono, że działka jest niespójna bowiem błędnie zadeklarowano kilka działek rolnych, które nie sąsiadowały ze sobą, jako jedną działkę rolną. Na działkach A/A1 i A1, B/B1, D/D1, F/F1, H/H1, K/K1, L/L1, M/M1, N/N1, O/O1 stwierdzono także nieużytek. Na działce rolnej I - położonej na działkach ewidencyjnych o nr 118/2, 120/1, 119, 118/1 ujawniono, że powierzchnia deklarowana 2,35 jest nieprawidłowa, gdyż prawidłowa powierzchnia działki to 1,66 ha, stwierdzono gorczycę białą, w pozostałej części nieużytek. Natomiast na działce rolnej R – położonej na działkach ewidencyjnych 297/5, 297/6 i 297/7 – powierzchnia stwierdzona wyniosła 1,99 ha, podczas gdy zadeklarowano powierzchnię 2,21 ha Na działkach C/C1, E/E1, G/G1, i R stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym stronie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Na działkach C1, E1, G1 nie stwierdzono deklarowanej uprawy, a stwierdzona uprawa należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana. Na działce G1 stwierdzono chwasty wieloletnie. Na części działek H/H1, J/J1, R oraz na całych działkach K/K1, L/L1, N/N1, P/P1 stwierdzono kamienie. Także kontrola przeprowadzona w dniach od 20 sierpnia 2019 r. do 19 września 2019 r. w ramach rolnictwa ekologicznego (protokół nr 9003-000000051696/19) wykazała szereg nieprawidłowości, m.in. na działkach rolnych A1A, D1A, D1A, F1A, H1A, H1B, H1C, J1A, K1A, K1B, K1C, L1A, L1B, L1C, M1A, M1B, M1C, M1D, N1A, O1A, P1A stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, natomiast na działkach E1A, G1B – stwierdzono brak przeprowadzenia w bieżącym sezonie wegetacyjnym zabiegów agrotechnicznych przeciwdziałających występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Uwzględniając wyniki kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu, a także treść protokołu nr 3/2019 z oszacowania zakresu i wysokości szkód w gospodarstwie rolnym lub dziale specjalnym produkcji rolnej spowodowanych wystąpieniem niekorzystnego zjawiska atmosferycznego organ uznał wystąpienie w gospodarstwie skarżącego w 2019 r. siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w postaci suszy na działce rolnej I – na powierzchni stwierdzonej 1,66 ha oraz działce rolnej R – na powierzchni stwierdzonej 1,99 ha. Wobec powyższego w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej oraz płatności dla młodych rolników powierzchnia deklarowana wynosiła 45,87 ha, a powierzchnia stwierdzona wynosi 3,65 ha. Natomiast w przypadku płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, do której zadeklarowano działki rolne: A, B, C, D, E, F, G, H, J, K, L, M, N, O, P powierzchnia deklarowana wynosiła 41,31 ha, a powierzchnia stwierdzona wynosi 0,00 ha. W konsekwencji organ uznał wystąpienie w gospodarstwie skarżącego kasacyjnie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności – w odniesieniu do powierzchni 3,65 ha – oraz mając na względzie wielkość różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną odmówił przyznania: jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, nakładając jednocześnie sankcje w określonych kwotach pieniężnych, a także przyznał skarżącemu płatność za zazielenienie w odniesieniu do zatwierdzonego obszaru 3,65 ha. W art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, ustawodawca postanowił, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei stanowiąc w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1538/18, LEX nr 2771551, a także wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 710/17, LEX nr 2424917). Skoro obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, organ nie jest obowiązany do podjęcia z urzędu (lub na wniosek strony) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także - do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1331/18, LEX nr 2725735). Organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1367/18, LEX nr 2725693). Tym samym z postępowania dotyczącego przyznania płatności bezpośrednich, w tym płatności dla młodych rolników zostały wyłączone art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zatem przepisy te dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prane, np. w zakresie przedstawienia dowodów świadczących o uprawnieniu strony do wnioskowanych płatności. Nie mogły zatem w przedmiotowym postępowaniu zostać przez organy naruszone wskazane w zarzutach kasacyjnych art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę prawną ustaleń faktycznych w ogólnym postępowaniu administracyjnym. Zatem postawiony w skardze kasacyjnej zarzut w części dotyczącej naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. należało uznać w sprawie za nieskuteczny. W myśl zaś art. 3 ust. 2 ustawy – w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności (pkt 1); jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (pkt 2); udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (pkt 3); zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 k.p.a. nie stosuje się (pkt 4). Z ust. 2 przytoczonego artykułu wynika zaś, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego wynika, że w postępowaniu przed organami ARiMR ustawodawca dokonał modyfikacji obowiązujących na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego nie tylko zasady prawdy obiektywnej (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a) ale i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa). Z mocy bowiem art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy "organ zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 k.p.a nie stosuje się". Za chybiony Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 80 k.p.a, formułującego zasadę swobodnej oceny dowodów, ponieważ organy prawidłowo dokonały oceny stanu faktycznego sprawy w pełni respektując tą regulację. Analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do przekonania, że w zakresie wskazanym w skardze kasacyjnej nie doszło do naruszenia prawa. Sąd pierwszej instancji przeanalizował argumentację organu, skonfrontował ją ze znajdującymi się w katach dowodami, w szczególności z protokołem z kontroli na miejscu i załączonym do niego zdjęciami i uznał, że ta argumentacja jest prawicowa, sama zaś decyzja nie narusza prawa. Potwierdził słuszność argumentacji organu, który przypisał rozstrzygające w sprawie znaczenie wynikom kontroli na miejscu. Te zaś wykazały rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a deklarowanym we wniosku skarżącego. Zostały one ujawnione na miejscu, prawidłowo opisane i ocenione przez kontrolujących poprzez przypisanie im odpowiednich kodów nieprawidłowości. Na fotografiach widoczne są liczne wysokie chwasty, w tym wieloletnie, leżące miejscami kamienie, w tym także ich skupiska, brak zadeklarowanych roślin uprawnych albo wyłącznie pojedyncze rośliny zadeklarowane do płatności. Trudno w takim przypadku mówić utrzymanie działek rolnych w należytym stanie. Sąd pierwszej instancji zasadnie podkreślił, że protokół z kontroli na miejscu ma walor dokumentu urzędowego. Dopuszczalne jest podważanie jego treści, w tym także zdjęć. Jednak umowa najmu ciągnika nie może podważyć tego co zdjęcie obrazuje. Skarżący nie przedstawił dowodów lub wniosków dowodowych, które zmierzały bezpośrednio do podważenia przebiegu kontroli, zapisów protokołu, czy załączników do niego. Na co trafnie wskazał organ a także Sąd pierwszej instancji. Nadto sam skarżący dołączył do akt protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 22 września 2017 r. przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Lublinie, w którym, jako jedną z nieprawidłowości wymieniono: nieodpowiedni stan agrotechniczny uprawnianych pól (nadmierne zachwaszczenie), a jako przyczynę niewyeliminowania nieprawidłowości podaną przez producenta wskazano, że pola w poprzednich latach były ugorami, zaś zastosowane działania agrotechniczne okazały się mało skuteczne. Trudno zatem uznać, że wystąpienie w 2019 r. zjawiska suszy, na którą także powoływał się skarżący, było jedyną przyczyną zaniku upraw na całej zadeklarowanej powierzchni, skoro już w 2017 r. stwierdzono nieodpowiedni stan agrotechniczny uprawianych pól. Stwierdzony w trakcie kontroli ARiMR poziom zachwaszczenia wskazuje na zaniedbanie upraw i to z tej przyczyny doszło do ich zaniku. Argumentacja skarzacego oparta na wystąpieniu w 2019 r. suszy jako przyczynie zaniku upraw nie została poparta żadnymi dowodami. Wyjątek dotyczy dwóch działek, co do których organy uznały wystąpienie zjawiska suszy. Za nietrafiony należy także uznać zarzut naruszenia art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach. Przypomnieć w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu, a która w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może podjąć - działając na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może modyfikować zarzutów, nawet doprecyzowywać powołanych w zarzucie przepisów lub aktów prawnych ani domyślać się intencji skarżącego kasacyjnie. Wskazany, jako naruszony przez Sąd pierwszej instancji, art. 27 ustawy o płatnościach, regulujący kwestię uprawnień zmarłego rolnika, nie był stosowany w sprawie tak przez organy, jak i Sąd pierwszej instancji. Zarzucone naruszenie proceduralne nie miało i nie mogło mieć miejsca w rozpatrywanej sprawie. Nadto art. 27 ust. 1 ma tylko jedną jednostkę redakcyjną a nie kilka, jak wskazał skarżący. Zatem zarzuty z pkt 3, 4 a także z pkt. 5, 6 i 8 petitum skargi kasacyjnej w zakresie dotyczącym tego przepisu, także w powiązaniu z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz. 75 k.p.a. należało uznać za nieskuteczne. Wskazać również należy, że wymienione w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej , jako naruszone, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ ich naruszenie przez Sąd pierwszej instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym. Tego zaś w rozpoznawanej sprawie nie wykaznao. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Według art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) p.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wskazane przepisy ustrojowe sąd administracyjny może naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W sprawie Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na decyzję ostateczną oraz ocenił ją pod kątem legalności w zakresie zastosowanych przepisów prawa. Skarżący kasacyjnie nie wskazał na zastosowanie przez Sąd innego kryterium, niż kryterium legalności. Zatem powyższy zarzut należało uznać za nieskuteczny. W pkt. 2 petitum skargi skarżący zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 135 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołane unormowanie reguluje jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia i do ich zbadania sprowadza się kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie wyroku albo jest sporządzone według wzorca określonego w 141 § 4 p.p.s.a., albo nie jest. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jeśli uzasadnienie nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie na tyle, że nie jest możliwa kontrola instancyjna, wówczas zaskarżony wyrok podlega uchyleniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Brak przekonania skarżącego o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z jego oczekiwaniami, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego polemika ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA: z 26 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1131/13; z 20 stycznia 2015 r. sygn. akt I FSK 2081/13; z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13; z 18 marca 2015 r. sygn. akt I GSK 1779/13; publ. w CBOSA). Z kolei warunkiem zastosowania art. 135 p.p.s.a. jest to, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Przepis art. 135 p.p.s.a. znajduje zastosowanie bowiem jedynie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Zatem art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi, a takie właśnie rozstrzygnięcie zostało zaskarżone skargą kasacyjną. Zatem Sąd pierwszej instancji nie mógł go naruszyć i to w warunkach opisanych w zarzucie z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Wobec powyższego zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej okazał się niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego kasacyjnie o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego w postaci dowodów z dokumentów, zeznań świadków, opinii biegłego. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów dotyczy postępowania przed sądem pierwszej instancji. A ponadto przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być podstawą kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Przewidziana w nim możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy bowiem rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może bowiem służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi strona skarżąca kasacyjnie się nie zgadza (por. wyrok NSA z 7 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 1284/22). Również należy wskazać, że przeprowadzenie przez sąd administracyjny, z urzędu lub na wniosek strony, dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie omawianego przepisu, pozostaje w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. a zatem dowód z dokumentu powinien być nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nieznanym organowi, który wydał decyzję. Załączenie do wniosku dowodów z dokumentów, zeznań świadków czy opinii biegłego nie spełnia tych kryteriów. Podsumowując, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego postawionych przez skarżącego kasacyjnie stwierdzić przede wszystkim należy, że za ugruntowany należy uznać pogląd, że błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącej, rozumienia naruszonego przepisu. (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018r., II FSK 2480/17, LEX nr 2475433, a także wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2020r., sygn. akt I GSK 1582/18, LEX). Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować ustaleń stanu faktycznego, gdyż te można podważać jedynie w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004r., FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., GSK 1423/04; 10 maja 2005r., FSK 1657/04; 12 października 2005r., I FSK 155/05; 23 maja 2006r., II GSK 18/06; 4 października 2006r., I OSK 459/06 oraz wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2020r., I GSK 1582/18, LEX). Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por., np. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2020r., sygn. akt I GSK 1582/18, LEX). W konsekwencji oznacza to, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Tym samym, w związku z niepodważeniem zarzutami procesowymi ustaleń faktycznych sprawy, zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie należało uznać za nieskuteczne. Mając na uwadze ww. regulację oraz podniesione zarzuty należy podkreślić, że żaden z nich nie podważa prawidłowości decyzji organów zaakceptowanych przez Sąd I instancji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.