I GSK 1811/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Joanna Kolanowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2025 r. sygn. akt VIII SA/Wa 261/25 w sprawie ze skargi M. T. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 maja 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 261/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. T. (dalej zwanego skarżącym) na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej zwanego także organem lub ZUS) z 17 lutego 2025 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Radomiu z 27 maja 2024 r. Skargę kasacyjną od powołanego wyżej wyroku wniósł skarżący zaskarżając orzeczenie w części dotyczącej uznania przez Sąd I instancji, że nie doszło do przedawnienia należności za okres od 1/2009 do 12/2013 i wszczęcie oraz prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie drugich tytułów wykonawczych wystawionych w latach 2018 -2019 nie było niedopuszczalne oraz nie doszło do naruszenia art. 61 u.p.e.a. z uwagi na niewyjaśnienie jaki majątek lub źródło dochodu organ ujawnił. Orzeczeniu w zaskarżonej części zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które to naruszenie ma istotny wpływ, na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143, dalej: p.p.s.a.) tj.: art. 134 § 1 i 2 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 61 oraz art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 19 lutego 2021 r., zwaną dalej "u.p.e.a." poprzez: 1. nierozpoznanie sprawy w jej granicach, niedokonania oceny skuteczności rozliczenia dokonanych wpłat na poczet należności przedawnionych wobec niedokonania oceny dopuszczalności i zgodności z prawem wystawienia w latach 2018 - 2019 drugich, nowych tytułów wykonawczych na należności objęte tytułami wykonawczymi wystawionymi w latach 2009-2013, wszczęcia na ich podstawie kolejnego postępowania egzekucyjnego i uznania braku podstaw do umorzenia postępowania, oraz brak uzasadnienia dopuszczalności wystawienia nowych tytułów wykonawczych i prowadzenia na ich podstawie skutecznej egzekucji, spełnienia przesłanki wszczęcia wobec skarżącego w 2019 r. ponownej egzekucji tj. ujawnienia źródeł dochodu skarżącego przewyższającego kwotę wydatków egzekucyjnych albowiem Sąd I Instancji w uzasadnieniu wyroku jedynie przedstawił stan prawny przed i po wejściu w życie ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2019.1553), a w szczególności nie odniósł się do przywołanego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2023 r., sygn. akt: I GSK 1312/22 co do niedopuszczalności wystawienia nowych tytułów wykonawczych, podczas gdy: - ograniczenie się w uzasadnieniu wyroku do przytoczenia przepisu prawnego, czy też ogólnikowego powoływania się na poglądy doktryny czy judykatury, bez gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, powoduje uchybienie, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uzasadnienie wyroku powinno zawierać przebieg operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach danego stanu faktycznego sprawy, - uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone orzeczenie, gdyż brak jest uzasadnienia rozstrzygnięcia sądu, w szczególności co jest to istotne (mając na uwadze treść uzasadnienia skargi) w zakresie określenia dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji w oparciu o drugi tytuł wykonawczy i uznania skutków jego doręczenia co do przerwania biegu przedawnienia kontekście powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to wyrok stanowił niezmiernie ważny element stanowiska Strony, a w takim przypadku obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny tego stanowiska, czego Sąd I Instancji nie dokonał, co powoduje uchybienie, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, - Sąd I Instancji nie podał przesłanek, w oparciu o które uznał, iż został ujawniony majątek skarżącego lub źródło dochodów przewyższający kwotę wydatków egzekucyjnych wraz ze stosownym wyliczeniem - co ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż wystawienie zajęć egzekucyjnych nie jest tożsame z ujawnieniem źródeł dochodu zobowiązanego, a nadto w dacie wystawienia tych zajęć organ miał wiedzę, iż zajęte wynagrodzenie nie stanowi faktycznie według ZUS źródeł dochodu albowiem to ZUS decyzją z 8 lutego 2019 r. nr 110/2019-ORZ-D stwierdzając, że skarżący jako pracownik u płatnika składek A. nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu, wypadkowemu od 4 maja 2018 r. uznał za pozorną umowę o pracę, z której wynagrodzenie stanowiło przedmiot zajęć z 3 stycznia 2019 r., co uzasadniało stwierdzenie w skardze do Sądu, że faktycznie skuteczne choć nieprawne zajęcia miały miejsce dopiero w 2023 r., a nie w 2019 r. kiedy ponownie wszczęto egzekucję, - uzasadnienie wyroku Sądu I Instancji nie pozwala jednoznacznie ustalić powodów jakimi kierował się Sąd stwierdzając, że argumentacja dotycząca prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w latach 2018 - 2019 powinna być podnoszona w tamtym postępowaniu, skoro Sąd I Instancji nie zastosował art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i tym samym uznał, iż przesłanka do zawieszenia postępowania nie występuje, co oznacza że nie było przeszkód do rozstrzygnięcia sprawy, choć to rozstrzygnięcie dokonane zostało w sposób nieprawidłowy; II. przepisów prawa materialnego - art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 61 u.p.e.a. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że: 1) wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym, mógł po umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezskuteczność wystawić nowe tytuły wykonawcze, podczas gdy: - niedopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej w oparciu o drugie, nowe tytuły wykonawcze tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 września 2023 r, sygn. akt I GSK 1312/22, - na gruncie art. 61 u.p.e.a. (w stanie prawnym obowiązującym do 19 lutego 2021 r.) poglądy sądów administracyjnych wskazują, że co do zasady organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego tylko jeden raz tytułu wykonawczego (oryginału) - wskazanie na taki stan rzeczy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, sygn. akt I SA Ol 232/22 - i dokonanie nowelizacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 4 lipca 2019 r., która weszła w życie 20 lutego 2021 r., zgodnie z którą ponowne wszczęcie egzekucji następuje w oparciu o pierwotny tytuł wykonawczy, w żaden sposób nie potwierdza prawidłowości działania organów, tj. że do czasu wejścia w życie nowelizacji możliwe było wystawienie drugich tytułów wykonawczych i w oparciu o nie prowadzenie egzekucji. Wskazać bowiem należy, że rządowy projekt nowelizacji - druk 3379 - wpłynął do Sejmu RP 3 kwietnia 2019 r. i w uzasadnieniu projektu (str. 12) zawarto treść: "W ponownie wszczętej egzekucji administracyjnej zobowiązanemu będzie doręczone zawiadomienie o ponownym wszczęciu tej egzekucji, zgodnie z proponowanym § 4. Zrezygnowano z obowiązku doręczania zobowiązanemu odpisu dotychczasowego tytułu wykonawczego albo dalszego tytułu wykonawczego, bowiem tytuł wykonawczy został mu doręczony w uprzednio prowadzonej egzekucji administracyjnej. 2) przesłanka ujawnienia majątku lub źródła dochodu zobowiązanego została w sprawie spełniona, bowiem skarżący otrzymując tytuły wykonawcze i zajęcia egzekucyjne ma wiedzę czego one dotyczą, i jakie możliwości wyegzekwowania należności dają, podczas gdy: - przepis art. 61 u.p.e.a. uzależnia powtórne wszczęcie postępowania egzekucyjnego, jeżeli jego umorzenie nastąpiło na podstawie art. 59 § 2 tego aktu, od ujawnienia majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, przewyższających kwotę wydatków egzekucyjnych, a nie od wystawienia zajęć egzekucyjnych i wiedzy dłużnika czego one dotyczą, i jakie możliwości wyegzekwowania należności dają. 3) przesłanka ujawnienia majątku została w sprawie spełniona przed wszczęciem egzekucji, podczas gdy: - ujawnienie (Słownik języka polskiego PWN pod pojęciem ujawnić (ujawniać), które znajduje się w treści art. 61 u.p.e.a. rozumie: "odkryć coś, stwierdzić istnienie czegoś") źródła dochodu skarżącego nastąpiło faktycznie w 2023 r. a nie w 2019 r. skoro w dacie wystawienia w 2019 r. zajęć organ miał wiedzę, iż zajęte wynagrodzenie nie stanowi faktycznie według ZUS źródeł dochodu albowiem to ZUS decyzją z 8 lutego 2019 r. nr 110/2019-ORZ-D stwierdzając, że skarżący jako pracownik u płatnika składek A. nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu, wypadkowemu od 4 maja 2018 r. uznał za pozorną umowę o pracę, z której wynagrodzenie stanowiło przedmiot zajęć z 3 stycznia 2019 r., co uzasadniało stwierdzenie w skardze do Sądu, że faktycznie skuteczne choć nieprawne zajęcia miały miejsce dopiero w 2023 r., a nie w 2019 r. kiedy ponownie wszczęto egzekucję; 2. a w konsekwencji naruszenie § 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których zobowiązany jest Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U.2017.1771) przez błędną wykładnię i przyjęcie, że kwoty objęte tytułami wykonawczymi wydanymi w latach 2018-2019 stanowią należności w rozumieniu tego rozporządzenia, które mogły stanowić podstawę rozliczenia wpłat dokonanych na bieżące należności z tytułu ubezpieczenia skarżącego, podczas gdy: - kwoty objęte tytułami wykonawczymi wydanymi w latach 2018-2019 są nienależne wobec przedawnienia. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o: 1. przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej uznania przez Sąd I Instancji, że nie doszło do przedawnienia należności za okres od 01/2009 do 12/2013 i wszczęcie oraz prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie drugich tytułów wykonawczych wystawionych w latach 2018 -2019 nie było niedopuszczalne oraz że nie doszło do naruszenia art. 61 u.p.e.a. z uwagi na nie wyjaśnienie jaki majątek lub źródło dochodu organ ujawnił, 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Zarzuty skargi kasacyjnej można oprzeć, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo formułując zarzuty, skarżący kasacyjnie powinien jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, w szczególności czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania. Jeżeli zarzuty zostały określone w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy również precyzyjnie wskazać, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął Sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem skarżącego kasacyjnie, prawidłowa. Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. Strona zobowiązana jest więc do wskazania, dlaczego przyjęty przez Sąd pierwszej instancji przepis nie "przystaje" do przepisu, stanowiącego podstawę orzekania. Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie lecz również, jaki mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku skargi kasacyjnej - będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia - czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią. Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 p.p.s.a., sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze racjonalnej argumentacji prawniczej, determinuje bowiem zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy zaznaczyć, że skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji NSA zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty procesowe. Konieczność zachowania tej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że prawidłowe odniesienie się do zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy w postępowaniu kasacyjnym zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości albo, że nie został skutecznie zakwestionowany w skardze kasacyjnej. Tak określony porządek oceny zarzutów kasacyjnych nie może być zachowany jedynie wówczas, gdy między zarzutami procesowymi i materialnymi zachodzi taki związek, że zarzuty podnoszące naruszenie prawa materialnego są nierozerwalnie złączone z zarzutami procesowymi, bo te drugie są pochodną lub konsekwencją pierwszych. W dalszej kolejności – stosownie do treści argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA z 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 1893/14 – wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i sformułowanymi w niej zarzutami (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że "gospodarzem" procesu kontrolnego na poziomie sądu kasacyjnego jest autor skargi kasacyjnej; do niego należy wybór podstaw kasacyjnych, wytknięcie stwierdzonych uchybień i określenie ich form. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny w żaden sposób modyfikować, uzupełniać lub poprawiać skargę kasacyjną, której sporządzenie ustawodawca w p.p.s.a. powierzył specjalistom. Przede wszystkim – po pierwsze –autor skargi kasacyjnej, wbrew dyspozycji art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nie wykazał w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że naruszenie przepisów o charakterze procesowym miało "istotny" wpływ na wynik sprawy (in principio zarzutu o charakterze procesowym wskazano jedynie, że naruszenie tych norm "ma istotny wpływ na wynik sprawy"). Przez "wpływ", o którym jest mowa w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., należy rozumieć – w myśl wyroku NSA z 26 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 2509/21 - istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutów skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu I instancji, który to związek przyczynowy jakkolwiek nie musi być realny, to jednak winien uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok Sądu I instancji byłby (mógłby być) inny. Innymi słowy – stosownie do treści wyroku NSA z 12 lutego 2025 r., sygn. akt III FSK 619/23 – wskazać należy, że wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia istotnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony i w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć "istotny" wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić wykazując, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć "istotny" wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim – co istotne – to Sąd I instancji uchylił zaskarżone postanowienia, co oznacza, iż zachodzi – w ponownym postępowaniu – potrzeba dokonania pełnych ustaleń faktycznych i zastosowania adekwatnych norm prawa procesowego i materialnego, przy aktywnym udziale strony skarżącej. Jest zatem zrozumiałe, iż konstrukcja uzasadnienia Sądu I instancji musi odbiegać od wzorca, kiedy ten Sąd oddala skargę. Sądowi nie można w szczególności zarzucać "nierozpoznania sprawy w jej granicach, niedokonania oceny skuteczności rozliczenia dokonanych wpłat na poczet należności przedawnionych (...)" skoro właśnie między innymi ta kwestia legła u podstaw wydanego w sprawie wyroku. Gdyby istniały warunki do merytorycznej oceny skargi, także w zakresie jednoznacznej oceny zastosowania instytucji przedawnienia, to wtedy brak ustaleń w obszarze zakresu ujętego w cudzysłowie byłby skuteczny. Na marginesie – wyprzedzająco – wskazać należy, że sam skarżący w zarzucie II.2 petitum skargi kasacyjnej podnosząc naruszenie § 24 cyt. rozporządzenia RM z dnia 21 września 2017 r. nie dostrzegł, że przepis ten liczy 9 jednostek redakcyjnych, w odniesieniu do których nastąpiła jego/ich błędna wykładnia; Sąd II instancji tego braku sanować nie może i samodzielnie zadecydować, który z przepisów został naruszony, a następnie wyznaczać sobie zakres sprawowanej kontroli. Należy dostrzec, że nie budzi wątpliwości to, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych weźmie pod uwagę wytyczne Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu wyroku (stosownie do treści art. 141 § 4 p.p.s.a.). Jest zatem – zdaniem Sądu II instancji – prawidłowo ukazana ewolucja art. 61 w zw. z art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym i wynikające stąd skutki dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że skarżący kasacyjnie nie neguje treści wydanego w sprawie wyroku, a zatem jest rzeczą zrozumiałą, iż kwestie podnoszone w zarzutach o charakterze procesowym będzie mógł także prezentować w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego (tak na str. 15 uzasadnienia Sąd I instancji wskazał na istotne wątpliwości co do całościowego wyjaśnienia kwestii przedawnienia). Dostrzec końcowo wypada, ze Sąd II instancji nie dostrzega wykazania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jaki związek upatruje skarżący w naruszeniu art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. i jaki to miało związek z wydanym w sprawie wyrokiem (naruszenie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę to, że zarzut I.1 został oparty konstrukcyjnie na koniunkcji, to będzie zasługiwał na uwzględnienie gdy wszystkie składniki (w szczególności wskazane w skardze kasacyjnej normy prawne) zostaną właściwie wskazane, a ich naruszenie prawidłowo uargumentowane. Ten wymóg nie został spełniony w odniesieniu do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., co pozwala uznać, iż tak wadliwie skonstruowany zarzut – już tylko z tej przyczyny – należy uznać za bezzasadny. Zważywszy, że w sprawie konieczne jest dokonanie ustaleń faktycznych, przeto ocena kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego jest przedwczesna. Dodatkowo wskazać trzeba, że zarzuty te dotyczą kwestii typowo procesowych (np. kwestia "ujawnienia majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, przewyższających kwotę wydatków egzekucyjnych" –zarzut II.1.2; spełnienie przesłanki ujawnienia majątku (czy miało to miejsce w 2019 r., czy w 2023 r.) – zarzut II.1.3, a zatem nie mogą być rozważane w obrębie dotyczącym naruszenia prawa materialnego. Z przyczyn formalnych – o czym była już wyżej mowa – nie poddaje się kontroli zarzut II.2. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.