I GSK 212/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 października 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 519/21 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 21 maja 2021 r. nr 9009-2021-000794; 9009-2021-000795 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oddala skargę kasacyjną.

§UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej zwany: sądem I instancji lub WSA) wyrokiem z 5 października 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 519/21, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej "p.p.s.a."), oddalił skargę M. W. (dalej zwanego: skarżącym) na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie (dalej zwanego: Dyrektorem ARiMR lub organem II instancji) z 21 maja 2021 r.: nr 9009-2021-000794 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 rok, nr 9009-2021-000795 w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2020 rok. Przedmiot kontroli sądu I instancji w niniejszej sprawie stanowiły decyzje organu z 21 maja 2021 r. utrzymujące w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji w Rzeszowie (dalej zwanego: Kierownikiem ARiMR lub organem I instancji) z 25 lutego 2021 r. nr 0183-2021-004071 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 rok i nr 0183-2021-004073 w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2020 rok. Istotą sporu jest spełnienie przez skarżącego, w odniesieniu do deklarowanych do płatności działek, warunków przyznania tych płatności w związku z wystąpieniem tzw. konfliktu krzyżowego. Zdaniem organów, skarżący w 2020 r. nie był w posiadaniu spornych gruntów rolnych, deklarowanych do płatności co wynika wprost z jego własnych oświadczeń złożonych w toku postępowania administracyjnego, a co potwierdzone zostało zapadłymi wyrokami sądów powszechnych w sprawie wytoczonej przez skarżącego o ochronę posiadania. Z kolei skarżący stoi na stanowisku, że nadal jest posiadaczem tych gruntów, zaś jego posiadanie zostało jedynie naruszone przez syndyka, a z zapadłych w postępowaniu cywilnym rozstrzygnięć wynika, że jego posiadanie spornych działek zostało przywrócone. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, stwierdzenie, że decyzje nie podlegają wykonaniu, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. przez niewłaściwą kontrolę sądu I instancji w zakresie rozpoznania sprawy i wydania przez Dyrektora ARiMR decyzji z 21 maja 2021 r., nr 9009-2021-000794, utrzymującej w mocy decyzję Kierownika ARiMR z 25 lutego 2021 r., nr 0183-2021-004071, odmawiającej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r. oraz decyzji Dyrektora ARiMR z 21 maja 2021 r., nr 9009-2021-000795, utrzymującej w mocy decyzję Kierownika ARiMR z 25 lutego 2021 r., odmawiającej przyznania płatności ro1no-środowiskowo-klimatycznej PROW 2014 – 2020 na 2020 rok, nr 0183-2021-004073 pomimo tego, iż w zaskarżonych decyzjach organ II instancji dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, szczegółowo wskazanych i uzasadnionych w skargach na ww. decyzje, wskazując jednocześnie, że ww. uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1228 ,z późn. zm.; dalej zwanej: u.p.u.), art. 831 § 1 pkt 2a) ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, z późn. zm.; dalej zwanej: k.p.c.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 305, z późn. zm.; dalej zwanej: u.f.p.) przez ich niezastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia przez sąd I instancji, że zarówno organ II instancji, jak i sąd I instancji nie miał obowiązku stosowania ww. przepisów, gdyż "skarżący próbuje przenieść toczony z nimi spór na grunt prawny, ukierunkowując go w stronę objętą materią postępowania upadłościowego oraz jego cywilnoprawnymi uwarunkowaniami. Jak to już jednak wyżej zauważono, kwestie tego rodzaju pozostają poza zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy, wobec czego uznać należy je za bezprzedmiotowe" oraz "nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 75 ust. 1 Prawa upadłościowego, art. 831 5 1 pkt 2a) K.p.c oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) i3) ustawy o finansach publicznych" (str. 10 i nast. uzasadnienia wyroku); 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1341, z późn. zm.; dalej zwanej: ustawą o płatnościach) przez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że fakt naruszenia posiadania przez syndyka i wykonywania zabiegów agrotechnicznych przez syndyka jest równoznaczny z nieposiadaniem przez skarżącego, oraz że w konsekwencji "skarżący nie posiadał spornych gruntów, w rozumieniu przepisów regulujących zasady przyznawania płatności" oraz że "działki nie były przez niego użytkowane w 2020 r." (str. 9 uzasadnienia wyroku) podczas gdy: • skarżący według swojego oświadczenia nadal czuje się posiadaczem nieruchomości zadeklarowanych do przyznania płatności, zaś jego posiadanie zostało jedynie naruszone przez syndyka, a zawarta przez skarżącego umowa dzierżawy nieruchomości nie została do chwili obecnej rozwiązana; • dla przyznania płatności nie ma znaczenia, kto faktycznie dokonuje niezbędnych prac agrotechnicznych na gruncie, celem ich utrzymania zgodnie z wymaganymi normami. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W piśmie procesowym z 15 grudnia 2020 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Sposób jej sformułowania wymaga przypomnienia podstawowych zasad rozpoznawania spraw przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpią – jak było to w tej sprawie – przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do ostatniego skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04; postanowienie NSA z 1 września 2004 r. sygn. akt FSK 161/04; postanowienie NSA z 24 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2302/04; wyrok NSA z 25 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 705/12 oraz wyrok NSA z 21 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2602/14). Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. W punkcie I petitum skargi kasacyjnej powołano, jako naruszone przez zaskarżony wyrok, przepisy postępowania – art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.sa. przez, zdaniem skarżącego niewłaściwą kontrolę sądu I instancji w zakresie rozpoznania sprawy i wydania przez organy II instancji decyzji o odmowie przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i płatności rolnośrodowiskowej na rok 2020. W tym miejscu wymaga zwrócenia uwagi, że powyższe przepisy mają charakter norm kompetencyjnych, nie stanowiąc tym samym samodzielnie skutecznej podstawy kasacyjnej. Ponadto skarga kasacyjna nie wykazała, aby doszło do naruszenia tych przepisów. Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. polegający na jego zastosowaniu, a w konsekwencji oddaleniu skargi, jest nieuzasadniony. Należy wskazać, że są to tzw. przepisy wynikowe. Pierwszy stanowi o tym, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Natomiast drugi oznacza, że jego naruszenie jest zawsze następstwem złamania przez sąd I instancji innych przepisów regulujących postępowanie, co ma tę konsekwencję, że nie może one stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (v. wyroki NSA: z 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10 i z 4 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2387/12). Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji powinna powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy (por. wyroki NSA: z 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 379/14; z 28 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 229/13; z 14 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 384/13; z 24 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 563/11). Takich natomiast powiązań nie wskazano. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach zaskarżonego wyroku przeprowadzono kontrolę decyzji objętych zakresem zaskarżenia, stosując kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności organów obu instancji, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę i zastosował jeden z środków przewidzianych w p.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych powyżej przepisów p.p.s.a. w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącej strony, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu regulacji z p.p.s.a. Mając na uwadze opisane powyżej niedoskonałości konstrukcji skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia powołanych przepisów wynikowych p.p.s.a. uznać należy za bezzasadny. Kolejna podstawa, na której oparto skargę kasacyjną, została określona w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., który przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej. Natomiast niewłaściwe zastosowanie, to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny zmierzać do wykazania, że sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Jak wspomniano autor skargi kasacyjnej wprawdzie podał, że zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, ale powołał takie przepisy, którym ani organy obu instancji, ani sąd I instancji nie mogły uchybić, albowiem w sprawie o odmowie przyznania płatności nie mogły mieć zastosowania, ani art. 63 ust. 1 pkt 1 u.p.u., który zawiera wyłączenia z masy upadłości, m.in. mienia wyłączonego od egzekucji według przepisów k.p.c., ani art. 75 ust. 1 u.p.u., w którym ustawodawca wskazał, że z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim, ani w końcu art. 831 § 1 pkt 2a k.p.c., w którym wskazano, że nie podlegają egzekucji środki pochodzące z programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p., wypłacone w formie zaliczki, chyba że wierzytelność egzekwowana powstała w związku z realizacją projektu, na który środki te były przeznaczone. Rację należy przyznać sądowi I instancji, że powołane powyżej przepisy nie pozostają w związku z przedmiotem niniejszej sprawy, nie stanowiły też podstawy prawnej rozstrzygnięć organów obu instancji, bo nie dotyczą płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Należy przypomnieć, że analogiczna argumentacja skarżącego kasacyjnie została zaprezentowana w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie sygn. akt II GSK 3738/15. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również tych zarzutów i oddalił wówczas skargę kasacyjną skarżącego od wyroku WSA w Rzeszowie oddalającego skargę strony na dwie decyzje Dyrektora ARiMR w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 r. Wprawdzie wadliwość skargi kasacyjnej nie oznacza automatycznego jej zdyskwalifikowania, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09. Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia przez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1679/11). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednakże doszukiwanie się w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 1448/06). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych, czy ich poprawiania poprzez poszukiwanie innych przepisów prawa materialnego niż wprost wskazane w skardze kasacyjnej. Zgodnie z powołanym w skardze kasacyjnej art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa, płatności związane do powierzchni upraw i uzupełniająca płatność podstawowa, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie podważono w niej słusznego stanowiska organów obu instancji, zaakceptowanego przez sąd I instancji, że skarżący kasacyjnie nie spełniał powyższego warunku posiadania, jako kwalifikującego działki rolne do spornych płatności. Strona wprost przyznała w skardze kasacyjnej, że posiadanie zostało naruszone przez syndyka, który wykonywał na gruncie niezbędne prace agrotechniczne. Z powołanego w skardze kasacyjnej prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z 13 lutego 2019 r. sygn. akt II Ca 25/18, wynika jednoznacznie, że naruszenie posiadania nastąpiło w dniu 25 września 2013 r. i strona nie odzyskała władztwa przed dniem 25 września 2014 r. strona wniosła powództwo o ochronę posiadania w dniu 4 października 2014 r., co oznacza, że z upływem 1 roku roszczenie o ochronę posiadania wygasło. Powyższe legło u podstaw nieuwzględnienia żądania strony o ochronę posiadania, ale co najistotniejsze orzeczenie to nie dotyczy roku 2020, którego ustalenia są obecnie przedmiotem sprawy. Innymi słowy w toku postępowania strona nie wykazała, że sporne grunty były w faktycznym jej władaniu w 2020 r. Tymczasem w świetle art. 3 ust. 3 i art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, to na stronie spoczywał ciężar udowodnienia faktu posiadania spornych działek w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, skoro z tego faktu strona wywodzi skutki prawne. Z akt sprawy wynika, że sporne działki były w faktycznym władaniu syndyka i to on, jak podała strona, dokonywał "niezbędnych prac agrotechnicznych na gruncie, celem ich utrzymania zgodnie z wymaganymi normami". Zatem skarżący utracił posiadanie gruntów rolnych. Posiadanie to nie zostało też przywrócone. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano, że "przedmiotem rozważań organów nie było (...) przeznaczenie i charakter samych płatności, w kontekście określenia składników masy upadłości, lecz warunki ich przyznania", o których stanowi m.in. wspomniany art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach. Uwzględniając powyższe za pozbawiony podstaw uznać należało zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, albowiem strona nie wykazała, że doszło do błędnej wykładni powyższej regulacji. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na rozprawie, oddalił skargę kasacyjną strony jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, stosownie do art. 184 p.p.s.a.