I GSK 204/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 października 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 382/23 w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. zasądza od B. G. na rzecz Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 24 października 2024 r., III SA/Wr 382/23 po rozpoznaniu skargi B. G. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z [...] sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 w punkcie I. uchylił zaskarżoną decyzję. W punkcie II. zasądził od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu na rzecz skarżącego 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu decyzją z [...] lutego 2020r. nr [...] odmówił skarżącemu przyznania płatności na rok 2019 z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej, Płatności za zazielenienie, Płatności dla młodych rolników uwzględniając podaną we wniosku powierzchnię działki [...] ha. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że wniosek wpłynął do organu 15 maja 2019 r., a złożony został za pośrednictwem platformy eWniosekPlus. Powierzchnia zadeklarowana, wskazana we wniosku wynosiła [...] ha. Organ powołał się na art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach wskazując, że płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku jest nie mniejsza niż 1 ha lub w przypadku niespełnienia powyższego warunku, jeżeli rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz łączna kwota płatności bezpośrednich wynosi, co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. Organ odmówił przyznania wnioskowanych płatności ponieważ zadeklarowana powierzchnia była mniejsza niż 1 ha. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we Wrocławiu decyzją z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wskazał, że o złożeniu odpowiedniego wniosku wraz z wymaganymi załącznikami decyduje wnioskodawca i jego obowiązkiem jest aby dokonać tego prawidłowo. Z kolei obowiązkiem Agencji jest weryfikacja wniosku pod kątem, czy spełnia on wszystkie kryteria do otrzymania danej płatności. Zdaniem Agencji rolnik zadeklarował we wniosku składanym za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus działkę ewidencyjną [...], przy której wskazano [...] ha powierzchni. Dodatkowo organ podał, że producent rolny po zalogowaniu ma możliwość w dowolnej chwili podglądnąć własny wniosek, jak również ma możliwość jego wydrukowania, co umożliwia dokonanie sprawdzenia jego treści. Organ podkreślił, że płatności bezpośrednie są płatnościami, do których rolnik przystępuje dobrowolnie, a weryfikacja wniosku jest przeprowadzona zgodnie z danymi w nim zawartymi. To wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za informacje podane we wniosku, które powinny być zgodne ze stanem faktycznym, żądaniami i wolą wnioskodawcy. W związku ze skargą skarżącego na powyższą decyzję, WSA we Wrocławiu wskazał, że istota sporu do jakiego doszło w ramach kontrolowanej sprawy sprowadza się do stwierdzenia, czy organ ARiMR prawidłowo odmówił skarżącemu rolnikowi przedmiotowej płatności uwzględniając treść wniosku i dołączonego do wniosku załącznika graficznego. Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku był przepis art. 24 ust. 1 i art. 7 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2018 r., 1312, dalej jako ustawa o płatnościach). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli, między innymi, łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha; pomimo niespełnienia wyżej wymienionego warunku płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013 (zwrot nienależnych płatności i kary administracyjne), wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. Zatem sens i istota przyznawania płatności polega na posiadaniu gruntów o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub spełnianiu warunków do przyznania płatności związanych do zwierząt, i to w sposób trwały nie epizodyczny; płatności przyznawane są w relacji do danego roku kalendarzowego i należy przyjąć, że stan posiadania połączonego z utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej powinien trwać przez cały rok objęty wnioskiem o przyznanie płatności (wyrok NSA z 7 marca 2018 r., I GSK 1150/18; CBOSA). Przedmiotowa płatność przysługuje także pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, bowiem płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli: 1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz 2) łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przytoczył treść art. 3 ustawy o płatnościach, który dotyczy płatności bezpośrednich, a także na art. 4 i art. 27 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 217 z późn. zm., dalej: u.w.r.o.w.), które odnoszą się do płatności ONW i płatności ekologicznych oraz treść art. 4 u.w.r.o.w. Zdaniem Sądu I instancji z przedstawionych regulacji wynika zatem, że prawodawca w sposób istotny zmodyfikował reguły procesowe obowiązujące na gruncie postępowania administracyjnego. Na tle niniejszej sprawy istotne znaczenie mają regulacje dotyczące postępowania dowodowego, a mianowicie art.3 ust. 2 pkt 2 i art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach, a także art. 27 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 2 u.w.r.o.w., z których to wynika, że organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz że to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że na tle tych regulacji prezentowane są następujące poglądy. Stanowiąc w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1538/18, LEX nr 2771551, a także wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 710/17, LEX nr 2424917). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skoro obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, organ nie jest obowiązany do podjęcia z urzędu (lub na wniosek strony) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także - do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1331/18, LEX nr 2725735). Organ nie jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej ( art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1367/18, LEX nr 2725693). Tym samym Sąd I instancji wyjaśnił, że z postępowania dotyczącego przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostały wyłączone przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a zatem przepisy dotyczące ustaleń faktycznych na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w sprawach dotyczących płatności. Ustaleń faktycznych w tych postępowaniach organy dokonują na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę postępowania, bowiem to na niej spoczywa obowiązek zaprezentowania dowodów dotyczących wnioskowanych płatności oraz dowodów zgromadzonych przez organ, z których to dowodów organ wywodzi skutki prawne, np. w zakresie przedstawienia dowodów świadczących o uprawnieniu strony do wnioskowanych płatności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przytoczył treść art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie, treść wniosku jest spójna z załącznikiem graficznym bowiem zarówno w jednej części jak i drugiej została wykazana działka [...]. Zarówno organ i instancji jak i drugiej instancji jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ odwoławczy prowadząc postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza ma obowiązek dokonać oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. W szczególności gdy strona przedstawiła obszerny materiał dowodowy na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska. Postępowanie organu odwoławczego powinno zatem polegać nie tylko na kontroli postępowania przed organem I instancji, lecz także na weryfikacji zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności i celowości. Należy wskazać, że ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym – stosownie do treści art. 107 k.p.a. jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji wydanej przez organ II instancji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ ten ograniczył się do przytoczenia przepisów prawa materialnego regulujących zasady przyznawania płatności, po czym zawarł ogólnikowe stwierdzenie sprowadzające się w istocie do podtrzymania stanowiska organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie w oświadczeniu o powierzchni działek ewidencyjnych (rubryka VII wniosku) wnioskodawca wymienił działkę nr [...]. Przy tej działce podano, że jej powierzchnia wynosi [...] ha. Do wniosku dołączono załącznik graficzny, który zawierał obrys działki. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i uzupełnieniu odwołania wskazywał, że od 2017 r. realizował zobowiązanie w stosunku do całej działki nr [...] tj. ponad 50 ha, a nie jednej niekwalifikowalnej działki poniżej 1 ha. Skarżący powoływał się na błąd systemu teleinformatycznego. Skarżący podkreślał, że dołożył należytej staranności wypełniając wniosek za 2019 r. i nie stwierdził w wysyłanym wniosku błędów wskazanych przez organ odwoławczy. Ponadto skarżący w piśmie uzupełniającym odwołanie wskazał wystąpienie wielu błędów i problemów w aplikacji eWniosekPlus podczas składania kolejnego wniosku o płatność za 2020 r. Skarżący podkreślał, że błędy o których mowa w komunikacie na stronie ARiMR które nie wyświetlały się podczas składania wniosku za 2019 r. wyświetlały się z kolei w 2020 r. ale bez możliwości samodzielnej korekty przez stronę, wbrew temu co stwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji o możliwości dokonania korekty wniosku zgodnie ze stanem faktycznym. W sytuacji przeprowadzenia postępowania i ewentualnego ustalenia, że występują zaistniałe i niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. organ winien rozstrzygnąć na korzyść strony. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości bowiem jej uzasadnienie nie spełnia wymogów, które nakłada ustawodawca w art. 107 k.p.a. Organ nie odniósł się do dowodów przedstawionych przez stronę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: "skarżący kasacyjnie organ") wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wniesiono również o rozpoznanie sprawy bez przeprowadzenia rozprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik spraw to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 81a § 1 w związku z art. 7a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej "kpa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiły podstawy do zastosowania art. 81 a § 1 kpa wyrażające się w tym, iż organ w postępowaniu w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego winien zaistniałe i niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego rozstrzygnąć na korzyść strony, podczas gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie organu art. 81 a § 1 kpa w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania, gdyż zasada niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony znajduje zastosowanie jedynie w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a nie w postępowaniu o przyznanie uprawnienia; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa poprzez uznanie, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione oraz dowodów na których oparł swoje rozstrzygnięcie, podczas gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie organu uzasadnienie faktyczne jak i prawne zaskarżonej decyzji jest w pełni kompletne i odpowiada wymogowi formalnemu z art. 107 § 1 pkt 6 kpa, co w konsekwencji pozwala przyjąć, iż zaskarżona decyzja, wydana została z poszanowaniem wymogów formalnych przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. B. G. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw i stanowiącej nadużycie prawa do wniesienia środka zaskarżenia, gdyż wykładnia przepisów prawa nie może doprowadzić do innych wniosków niż zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Ponadto wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, gdyż skarżący kasacyjnie organ oraz strona postępowania zrzekli się przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 24 października 2024 r., III SA/Wr 382/23 uchylającym decyzję ostateczną Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z [...] sierpnia 2023 r. wyraził w trybie art. 153 p.p.s.a. następującą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania: "1. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji wydanej przez organ II instancji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ ten ograniczył się przytoczenia przepisów prawa materialnego regulujących zasady przyznawania płatności, po czym zawarł ogólnikowe stwierdzenie sprowadzające się w istocie do podtrzymania stanowiska organu I instancji; 2. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości bowiem jej uzasadnienie nie spełnia wymogów, które nakłada ustawodawca w art. 107 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji nie zawiera wskazania faktów, które uznał organ za udowodnione, dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie a jedynie cytuje szereg przepisów prawnych. Z treści uzasadnienia nie wynika wprost co legło u podstaw rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne są zbyt ogólnikowe. Strona, która jest adresatem decyzji musi wiedzieć z jakich powodów, dlaczego, w oparciu o jakie dowody odmówiono jej płatności czy też umniejszono ich wysokość. To na organie spoczywa obowiązek podania przyczyn w sposób dla strony zrozumiały, zrozumiałym językiem. Tymczasem organ nie odniósł się do dowodów przedstawionych przez stronę." Jako podstawę rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Według art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wymagane jest, aby uzasadnienie decyzji ostatecznej stanowiło logiczną, zwartą całość, aby prześledzić tok rozumowania organu odwoławczego i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem. Tworzy to po stronie organu odwoławczego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi nie powinno budzić wątpliwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, że zaskarżona decyzja została wydana po gruntownej analizie zebranego materiału dowodowego i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Obowiązkiem organu odwoławczego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Należy wskazać, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części. Ze względów czasowych, uzasadnienie decyzji nie może mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, ponieważ organ administracji publicznej najpierw rozstrzyga sprawę, a dopiero potem to rozstrzygnięcie uzasadnia. Kiedy uzasadnienie decyzji ostatecznej sporządzone jest w taki sposób, że uniemożliwia przeprowadzenie jej kontroli przez sąd administracyjny zachodzi sytuacja, że sąd administracyjny nie może wykonać ustawowej funkcji sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej po względem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.). W rozumieniu art. 3 § 1 p.p.s.a., zachodzi zatem konieczność zastosowania środka przewidzianego w ustawie tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.: Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, ponieważ stwierdził naruszenie przepisów postępowania (przepisów dotyczących wymogów uzasadnienia decyzji). W omawianej sytuacji, przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. ma jedynie odpowiednie zastosowanie, ponieważ wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji z przyczyn już wskazanych, nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej. Wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji ostatecznej skutkuje również tym, że sąd administracyjny nie może skutecznie skontrolować, czy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji w jej całokształcie, czy rozpatrzył wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich merytorycznie. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przeprowadził skuteczną kontrolę legalności decyzji ostatecznej Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z [...] sierpnia 2023 r., to jej uzasadnienie spełnia wymogi ustawowe. Gdyby było inaczej, to Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie wyraziłby w trybie art. 153 p.p.s.a. następującej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania: "1. W sytuacji gdy mogło dojść do takich rozbieżności i nie będzie można wykluczyć, że z uwagi na błędy systemu skarżący nie miał możliwości skorygować swojego wniosku organ powinien rozważyć zastosowanie art. 81a § 1 K.p.a.; 2. W sytuacji przeprowadzenia postępowania i ewentualnego ustalenia, że występują zaistniałe i niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. organ winien rozstrzygnąć na korzyść strony. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko wynikające z zapadłego wyroku." Ocena prawna wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu dotyczy przepisów postępowania, w tym wypadku art. 81a § 1 kpa. Natomiast, wskazania co do dalszego postępowania dotyczą prawidłowego zastosowania tego przepisu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu naruszył stosowany odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 6) i § 3 kpa, a także art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 pusa, ponieważ nie przeprowadził kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przez niewłaściwe zastosowanie środka określonego w ustawie (uchylenie decyzji). Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2) i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, ze zm.).