I GSK 2251/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 718/17 w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Powiatu [...] na rzecz Zarządu Województwa Śląskiego kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA) wyrokiem z 18 grudnia 2017 r. IV SA/Gl 718/17 oddalił skargę Powiatu [...] (dalej: Powiat) na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego (dalej: ZWŚ) z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013. Skargą kasacyjną Powiat zaskarżył powyższy wyrok WSA w całości, wniósł o jego uchylenie i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie decyzji obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, że został on wydany z naruszeniem: 1. przepisów prawa materialnego, a to postanowień dokumentu "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (tzw. Taryfikatora) w zw. z § 13 ust. 7 umowy o dofinasowanie z [...] kwietnia 2010 r. oraz w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE. L. Nr 210, poz. 25, dalej: rozporządzenie 1083/2006), poprzez niezastosowanie postanowień ww. dokumentu, stosownie do których przy ustaleniu wysokości korekt należy brać pod uwagę, z jednej strony rodzaj lub stopień naruszenia, z drugiej zaś, skutki finansowe naruszenia dla wydatków ze środków funduszy UE (s. 4). Wskaźniki przedstawione w załączonych tabelach należy przy tym traktować jako zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu, o ile zaistnieją okoliczności za tym przemawiające (s. 7); wskutek błędnego przyjęcia, że stwierdzenie nieprawidłowości nie pozwala na obniżenie zastosowanego wskaźnika korekty; 2. z naruszeniem przepisów postępowania, a to: 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa) wobec zaniechania kontroli działalności ZWŚ w zakresie zastosowania się przez powyższy organ do wskazań odnośnie dalszego postępowania zawartych w wyrokach WSA z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13 oraz NSA z 16 października 2016 r. II GSK 806/15; 2. art. 153 ppsa wobec błędnego przyjęcia, że organ II instancji zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych wyrokami WSA z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13 oraz NSA z 16 października 2016 r. II GSK 806/15 oraz wobec dokonania przez WSA nowej, własnej oceny prawnej sprzecznej z poglądem wyrażonym w wyroku z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik postępowania. ZWŚ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ppsa, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa (por. wyroki NSA z: 25 listopada 2016 r. I FSK 1376/16, 17 stycznia 2017 r. I GSK 1294/16, 8 lutego 2017 r. I GSK 1371/16, 5 kwietnia 2017 r., I GSK 91/17; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 ppsa, oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej wymaga przypomnienia istotnych i bezspornych elementów stanu faktycznego sprawy. Ze stanu faktycznego wynika, że ZWŚ zawarł z Powiatem umowę nr [...] z [...] czerwca 2010 r. o dofinansowanie projektu "Przebudowa ciągu drogowego usprawniającego dojazd do stref przemysłowych w [...] oraz odciążającego DW [...]". W wyniku kontroli postępowań o udzielenie zamówienia publicznego wykryte zostały dwa uchybienia. Pierwsze dotyczyło naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.; dalej: pzp), poprzez żądanie od wykonawców przeprowadzenia wizji lokalnej, a także poprzez zobowiązanie ich do złożenia dokumentów potwierdzających jej przeprowadzenie, co naruszyło zasadę równego traktowania wykonawców, ponieważ stawiało w uprzywilejowanej sytuacji wykonawców z danego terenu, a więc takich, którzy mają siedzibę blisko miejsca, w którym miała być przeprowadzona wizja lokalna. Drugie dotyczyło naruszenia art. 38 ust. 4a w zw. z art. 7 ust. 1 pzp, poprzez przesunięcie przez zamawiającego terminu składania ofert (z [...] kwietnia na [...] kwietnia 2010 r.), bez dokonania publikacji wskazanej zmiany w Biuletynie Zamówień Publicznych, przez co zamawiający zmienił treść SIWZ, przedłużając termin składania ofert i informując o tym wyłącznie wykonawców ujawnionych w postępowaniu. ZWŚ stwierdził, że uchybienia te stanowią nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 i skutkują nałożeniem korekty finansowej w wysokości 5% faktycznych wydatków kwalifikowalnych, którą ustalono metodą wskaźnikową na podstawie Taryfikatora (Tabela 4 pkt 5 - Stosowanie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów oceny ofert, uchybienie najbliższe rodzajowo). W konsekwencji ZWŚ wydał decyzję z [...] maja 2013 r. o zobowiązaniu Powiat do zwrotu części dofinansowania – 524.100,06 zł wraz z odsetkami, którą następnie decyzją własną z [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy. Decyzja ZWŚ z [...] lipca 2013 r. została wyrokiem WSA z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13 uchylona. WSA stwierdził, że do obu ww. wskazanych naruszeń Prawa zamówień publicznych doszło. Przy czym WSA uznał za możliwe do rozważenia obniżenie wskaźnika korekty finansowej, która nie może być oderwana od stwierdzonej nieprawidłowości, ale adekwatna do sytuacji konkretnego beneficjenta, wynikającej również z treści umowy o dofinansowanie projektu, z uwzględnieniem przedmiotu dofinansowania, jego realizacji i przydatności, a także bezpośredniego wpisania w Taryfikator stwierdzonej nieprawidłowości. WSA wskazał, że ZWŚ nie dokonał prawidłowej analizy poczynionych ustaleń faktycznych i nie wykazał zasadności zastosowania pełnej wysokości korekty (5%) oraz nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających odstąpienie od jej obniżenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, ZWŚ decyzją z [...] lipca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2013 r. Skarga Powiatu na decyzję ZWŚ z [...] lipca 2014 r. została wyrokiem WSA z 5 grudnia 2014 r. III SA/Gl 1389/14 oddalona. Z kolej NSA, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, wyrokiem z 18 października 2016 r. II GSK 806/15 uchylił wyrok z 5 grudnia 2014 r. wraz z decyzją ZWŚ z 22 lipca 2014 r. NSA stwierdził, że organ nie zastosował się do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13, skutkiem tego naruszył art. 153 ppsa. NSA nakazał, aby ZWŚ – rozpoznając sprawę ponownie – wykonał wskazania zawarte w wyroku WSA z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13, w oparciu o mające zastosowanie w sprawie przepisy rozporządzenia 1083/2006. Ponownie rozpatrując sprawę ZWŚ decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2013 r., a skarga Powiatu na tą decyzją została oddalona zaskarżonym wyrokiem. WSA uznał bowiem, że zalecenia zawarte w wyrokach WSA z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13 oraz NSA z 18 października 2016 r. II GSK 806/15 zostały przez ZWŚ zrealizowane. W tak przypomnianym stanie faktycznym sprawy, skarżący kasacyjnie kwestionuje, w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, wykonanie zaleceń zawartych w wyrokach WSA z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13 oraz NSA z 18 października 2016 r. zarzucając naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 153 ppsa. Skarżący kasacyjnie uważa także, że WSA dokonał nowej, własnej oceny prawnej sprzecznej z poglądem wyrażonym w wyroku z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 153 ppsa – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ppsa, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Przy uwzględnieniu konsekwencji wynikających z art. 153 ppsa należy podkreślić, że w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji operował w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w wyroku uprzednio wydanym w sprawie, za uzasadnione należało uznać oczekiwanie, że kontrola zgodności z prawem ponownie podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia powinna być przede wszystkim ukierunkowana na to, czy organ administracji zrealizował adresowane doń wytyczne co do dalszego postępowania w sprawie, o ile rzecz jasna nie ustał walor prawnego związania tymi wytycznymi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Niewątpliwie zatem zarówno ZWŚ wydając decyzję, jak i WSA wydając zaskarżony wyrok, miały obowiązek dostosowania się do oceny prawnej, wyrażonej we wcześniejszych wyrokach WSA z 2 kwietnia 2014 r. III SA/Gl 1614/13 oraz NSA z 18 października 2016 r. II GSK 806/15. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w sprawie zostało prawomocnie przesądzone, że Powiat przy udzieleniu zamówienia publicznego naruszył art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 pzp, poprzez żądanie od wykonawców przeprowadzenia wizji lokalnej i zobowiązanie ich do złożenia dokumentów potwierdzających jej przeprowadzenie, a także art. 38 ust. 4a w zw. z art. 7 ust. 1 pzp, poprzez przesunięcie terminu składania ofert (z 16 kwietnia na 23 kwietnia 2010 r.). Ponadto przesądzone zostało, co należy wyraźnie zaznaczyć, że z powodu wskazanych naruszeń, organ miał obowiązek nałożenia na beneficjenta korekty finansowej. Przy czym stwierdzono, że organ uprawniony jest do dokonania własnej oceny charakteru ustalonej szkody oraz jej znaczenia, jednak musi ją wyczerpująco wyjaśnić. Tak więc obecny spór sprowadzał się tylko do oceny, czy organ dokonał prawidłowej analizy poczynionych ustaleń faktycznych i wykazał zasadność zastosowania pełnej wysokości korekty (5%). Innymi słowy zbadania, czy w sprawie zaistniały przesłanki przemawiające za obniżeniem stawki maksymalnej i w jakim zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy zrealizowały powyższe wytyczne, co prawidłowo zaaprobował WSA w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu obecnie zaskarżonej decyzji z [...] maja 2017 r. – w przeciwieństwie do poprzedniej decyzji z [...] lipca 2014 r. – ZWŚ bardzo szczegółowo i starannie wyjaśnił stanowisko w zakresie możliwości obniżenia zastosowanego 5% wskaźnika korekty. Przy czym odniósł się do wszystkich wskazanych okoliczności, które powinny zostać rozważone, poddał dogłębnej analizie zarówno stanowisko skarżącego kasacyjnie, jak i wytyczne przytoczone we wcześniej wydanych wyrokach w sprawie. Dodać należy, że stanowisko ZWŚ zostało umotywowane audytami Komisji Europejskiej, które obrazowały w jakiej wielkości, przy podobnych naruszeniach przepisów prawa zamówień publicznych, są ustalane poziomy korekt finansowych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, że wskazane w decyzji ZWŚ z [...] maja 2017 r. argumenty w pełni potwierdzały prawidłowość zastosowania 5% korekty finansowej i nie pozwalały na jej obniżkę. Okoliczności za tym przemawiające to – w przypadku naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 pzp – naruszenie zasad uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców. Takie działanie naraziło bowiem potencjalnych oferentów na poniesienie dodatkowych kosztów i zamknęło możliwość do wzięcia udziału wykonawcom z innych części kraju, w związku z żądaniami nieznajdującymi oparcia w prawie. Skutkiem czego nie wszyscy potencjalni zainteresowani oferenci uczestniczyli w zamówieniu. Zawężenie w ten sposób kręgu wykonawców stanowi potencjalną szkodę. Jakakolwiek informacja o konieczności przedłożenia nieuprawnionych dokumentów, czy braku wiedzy o odmiennym terminie na składanie ofert powoduje skutki w postaci mniejszego zainteresowania zamówieniem, a to z kolei powoduję zaburzenie konkurencyjności ofert. ZWŚ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie do upływu terminu składania ofert została złożona tylko 1 oferta, co ostatecznie w sposób bezpośredni wpływa na brak konkurencyjności pomiędzy ofertami w postępowaniu. Nie można bowiem wykluczyć, iż w przypadku prawidłowego prowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, zostałaby złożona oferta korzystniejsza niż ostatecznie wybrana. Tym samym zamawiający mógłby dokonać niższej zapłaty za wykonane zamówienie, a ZWŚ zostałby przedstawiony niższy koszt do refundacji ze środków UE. Brak zaś prawidłowego przestrzegania przepisów prawa, naraziło na potencjalnie wyższy koszt refundacji poniesionych wydatków niż byłoby to konieczne i zasadne. Tak więc ZWŚ zastosował prawidłowy poziom korekty z Taryfikatora, tj. z tabeli 4 poz. 5 "Stosowanie dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu oraz kryteriów oceny ofert" – naruszenie art. 7 ust. 1 pzp, poprzez określenie warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia, w sposób który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję oraz nie zapewnia równego traktowania wykonawców. Jednocześnie ZWŚ wskazał, że kwalifikacja prawna i opis nieprawidłowości dla naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 pzp nie jest przewidziana w Taryfikatorze. Jednak zgodnie z zapisami Taryfikatora, w przypadku wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej ilości przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych, należy zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej. Odpowiednią w sprawie jest korekta finansowa w wysokości 5% za naruszenie art. 7 ust. 1 pzp, ponieważ ta uwzględnia w sobie jednocześnie sankcję 2% za naruszenie art. 25 ust. 1 pzp. Ustalona wysokość sankcji uwzględnia wagę i charakter nieprawidłowości. W przypadku naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a pzp, okolicznością przemawiającą za brakiem obniżenia zastosowanej korekty było to, że publikacja ogłoszenia w procedurze udzielania zamówienia publicznego stanowi istotny etap postępowania. Jest gwarancją zapewnienia zasady uczciwej konkurencji i równości traktowania wykonawców. Ogłoszenie ma też walor informacyjny umożliwiający wykonawcom ocenę swoich możliwości i przygotowanie wniosków. Zmiana zaś terminu składania ofert stanowi istotną zmianę w SIWZ. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd ZWŚ, zaaprobowany przez WSA, że w istocie w sprawie została zastosowana korzystna dla Powiatu 5% stawka korekty finansowej z tabeli 4 poz. 5, która skupia się na naruszeniu art. 7 ust. 1 pzp. W sytuacji, gdy w tabeli nr 4 w poz. 1 Taryfikatora została także przedstawiona kategoria nieprawidłowości w zakresie "Niedopełnienia obowiązku zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu w BZP i na stronie internetowej", w której został przypisany wskaźnik 25% (bez widełek miarkowania, czyli z możliwością miarkowania do 50% - co stanowi 12,50 %). Także w tym przypadku prawidłowo wykazano, że było okoliczności uzasadniających obniżenie wskaźnika 5% korekty finansowej. Brak bowiem stosownej (obligatoryjnej) publikacji terminu przesunięcia składania ofert (z [...] kwietnia na [...] kwietnia 2010 r.) w Biuletynie Zamówień Publicznych skutkował ograniczeniem potencjalnym oferentom możliwości złożenia dokumentacji, szczególnie, że termin wydłużono aż o 7 dni. Tym samym nie można wykluczyć, że posiadanej takiej wiedzy przez zainteresowanych wykonawców skłoniłoby ich do przygotowania i złożenia ofert, które byłyby bardziej konkurencyjne od wybranych. Ponadto ZWŚ dodatkowo wskazał, że adekwatność zastosowanej korekty potwierdzają wyniki audytów europejskich, w których wskazano, że w przypadku gdy informacja o zmianie terminu składania ofert nie została opublikowana tak jak pierwotne ogłoszenie, Komisja Europejska stosuje 5% albo 10%. W przypadku, gdy przedłużenie terminu na składanie ofert było nie dłuższe niż 10 dni – 5% korektę oraz 10% korektę, gdy przedłużenia terminu składania ofert było powyżej 10 dni. Taką też zasadę przyjęto w kolejnej wersji Taryfikatora z 17 stycznia 2013 r. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA dokonał prawidłowej oceny, iż ZWŚ wykazał zasadności zastosowania wysokości korekty (5%) oraz obszernie przedstawił argumenty uzasadniające brak odstąpienia od obniżenia korekty finansowej w oparciu o poczynione ustalenia faktyczne i rozważania prawne, a więc zrealizował wytyczne ze wcześniejszych wyroków zapadłych w sprawie i tym samym nie naruszył art. 153 ppsa. Powyższe przekłada się również na niezasadność zarzutu sformułowanego w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia Taryfikatora w zw. z § 13 ust. 7 Umowy o dofinasowanie w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. W niniejszej sprawie – jak wykazano wyżej – organ zastosował w sposób prawidłowy zapisy Taryfikatora z przypisaną stwierdzonym nieprawidłowościom korektą finansową. Jednocześnie organ, a za nim WSA, dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania przepisu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 definiującego pojęcie "nieprawidłowość", które oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. WSA prawidłowo wskazał, że stwierdzenie nieprawidłowości indywidualnej wymaga kumulatywnego zaistnienia trzech przesłanek: naruszenia prawa unijnego lub prawa krajowego, dotyczące stosowania prawa unijnego (1), działania lub zaniechania beneficjenta (2), powodujące lub mogące spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego (3). W rozpoznawanej sprawie wszystkie trzy elementy zostały spełnione. Przesłanki nr 1 i 2 poprzez naruszenie przepisów art. 7 ust. 1, art. 25 ust. 1 i art. 38 ust. 4 pzp oraz przesłanki nr 3 powiązanej bezpośrednio z naruszeniem art. 7 ust. 1 pzp, jak również z okolicznościami mogącymi potencjalnie wpływać na obniżenie korekty finansowej. Odnosząc się do trzeciej przesłanki WSA trafnie wskazał, że szkoda w budżecie UE została w rozporządzeniu 1083/2006 ujęta jako "szkoda realna" oraz "szkoda potencjalna". Wystąpienie uszczerbku finansowego w którejkolwiek postaci wystarcza do zastosowania odpowiednich sankcji zwrotnych. Przy czym ZWŚ, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, dokonał prawidłowego ustalenia wysokości korekt finansowej, biorąc pod uwagę, z jednej strony rodzaj lub stopień naruszenia, z drugiej zaś, skutki finansowe naruszenia dla wydatków ze środków funduszy UE, co prawidłowo zaaprobował WSA w zaskarżonym wyroku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na zasądzone koszty składał się koszt sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który brał udział w postępowaniu przed WSA.