I GSK 199/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del WSA. Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 439/21 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 marca 2021 r. nr 6/DOW-ODK/CE/2021/ARiMR w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wsparcia uzyskanego za wycofanie owoców w ramach bezpłatnej dystrybucji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. M. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 sierpnia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 439/21 oddalił skargę R. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 22 marca 2021 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. R. M. jako uczestnik mechanizmu Wspólnej Polityki Rolnej ,,Dalsze tymczasowe wsparcie producentów owoców i warzyw(DOW III) realizowanego na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej( DZ.U z 2014 roku, poz. 1468) oraz rozporządzenia delegowanego KE (UE) nr 1031/2014 z 29 września 2014 roku ustanawiającą dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 284 z 30 września 2014 r.) zadeklarował zamiar wycofania jabłek (z przeznaczeniem do bezpłatnej dystrybucji) w łącznej wysokości 89 000 kg z pow. 4,51 ha. Następnie przeprowadził operację wycofania jabłek, co dało podstawę do złożenia w dniu 28 lipca 2016 r. wniosku o przyznanie wsparcia, który obejmował wycofanie z rynku 27 500 kg jabłek w terminie od 4 do 15 lutego 2016 r. z powierzchni 1,84 ha. Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego decyzją z 5 września 2016 r. udzielił skarżącemu wsparcia w kwocie 12 061,50 EUR, tj. 53 507,23 zł, która to płatność została zrealizowana. Na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych, tj. audytu Komisji Europejskiej w zakresie kontroli wydatków finansowanych z budżetu UE, między innymi płatności na rzecz producenta, z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości polegające na niekwalifikalności pomocy udzielonej producentowi Agencja Płatnicza w przedstawionych przez Komisję Europejską zaleceniach pokontrolnych została zobowiązana do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w celu odzyskania nieprawidłowo wydanych środków. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzją z 29 października 2019 r. stwierdził nieważności decyzji z 5 września 2016 r. w sprawie udzielenia wsparcia. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 czerwca 2020 r. Następnie Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przyznanie płatności decyzją z 4 sierpnia 2020 r. odmówił przyznania wsparcia z tytułu z tytułu wycofania na bezpłatną dystrybucję jabłek. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z 25 listopada 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dyrektor Mazowieckiego OR Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z 20 stycznia 2021 r. ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wsparcia uzyskanego za wycofanie owoców w ramach bezpłatnej dystrybucji w stosunku do skarżącego, która to decyzja została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją. W ocenie organu odwoławczego podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji były przepisy art. 29 ust.1 i 2 ustawy o Agencji, które przewidują, że ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków pochodzących z funduszy UE należy do organu właściwego do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych. Kwota nienależnie pobranych środków finansowych wynika, w tym przypadku z kwoty ustalonej w decyzji w sprawie przyznania przedmiotowych płatności, a jednocześnie z zaistnienia przesłanek skutkujących obowiązkiem zwrotu płatności na mocy ostatecznej decyzji. Zdaniem organu należało zauważyć, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności jest konsekwencją faktu, iż decyzja z 4 sierpnia 2020 r. wydana przez Dyrektora Mazowieckiego OR ARiMR o odmowie przyznania wsparcia producentowi R. M. stała się decyzją ostateczną. Analiza dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu wskazywała, że wypłacona stronie na mocy decyzji z 5 września 2016 r. kwota wsparcia w wysokości 53 507,23 zł podlega zwrotowi jako nienależna z uwagi na stwierdzenie jej nieważności przez Prezesa ARiMR. Organ stwierdził, że decyzją mającą moc prawną w prowadzonym postępowaniu jest decyzja z 4 sierpnia 2020 r. odmawiająca przyznania producentowi wsparcia z tytułu wycofania 27 500 kg jabłek. Z tego względu kwota 53 507,23 zł jest kwotą nienależnie pobraną i powinna zostać zwrócona przez producenta. Odnosząc się do zarzutów z odwołania organ wskazywał, iż decyzja z 4 sierpnia 2020 r. o odmowie przyznania wsparcia stała się ostateczna. Tym samym zarzut odwołania co do ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nie jest zasadny, a wszystkie merytoryczne przesłanki wynikające z rozporządzenia RM zostały już zbadane w postepowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji z 4 sierpnia 2020 r. W ocenie organu nie budzi wątpliwości, iż skarżący w związku z wyeliminowaniem decyzji o przyznaniu wsparcia i decyzji o odmowie przyznania wsparcia w związku z wycofaniem jabłek na bezpłatną dystrybucję winien zwrócić przyznaną pomoc jak nienależną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na opisaną na wstępie decyzję stwierdził, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie czy organ miał podstawy do wydania decyzji o ustaleniu pobrania przez skarżącego nienależnych płatności z tytułu wsparcia za wycofanie owoców w ramach bezpłatnej dystrybucji. Sąd I instancji przypomniał, że skarżący przeprowadził operację wycofania jabłek, co dało podstawę do złożenia w dniu 28 lipca 2016 r. wniosku o przyznanie wsparcia, który obejmował wycofanie z rynku 27 500 kg jabłek w terminie od 4 do 15 lutego 2016 r. z powierzchni 1,84 ha. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego decyzji z 5 września 2016 r. w sprawie udzielenia wsparcia w kwocie 12 061,50 EUR tj. 53 507,23 zł, która to płatność została zrealizowana. Następnie Prezes ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu pomocy dla skarżącego i w dniu 29 października 2019 r. wydał decyzję w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 5 września 2016 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2020 r. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 4 sierpnia 2020 r. wydał decyzję o odmowie przyznania wsparcia z tytułu z tytułu wycofania na bezpłatną dystrybucję 27 500 kg jabłek. Po rozpoznaniu odwołania, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z 25 listopada 2020 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. WSA zgodził się z organem, iż w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej pomoc oraz wydanie decyzji odmawiającej przyznania płatności z tego tytułu to zrealizowana płatność dla skarżącego z tytułu dostarczonych jabłek do bezpłatnej dystrybucji nie ma podstaw prawnych. Decyzja o odmowie przyznania wsparcia za wycofanie jabłek do bezpłatnej dystrybucji jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku postępowania, dlatego organ realizując swój obowiązek z art. 29 ust.1 i 2 ustawy o Agencji w związku z art. 67 ust. 1 rozporządzenia(UE) nr 2017/891 wydał zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 67 ust.1 rozporządzenia 2017/891 – organizacje producentów i zrzeszenia producentów lub inne odnośne podmioty zwracają nienależnie wypłaconą pomoc z odsetkami i płacą kary przewidziane w niniejszej sekcji. Z tego też względu w sytuacji gdy skarżący otrzymał nienależne świadczenie to zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W ocenie sądu organ działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa), dokonał oceny w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa). Organ w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze motywy rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 kpa. Ustalenia organu są spójne, logiczne, a strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu. R. M. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia oraz uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji albo uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie norm postepowania przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz norm prawa materialnego: - poprzez ograniczenie kontroli legalności działania organów do postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, brak w uzasadnieniu pełnego przestawienia sprawy szczególnie okresu od zfożenią oświadczenia o zamiarze przystąpienia do programu wsparcia do wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 5.09.2016r o udzieleniu wsparcia , brak oceny legalności działań organów w całej sprawie , brak analizy skutków zdarzeń w sferze cywilistycznej i brak analizy zdarzeń i działań organu w całym postępowaniu zakończonych decyzją , brak ustosunkowania się WSA do problemu wprowadzenia w błąd Strony przez organ i skutków nieprawidłowego informowania uczestników programu wsparcia o warunkach uczestnictwa w programie, brak oceny w zakresie istnienia wady nieważności zaskarżonej decyzji - stanowi to naruszenie przez WSA art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i lit. c, art. 145 § 1 pkt. 2 oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 156 § 2 k.p.a.; - brak oceny legalności działania organów w okresie poprzedzającym wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją szczególnie w okresie od zgłoszenia chęci udziału w programie wsparcia do dnia wydania zaskarżonej decyzji - stanowi to naruszenie przez WSA art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., art. 7 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.; - brak stanowiska WSA w zakresie istnienia wady nieważności zaskarżonej decyzji co stanowi naruszenie art. 3 § 1, art. 134 § 1, art.135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 2 oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.; żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Z uwagi na sposób, w jaki zostały sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej oraz treść przytoczonej na ich poparcie argumentacji w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza zatem, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia (zob. wyroki NSA z: 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16, 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 466/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona ma obowiązek nie tylko przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wywiedzionej od wyroku sądu pierwszej instancji, ale również szczegółowo je uzasadnić. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zatem zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub umotywowanie błędnego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom postępowania wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym w przypadku uchybień procesowych przypisanych bezpośrednio sądowi pierwszej instancji, zadaniem pełnomocnika strony skarżącej jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy – o czym stanowi art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - (zob. np. wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., II FSK 3864/17). Wnoszący skargę kasacyjną jest obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji mógłby być inny. Nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób, a także uzasadnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości orzeczenia, którego uchylenia domaga się strona skarżąca, determinują jak już wskazano powyżej, zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z kolei w odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji (zob. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że skarżący kasacyjnie sformułował w istocie jeden zarzut, złożony z kilku podpunktów, w ramach którego jako naruszone wymienił rozliczne regulacje, zarówno o charakterze stricte ustrojowym, materialnoprawnym, jak i procesowym. Jednocześnie nie zadeklarował wprost czy podstawą jego zarzutu jest art. 174 pkt 1 czy też pkt 2 p.p.s.a., zaś zrobił to tylko przez ogólne wskazanie, że Sąd I instancji naruszył normy postepowania oraz normy prawa materialnego. Oprócz tego zauważyć należy, że rozpatrując tego rodzaju zarzut, czy też odpowiedni jego fragment - podpunkt, w kategorii zarzutu opartego na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego, nie sposób jest jednoznacznie określić podnoszonej przez niego postaci tego naruszenia. Skarżący kasacyjnie nie wskazał bowiem którą to z postaci naruszenia przepisów prawa materialnego, wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., ma na myśli, tj. czy chodzi mu o wadliwą wykładnię konkretnych przepisów, czy też ich niewłaściwe zastosowanie (błąd subsumpcji). Ma to zaś niezwykle istotne znaczenie, gdyż obu postaciom naruszenia regulacji materialnoprawnych towarzyszą odmienne wymogi, w odniesieniu do opartych na tego rodzaju twierdzeniach zarzutów, o czym wyżej mowa. Co zaś się tyczy procesowego aspektu analizowanego zarzutu, tj. ich wymogów wynikających z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to z treści analizowanego zarzutu nie sposób jest wprost wywieść jaki wpływ na wynik sprawy (treść zaskarżonego wyroku) mogły mieć wskazywane przez autora skargi kasacyjnej uchybienia konkretnym regulacjom prawa formalnego. Tak więc opisane wyżej wady i braki skargi kasacyjnej, a ściślej jej rozbudowanego i wielowątkowego zarzutu, nie mogły pozostać bez wpływu na ocenę jego zasadności jako całości, czy też poszczególnych jego aspektów, którego postacią Naczelny Sąd Administracyjny był związany, i poza który nie mógł wykroczyć. Niezależnie jednak od powyższego, odnosząc się do poszczególnych elementów zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że formułowane przez jego autora twierdzenia, co do postaci naruszenia prawa, nie znajdują uzasadnionych podstaw. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kasacyjnie kwestii ograniczenia zakresu kontroli sądowej legalności działania organów wyłącznie do postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, podkreślić należy, że WSA dokonał właściwej kontroli ostatecznej decyzji, zarówno w jej aspekcie materialnoprawnym, jak i procesowym. Sąd wskazał na wcześniejsze etapy sprawy, tj. procedowanie organu w sprawie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej pomoc (nieważność decyzji) oraz wydanie decyzji odmawiającej przyznania płatności z tego tytułu, uznając że zrealizowana płatność dla skarżącego z tytułu dostarczonych jabłek do bezpłatnej dystrybucji nie ma podstaw prawnych. Z takim stanowiskiem WSA w Warszawie należy się zgodzić, jako że nienależną płatność należy rozumieć w ten sposób, iż jest to wypłacona rolnikowi przez organ administracji kwota nienależnie pobranych środków, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na rzecz rolnika, które przestało być nienależnym na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach regulujących pomoc finansową. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu zauważa, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 czerwca 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia wsparcia skarżącemu została poddana kontroli sądowej i WSA w Warszawie wyrokiem o sygn. akt VIII SA/Wa 616/20 oddalił skargę na tę decyzję, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt I GSK 850/21 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego od tego wyroku. Także decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 25 listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania wsparcia dla skarżącego została poddana sądowej kontroli i WSA w Warszawie wyrokiem o sygn. akt VIII SA/Wa 120/21 oddalił skargę na tę decyzję, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt I GSK 1448/21 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego od tego wyroku. Odnosząc się zaś do wad uzasadnienia zaskarżonego wyroku to również w tym aspekcie stanowisko skarżącego kasacyjnie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie te wymogi. W tym zakresie zauważyć bowiem należy, że w jego motywach sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia oraz zamieścił należyte jej wyjaśnienie. Z jego treści w sposób jednoznaczni wynika z jakich względów WSA w Warszawie uznał wniesioną skargę za niezasadną. Okoliczność natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska sądu pierwszej instancji, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie zarzucił nieustosunkowanie się przez sąd pierwszej instancji do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, dotyczących informowania stron oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. Jak to jednak zostało już wyżej stwierdzone, na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z uchybieniem tych zasad, a zwłaszcza takim, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powtórzyć bowiem należy, że sposób rozdysponowania płodami rolnymi przez skarżącego nie był przedmiotem rozstrzygnięcia organu, ani też nie był przez niego inspirowany. W zakresie twierdzeń zarzutu, dotyczącego naruszenia przepisów ustrojowych, obejmujących między innymi uregulowania Konstytucji RP stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie nie tylko nie uzasadnił swojego stanowiska w tej materii, ale również nie wyjaśnił go w sposób, który pozwoliłby się do niego odnieść. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).