I GSK 1944/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Stryków od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 września 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 597/22 w sprawie ze skargi Gminy Stryków na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Stryków na rzecz Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 września 2022 r., o sygn. akt I SA/Łd 597/22, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - obecnie tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej w skrócie: "p.p.s.a."), oddalił skargę Gminy Stryków na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi z [...] maja 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji podjęte zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi w dniu [...] maja 2022 r. podjęło uchwałę nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w Strykowie nr [...] z [...] kwietnia 2022 r. w sprawie uchwalenia "Regulaminu udzielania dotacji celowej na zadania związane z usuwaniem folii rolniczych i innych odpadów [...]". Organ nadzoru stwierdził, że wyżej wymieniona uchwała narusza prawo, tj. art. 403 ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm.), dalej: p.o.ś., w związku z art. 400a ust. 1 pkt 8 tej ustawy, art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r., poz. 888 ze zm.) i art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r., poz. 699), poprzez: - ustalenie w przedmiotowej Uchwale, że dotacja celowa pochodząca z budżetu Gminy Stryków będzie przeznaczona na dofinansowanie zadań związanych z usuwaniem folii rolniczych i innych odpadów, pochodzących z działalności rolniczej (tj.: folii rolniczych (białych i czarnych), siatki i sznurka do owijania balotów, opakowań po nawozach i typu Big Bag oraz agrowłókniny), które to zadania nie są zadaniami gminy, w związku z tym, że ww. odpady nie mieszczą się w kategorii odpadów komunalnych; - ustalenie w przedmiotowej Uchwale, że dotacja celowa pochodząca z budżetu Gminy Stryków będzie przeznaczona na dofinansowanie wydatków z zakresu ochrony środowiska niebędących inwestycjami, podczas gdy z art. 403 ust. 4 i 5 jednoznacznie wynika, że dotacja może zostać udzielona wyłącznie na realizację inwestycji; - określenie kręgu podmiotów, którym przysługuje możliwość ubiegania się o dotację wynikającą z przedmiotowej Uchwały, w odniesieniu do jednostek zaliczanych do sektora finansów publicznych, w sposób niezgodny z art. 403 ust. 4 pkt 2) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, poprzez postanowienie zawarte w § 3 Załącznika do Uchwały, o treści: "Dotację celową na. realizację zadania, o którym mowa w § 2 ust. 1 mogą uzyskać podmioty prowadzące gospodarstwa rolne, zlokalizowane na terenie Gminy Stryków. ", podczas gdy z ww. przepisu wynika, iż z grupy jednostek zaliczanych do sektora finansów publicznych dotację mogą otrzymać jednie gminne lub powiatowe osoby prawne. W uzasadnieniu RIO odwołała się do treści art. 403 ust. 5 p.o.ś., zgodnie z którym zasady udzielania dotacji celowej, o której mowa w ust. 4, obejmujące w szczególności kryteria wyboru inwestycji do finansowania lub dofinansowania oraz tryb postępowania w sprawie udzielania dotacji i sposób jej rozliczania określa odpowiednio rada gminy albo rada powiatu w drodze uchwały. Z kolei w myśl art. 400a ust. 1 tej ustawy finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej obejmuje m.in. przedsięwzięcia związane z gospodarką odpadami (pkt 8), a zadanie to należy do zadań własnych gminy (art. 403 ust.2 ustawy). W ocenie Kolegium Izby należy jednakże podkreślić, że finansowanie przedsięwzięć związanych z gospodarką odpadami może dotyczyć tylko i jedynie takich przedsięwzięć, które są wyrazem realizacji zadań gminy z zakresu gospodarki odpadami. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach gminy są zobowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że obowiązek gminy organizacji odbioru odpadów dotyczy wyłącznie odpadów komunalnych. Definicję odpadów komunalnych ustawodawca określił w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach. W ocenie organu, nie ulega więc wątpliwości, że w przypadku gospodarstw rolniczych możemy mieć do czynienia z dwojakim rodzajem wytwarzanych odpadów, a mianowicie: odpadami komunalnymi, jakie powstają na nieruchomości zamieszkałej oraz odpadami powstałymi w rezultacie prowadzonej działalności rolniczej, to jest odpadami porolniczymi. W przypadku odpadów komunalnych na gminie ciąży ustawowy obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ww. art. 3c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach), natomiast w przypadku odpadów nie zaliczonych do kategorii odpadów komunalnych brak podstaw prawnych do organizacji i finansowania przez gminę odbioru takich odpadów. W ocenie Kolegium Izby przepisów art. 403 ust. 2 i 5 oraz art. 400a ust. 1 pkt 8 p.o.ś. nie sposób interpretować bez uwzględnienia regulacji zawartych w innych ustawach, którymi w analizowanym przypadku są ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz ustawa o odpadach. Przepisy ustawy Prawa ochrony środowiska w żadnej mierze nie wyłączają uwzględniania regulacji zawartych w ww. ustawach przy ocenie aktów prawa miejscowego, organów stanowiących gmin (powiatów), podjętych na podstawie upoważnienia wynikającego z ust. 5 art. 403. Przeprowadzona systemowa analiza doprowadziła zaś do wniosku, że zarówno z treści ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak i ustawy o odpadach wynika, iż gmina nie jest wyposażona w kompetencje do zbierania oraz unieszkodliwiania folii i innych niekomunalnych odpadów powstających w gospodarstwach rolniczych ani też ponoszenia kosztów takich działań ze środków własnych. Konkludując, w ocenie Kolegium Izby postanowienia Regulaminu uchwalonego przez Radę Miejską w Strykowie, według których zadania obejmujące odbiór, transport oraz odzysk lub unieszkodliwianie folii rolniczych i innych odpadów pochodzących z działalności rolniczej (tj.: folii rolniczych białych, folii rolniczych czarnych, siatki i sznurka do owijania balotów, opakowań po nawozach i typu Big Bag, agrowłókniny) mogą być dofinansowane w formie dotacji celowej pochodzącej z budżetu Gminy Stryków, naruszają art. 403 ust. 2, 5 p.o.ś., w związku z art. 400a ust. 1 pkt 8 tej ustawy, art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach, a Rada podejmując taką regulację wykroczyła poza zakres upoważnienia wynikającego z ust. 5 art. 403. Końcowo Kolegium wskazało na nieścisłości, które wystąpiły w Regulaminie. Mianowicie, w § 4 ust. 3 postanowiono: udzielenie dotacji celowej nie obejmuje przekazania do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów pochodzących z działalności rolniczej dokonanego przed zawarciem umowy, o której mowa w § 10, podczas gdy § 10 nie dotyczy umowy o dotację, a rozliczenia udzielonej dotacji. W § 9 ust. 4 Regulaminu wskazano, że w przypadku, gdy dotacja stanowi pomoc publiczną, o której mowa w § 4 ust. 6, a nie zostaną spełnione przesłanki jej udzielania wynikające z przepisów prawa, Burmistrz Strykowa odmawia udzielenia dotacji, podczas gdy § 4 ust. 6 nie reguluje kwestii pomocy publicznej. Z kolei w § 9 ust. 8 postanowiono, że niestawienie się wnioskodawcy w miejscu i terminie, o którym mowa w ust. 10 uznaje się za jego rezygnację z dofinansowania, o ile przed upływem wyznaczonego terminu wnioskodawca nie wystąpił o jego zmianę, podczas gdy § 9 zawiera osiem ustępów. Rozpoznając skargę Gminy Stryków w przedmiotowej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi weryfikował program dotacyjny związany ze wsparciem przeznaczonym na zadania dotyczące usuwania folii rolniczych i innych odpadów z działalności rolniczej. W ramach argumentacji prawnej Sąd I instancji wskazał, że o ile art. 403 ust. 1 Ustawy Prawo ochrony środowiska traktuje szeroko o obowiązku gmin w zakresie realizacji zadań z zakresu ochrony środowiska, o tyle w art. 403 ust. 4 tej ustawy zawarto regulacje dotyczące konkretnej formy i postaci realizacji tychże zadań poprzez skierowaną do wymienionych w tym przepisie podmiotów dotację dotyczącą inwestycji, a polegającą na sfinansowaniu lub dofinansowaniu kosztów tej inwestycji. Powyższe wyklucza, w ocenie sądu, finansowanie na tej podstawie przez gminę – jako zadania z zakresu ochrony środowiska – działań innych niż mieszczące się w pojęciu inwestycji. Sama przy tym już redakcja językowa tego przepisu wyklucza takie rozumienie inwestycji, które czasem można spotkać w języku potocznym, gdzie utożsamia się je ogólnie z "finansowaniem" czy "ponoszeniem wydatków", w tym także wydatków bieżących – do czego w istocie sprowadzałoby się stanowisko gminy w niniejszej sprawie. W przepisie tym jest bowiem wyraźnie mowa o dotacji na "sfinansowanie kosztów inwestycji", co jasno wskazuje na konieczność przedmiotowego rozumienia pojęcia inwestycji jako określonego dobra o charakterze trwałym powstałego w wyniku wytworzenia lub zakupu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dodał również, że w przypadku dotacji celowej, udzielanej na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji (zgodnie z art. 403 ust. 4 prawa ochrony środowiska), pojęcie to musi być rozumiane jako dotacja, która jest przewidziana z góry na realizację konkretnego działania. Działanie to jednak powinno pozostawać zgodne z dyspozycją wskazanego przepisu, który pozwala na dofinansowanie kosztów inwestycji, rozumianej jako określone dobro o charakterze trwałym, nie zaś będącej pokryciem wydatków bieżących. Ponadto sąd odrzucił koncepcję potocznego rozumienia pojęcia inwestycji. Jak zaznaczono, takiego poglądu zaakceptować nie można, gdyż oznaczałoby to przyjęcie wykładni oderwanej od dyspozycji art. 403 ust. 4 prawa ochrony środowiska i abstrahującej od celu, jaki określa jego dyspozycja, a mianowicie finansowanie inwestycji na rzecz ochrony środowiska, nie zaś finansowanie za beneficjentów dotacji bieżących kosztów w celu potencjalnego zachęcenia do stosowania produktów nieszkodzących środowisku naturalnemu, które jednak zużywają się w procesie normalnej eksploatacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Gmina Stryków zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. 1. art. 403 ust. 2 i art. 400a ust. 1 pkt 8 ustawy prawo ochrony środowiska w związku z art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym, art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach oraz art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na uznaniu, że w zakres pojęcia "przedsięwzięcia z zakresu gospodarki odpadami", o którym mowa w art. 400a ust. 1 pkt 8 ustawy prawo ochrony środowiska wchodzi tylko i wyłącznie gospodarka odpadami komunalnymi, ponieważ jest to jedyne zadanie własne gminy w zakresie gospodarki odpadami, podczas gdy prawidłowe rozumienie przywołanych przepisów powinno prowadzić do uznania, że gmina może finansować wszelkie zadania wchodzące w zakres przedsięwzięć związanych z gospodarką odpadami, nie tylko zaś zadanie polegające na gospodarowaniu odpadami komunalnymi. 2. art. 403 ust. 4 i 5 ustawy poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dofinansowanie w formie dotacji celowej działania polegającego na odbiorze, transporcie oraz odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów pochodzących z działalności, nie stanowi inwestycji w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy ustawa ta nie definiuje pojęcia "inwestycji" i nie odsyła w tym zakresie do innych regulacji, co winno skutkować dokonaniem wykładni językowej uwzględniającej cele ustawy prawo ochrony środowiska w związku z art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, poprzez jego zastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia na wynikającej z tego przepisu definicji "inwestycji", podczas gdy w tym zakresie ustawa prawo ochrony środowiska nie odsyła do ustawy o rachunkowości, a ustawa o rachunkowości nie należy do gałęzi prawa ochrony środowiska, brak jest więc podstaw do stosowania wykładni per analogiam iuris. 3. art. 403 ust. 4 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak wskazania wprost w uchwale, że dotacja przysługuje podmiotom wskazanym w pkt 2 art. 403 ust, 4 oznacza możliwość uzyskania dotacji przez wszystkie podmioty zaliczane do sektora finansów publicznych, podczas gdy wskazanie w podstawie prawnej uchwały na art. 403 ust. 4 skutkuje tym, że przysługuje ona wszystkim, i tylko tym, podmiotom w nim wymienionym. Wobec powyższego skarżąca Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto spółka wniosła o rozpoznanie skargi bez wyznaczania rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi, reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonego w sprawie aktu nadzoru, podstawą uchylenia przez Sąd aktu nadzoru może być każde naruszenie prawa przez organ nadzorczy, bez względu na materialno-prawny lub procesowy charakter naruszonego prawa. Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. Opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych (bądź jak w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia organu), można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością przedmiotowej uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżąca kasacyjnie Gmina naruszyła przepisy prawa materialnego, tj. art. 403 ust. 4-6 ustawy prawo o ochronie środowiska (p.o.ś.). Podejmując przedmiotową uchwałę Gmina Stryków wykroczyła poza zakres upoważnienia wynikającego z ust. 5 art.403 p.o.ś. Zatem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Katalog zadań własnych gminy określa ustawa z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, która w art. 7 przewiduje, m.in. zajmowanie się sprawami unieszkodliwiania odpadów komunalnych. To ogólnikowe ujęcie zadań własnych gminy wskazuje, że ich uszczegółowienia szukać należy w innych ustawach. W przypadku gospodarowania odpadami komunalnymi przez gminę będą to w szczególności przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Definicję gospodarowania odpadami zawiera art. 3 ust. 3 p. 1) ustawy o odpadach, w świetle którego jest to "zbieranie, transport, odzysk i unieszkodliwianie odpadów, w tym również nadzór nad takimi działaniami oraz nad miejscami unieszkodliwiania odpadów." Z kolei odpadami komunalnymi według ustawy są "odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych." (art. 3 ust. 3 p. 4). Gmina jest obowiązana do tworzenia gminnego planu gospodarki odpadami, obejmującego odpady komunalne powstające na obszarze danej gminy oraz przywożone na jej obszar. Natomiast szczegółowy katalog obowiązkowych zadań własnych gmin w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi zawiera art. 16a. ustawy: 1) zapewnianie objęcia wszystkich mieszkańców gminy zorganizowanym systemem odbierania wszystkich rodzajów odpadów komunalnych 2) zapewnianie warunków funkcjonowania systemu selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych 3) zapewnianie budowy, utrzymania i eksploatacji własnych lub wspólnych z innymi gminami lub przedsiębiorcami instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, 4) zapewnianie warunków ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji kierowanych do składowania, 5) inicjowanie i ułatwianie tworzenia punktów zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Z kolei ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakłada na gminę obowiązki z zakresu kontroli i ewidencji działalności podmiotów, które zajmują się odbiorem odpadów komunalnych. Ustawa ta w art. 3 ust. 2–3 precyzuje, jakie działania powinna podejmować gmina w ramach ustawy. Należy podkreślić, że punktem wyjścia – w przypadku uchwał dotacyjnych z zakresu ochrony środowiska – powinno być właściwe określenie przedmiotu (zadania), które ma być objęte tego typu wsparciem. Pewne jest, że dotacja może być przeznaczona tylko na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji, a nie na pokrycie bieżących kosztów realizowanych zadań. W przypadku dotacji celowej udzielanej na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji (zgodnie z art. 403 ust. 4 u.p.o.ś.) pojęcie musi być rozumiane, jako dotacja, która jest przewidziana z góry na realizację konkretnego działania. Działanie to jednak powinno pozostawać zgodne z dyspozycją wskazanego przepisu, który wskazuje na dofinansowanie kosztów inwestycji. Pojęcie "dotacja na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji", o której mowa w art. 403 ust. 4-6 u.p.o.ś. winno być rozumiane jako typowa "dotacja inwestycyjna, czyli wsparcie finansowe, w oparciu o które i na bazie którego beneficjent wytwarza określoną rzecz lub dobro o charakterze trwałym lub też ulepsza dobro już istniejące nie zaś jako wsparcie finansowe służące pokryciu bieżących kosztów obsługi czy utrzymania określonych rodzajów działań, nawet jeżeli działania te prowadzą finalnie do pozytywnych skutków w zakresie ochrony środowiska. Inwestycja nie może być utożsamiana z przeznaczaniem środków finansowych na zakup mediów czy produktów, które ulegają zużyciu w procesie normalnej eksploatacji. Dotacje celowe ze środków budżetowych jednostki samorządu terytorialnego na podstawie art. 403 ust. 4 u.p.o.ś. można udzielać jedynie na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji, a nie na wydatki bieżące (por. wyrok WSA w Warszawie, z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt. V SA/Wa 1112/12). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym podziela pogląd zaprezentowany w wyroku tego Sądu z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt I GSK 406/21, w którym zaakceptowano, jako prawidłowe stanowisko, że należy odrzucić koncepcję potocznego rozumienia pojęcia inwestycji, gdyż oznaczałoby to przyjęcie wykładni oderwanej od dyspozycji art. 403 ust.4 p.o.ś. i abstrahującej od celu, jaki określa jego dyspozycja. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że przepis art. 403 ust. 4 wyraźnie stanowi, że dotacja celowa może być udzielona na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji. Oznacza to, że finansowanie lub dofinansowanie w formie dotacji celowej może dotyczyć tylko realizacji przez podmioty wymienione w punktach 1 i 2 ust. 4 zadań inwestycyjnych. Niektóre spośród zadań określonych w art. 400a, do których odsyłają przepisy art. 403 ust. 1 i 2 ustawy, wskazują, że zasadniczo nie będą one dotyczyły inwestycji (np. prowadzenie obserwacji terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy – art. 400a ust. 1 pkt 18; profilaktyka zdrowotna dzieci zamieszkałych na obszarach, na których występują przekroczenia standardów jakości środowiska – art. 400a ust. 1 pkt 31; edukacja ekologiczna oraz propagowanie działań proekologicznych i zasady zrównoważonego rozwoju – art. 400a ust. 1 pkt 32). Oznacza to, że nie wszystkie zadania, o których mowa w przepisach art. 403 ust. 1 i 2, będą mogły być finansowane w formie dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a tylko te, które ściśle dotyczą inwestycji. Pojęcie "dotacja na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji", o której mowa w art. 403 ust. 4-6 u.p.o.ś. winno być rozumiane jako typowa "dotacja inwestycyjna", czyli wsparcie finansowe, w oparciu o które i na bazie którego beneficjent wytwarza określoną rzecz lub dobro o charakterze trwałym lub też ulepsza dobro już istniejące nie zaś jako wsparcie finansowe służące pokryciu bieżących kosztów obsługi czy utrzymania określonych rodzajów działań, nawet jeżeli działania te prowadzą finalnie do pozytywnych skutków w zakresie ochrony środowiska. Tymczasem zaproponowana przez skarżącego kasacyjnie wykładnia tego uregulowania właśnie akcentuje ostatnio wymienioną okoliczność a mianowicie, że działania te prowadzą finalnie do pozytywnych skutków w zakresie ochrony środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny z wyżej przedstawionych względów poglądu autora skargi kasacyjnej nie podziela. Trafnie Sąd I instancji wskazał, poddając w motywach wyroku prawidłowej ocenie prawnej stosowne przepisy, że zarówno z treści ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach jak i ustawy o odpadach nie wynika, aby do kategorii odpadów komunalnych należały odpady pochodzące z działalności rolniczej (a takimi są folie rolnicze, siatki i sznurki do owijania balotów, opakowania po nawozach, worki typu Big Bag oraz agrowłókniny), a gmina jest wyposażona w kompetencje do zbierania oraz unieszkodliwiana odpadów powstających w gospodarstwach rolniczych, które nie stanowią odpadów komunalnych. Ponieważ ani wskazane w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały przepisy, ani żaden inny przepis rangi ustawowej, w tym ustawy o samorządzie gminnym i ustawy Prawo ochrony środowiska nie zawiera podstawy prawnej dla organu stanowiącego do podejmowania uchwał w omawianym zakresie trafnie WSA w Łodzi ocenił, że uchwała Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi z dnia [...] maja 2022 r. stwierdzająca nieważność uchwały Rady Miejskiej w Strykowie z dnia [...] kwietnia 2022 r. w sprawie uchwalenia "Regulaminu udzielania dotacji celowej na zadania związane z usuwaniem folii rolniczych i innych odpadów pochodzących z działalności rolniczej z terenu Gminy Stryków" nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. jako, że była pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 240 złotych obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu będącego radcą prawnym orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2725).