I GSK 205/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 756/22 w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 lipca 2022 r. nr 430400.71.2021-RED1-P-462-9778.KK w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA) wyrokiem z 19 października 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 756/22 oddalił skargę Z.K. (dalej: skarżący) na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) z 21 lipca 2022 r. nr 430400.71.2021-RED1-P-462-9778.KK w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Od powyższego wyroku skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu – złożył skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: ppsa), zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.; dalej: upea) przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego, zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego uzasadnienia w zakresie nieuwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 188 i art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 ppsa wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty poprzez uwzględnienie zarzutów skarżącego; zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według przepisowych. ZUS odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożył. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżony wyrok został wydany w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ppsa. Jak wynika z art. 193 ppsa (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 ppsa, stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) ppsa, w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. W skardze kasacyjnej postawiono tylko jeden zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 33 § 1 upea, wskazując także na brak wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego, zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego uzasadnienia w zakresie nieuwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku. Zgodnie z art. 33 § 1 upea zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Przepis ten stanowi o prawie zgłoszenia zarzutu w sprawie egzekucji, który przysługuje zobowiązanemu. W rozpoznawanej sprawie skarżący z takiego uprawnienia skorzystał i w tym zakresie zostały wydane stosowne postanowienia. Natomiast pozostała część zarzutu dotycząca wyczerpującego zebrania i rozpoznania całego materiału dowodowego, wymagała wskazania innych przepisów niż art. 33 § 1 upea, których skarga kasacyjna nie zwiera. W tej sytuacji skarga kasacyjna nie podważyła w jakimkolwiek zakresie stanowiska WSA przedstawionego w motywach zaskarżonego wyroku. Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 184 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.