I GSK 1800/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Fundacji A. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2025 r. sygn. akt III SA/Po 575/25 w sprawie ze skargi Fundacji A. w O. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 lutego 2025 r. nr DPR-II-4.432.2.8.2025 w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Fundacji A. w O. na rzecz Zarządu Województwa Wielkopolskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 4 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Po 575/25, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę Fundacji A. w O. (dalej: skarżąca) na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z 27 lutego 2025 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu. Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 76 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (dalej: ustawa wdrożeniowa), zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego przez ich błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że fakt, iż projekt nie przekonał ekspertów nie może stanowić podstawy do stwierdzenia niezgodności oceny projektu z prawem, podczas gdy skarżąca zarzuciła organowi naruszenie wskazanego przepisu poprzez brak przejrzystej i rzetelnej oceny projektu, zaś okoliczność, czy projekt przekonał ekspertów, musi pozostawać w zgodzie z wymogami określonymi w art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a zatem nie może być traktowana jako kategoria subiektywna, oderwana od obowiązku zapewnienia przejrzystej i rzetelnej oceny projektu; 2. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 3.2. ppkt 2 i pkt 4.1. Regulaminu wyboru projektów, Priorytet 6 Fundusze Europejskie dla Wielkopolski o silniejszym wymiarze społecznym (EFS+), Działanie FEWP.06.10 Aktywna integracja, Nabór nr: FEWP.06.10-IP.01-001/24 (dalej: regulamin) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd, że skarżąca powinna była dodatkowo uzasadnić we wniosku o dofinansowanie projektu (dalej: wniosek), dlaczego przewidziała dla uczestników projektu możliwość uczestnictwa w 3 z 4 treningów kompetencji społecznych, podczas gdy skarżąca – kierując się zasadą indywidualizacji wsparcia wynikającą z regulaminu – była uprawniona do określenia we wniosku rozwiązania, w ramach którego każdy uczestnik projektu będzie uczestniczył w tych 3 z 4 treningów kompetencji społecznych, które najbardziej odpowiadają jego potrzebom zdiagnozowanym w ramach przygotowanej dla każdego uczestnika Indywidualnej Ścieżki Reintegracji (tzw. IŚR); 3. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że nie jest przekonujący argument skarżącej o niekonsekwentnym traktowaniu przez organ treningów kompetencji społecznych w kontekście innych form wsparcia przewidzianych we wniosku, w zakresie których organ nie kwestionował zaplanowanego przez skarżącą zakresu i sposobu wsparcia uczestników projektu, mimo iż wsparcia nie zaplanowano dla wszystkich uczestników projektu (szkolenia podnoszące kompetencje cyfrowe, indywidualne poradnictwo psychologiczne, indywidualne poradnictwo obywatelskie, staże), podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu całkowicie nie wziął pod uwagę, iż szkolenia podnoszące kompetencje cyfrowe, indywidualne poradnictwo psychologiczne, poradnictwo prawne i obywatelskie to tak, jak treningi kompetencji społecznych działania aktywizacji społecznej, w konsekwencji czego niekonsekwentna ocena działań tej samej kategorii, dokonana przez organ (a pierwotnie przez oceniającego) winna zostać uznana za naruszenie zasady przejrzystości i rzetelności; 4. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że ocena organu w zakresie dotyczącym mentoringu jest rzetelna, spójna i zawiera prawidłowe, logiczne wnioski, do których ekspert był uprawniony, podczas gdy skoro regulamin nie zawiera definicji mentoringu, nie precyzuje metodologii, czasu trwania, czy szczegółowych założeń realizacyjnych tej formy wsparcia nie jest uprawnione arbitralne, niemające żadnego pokrycia w dokumentacji naboru uznanie przez oceniającego, a następnie organ, że skarżąca powinna przewidzieć we wniosku mentoring jako długofalową formę wsparcia; 5. naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 63 w zw. z art. 68 zd. pierwsze ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że rozstrzygnięcie organu w przedmiocie nieuwzględnienia przez organ protestu od negatywnej oceny projektu odpowiada prawu, podczas gdy organ dokonał rozpoznania protestu skarżącej w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny przejawiający się w braku odniesienia się do całości argumentacji podniesionej przez skarżącą, braku należytego uzasadnienia dokonanej oceny wniosku, w tym braku uzasadnienia, dlaczego odmówiono przyznania wnioskowi skarżącej o dofinansowanie projektu takiej, a nie innej liczby punktów oraz bezrefleksyjnym powieleniu stanowiska oceniającego; 6. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że rozstrzygnięcie organu w przedmiocie nieuwzględnienia przez organ protestu od negatywnej oceny projektu odpowiada prawu, podczas gdy organ dopuścił się szeregu naruszeń zasad przejrzystości i rzetelności w ocenie projektu; II. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 73 ust. 8 pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 134 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przekroczenie granic sprawy wyznaczonych skargą oraz naruszenie zasady związania sądu granicami danej sprawy, a także prawa do rzetelnego postępowania sądowego polegające na tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oparł zaskarżone rozstrzygnięcie w zakresie dotyczącym treningów kompetencji społecznych na poniżej zacytowanej argumentacji, która nie była dotychczas podnoszona w toku postępowania, przez co naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz uniemożliwił skarżącej odniesienie się do tej argumentacji przed wydaniem wyroku: "Podobnie nie jest przekonujący argument o tym, ze w przypadku innych działań: szkoleń podnoszących kompetencje cyfrowe, indywidualnego poradnictwa psychologicznego, poradnictwo prawnego i obywatelskiego oraz w przypadku staży, przewidziano udział tylko części z uczestników projektu, co nie wzbudziło zastrzeżeń oceniającego ani komisji odwoławczej, a zdaniem skarżącej, podobnie jak wybór 3 z 4 tematów treningu kompetencji społecznych, stanowiło realizację założenia indywidualizacji wsparcia. Podnosząc takie zastrzeżenie co do sformułowanej oceny, skarżąca pomija jednak, że z wniosku nie wynika, by uzyskanie kompetencji społecznych, inaczej niż w przypadku poszukiwania pracy i podjęcia pracy, miało być ograniczone wyłącznie do części z uczestników projektu. Formułując cele projektu skarżąca założyła również, że jego rezultatem ma być podjęcie pracy przez minimum 27 uczestników projektu, zaś poszukiwanie pracy przez minimum 32 uczestników (s. 6 wniosku). Poprawie miała natomiast ulec sytuacja minimum 92 uczestników, a kwalifikacje uzyskać miało minimum 87 z nich (s. 6 wniosku). Przy łącznej liczbie 108 uczestników projektu (64 kobiety i 44 mężczyzn) uznać należy, że to włośnie zbudowanie bądź podniesienie kompetencji społecznych miało być główną korzyścią wynikającą z realizacji projektu, która dopiero realizacji celu projektu jakim było zwiększenie zdolności do zatrudnienia i aktywnego udziału w życiu społeczno-zawodowym. W takiej sytuacji zastrzeżenie oceniającego i komisji odwoławczej o braku wyjaśnienia przyczyn ograniczenia zakresu tematycznego treningów (z 4 do 3) w stosunku do wszystkich uczestników projektu, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, było logiczne"; 2. art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego wskutek nieuzasadnionego przyjęcia przez WSA w Poznaniu, że: 2.1. poszukiwanie pracy i podjęcie zatrudnienia przez uczestników projektu miało być ograniczone do części uczestników projektu, podczas gdy jak wynika z wniosku takie formy aktywizacji zawodowej jak szkolenia zawodowe, indywidualny jobcoaching czy pośrednictwo pracy skierowane miały być do wszystkich uczestników projektu; 2.2. zbudowanie lub podniesienie kompetencji społecznych miało być dla uczestników projektu główną korzyścią wynikającą z realizacji projektu i zgodnie z założeniami projektu sytuacja społeczna 92 ze 108 uczestników projektu miała ulec poprawie, podczas gdy głównym celem projektu miało być zwiększenie zdolności do zatrudnienia i aktywnego udziału w życiu społecznym wszystkich uczestników projektu, zaś uzyskanie kompetencji społecznych miało być jedynie elementem aktywizacji społecznej, który nie może być utożsamiany z poprawą sytuacji uczestników projektu mierzoną wskaźnikiem "Liczba osób, których sytuacja społeczna uległa poprawie po opuszczeniu programu", ani wskaźnikiem "Liczba osób, które uzyskały kwalifikacje po opuszczeniu programu" ani tym bardziej przedstawiana jako główny cel czy korzyść płynąca z projektu; 3. naruszenie art. art. 73 ust. 8 pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów wskazanych w skardze, tj. braku odniesienia się do zarzutu nr 1.4.; 4. naruszenie art. 73 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skargi skarżącej, mimo naruszenia przez organ przepisu art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, skutkującego bezzasadnym pozbawieniem skarżącej 2 punktów, których zabrakło projektowi do osiągnięcia minimalnego progu punktowego w zakresie Kryterium nr 1, a co za tym idzie do otrzymania dofinansowania. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżąca, na podstawie art. 188 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie, tj. poprzez stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, i jednocześnie przekazanie sprawy do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego Departamentu Polityki Regionalnej w celu ponownego rozpatrzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia wniesionego przez skarżącą protestu z 6 grudnia 2024 roku, bądź ewentualnie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Ponadto, skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm prawem przewidzianych oraz, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Zarząd Województwa Wielkopolskiego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, jednocześnie wskazując, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 45 ust 1 ustawy wdrożeniowej - Właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Zasady ujęte w art. 45 ust 1 ustawy wdrożeniowej znajdują zastosowanie do procedury oceny wniosku o dofinansowanie przez ekspertów oraz wyznaczają granicę sądowej kontroli oceny formalnej i merytorycznej projektów dokonanej przez właściwą instytucję. Ocena opinii eksperta polega na badaniu, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że argumentacja ekspertów powinna odpowiadać generalnym standardom prawa i doświadczenia życiowego, a także pozostawać w związku z ustalonymi kryteriami wyboru. Stanowisko oceniających musi charakteryzować się brakiem błędów logicznych oraz spójnością, a przyznana punktacja musi być zawsze uzupełniona o szczegółowe wyjaśnienie zasad oceny, a także jasne i logiczne uzasadnienie stanowiska członków KOP. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji dokonanej przez ekspertów oceny pod względem merytorycznym np. przez odmienną ocenę założeń projektu i przyznanie określonej liczby punktów danemu projektowi, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organ co do przestrzegania kryteriów oceny zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej tj. zgodnie z zasadami przejrzystości, rzetelności i bezstronności, a także w zakresie kompletności oceny i jasności przyjętych kryteriów. Sąd administracyjny nie dokonuje zatem ponownej oceny projektu, nie zastępuje komisji, lecz jedynie jest uprawniony do kontroli. Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie jest trafny. Jak już podano wyżej, zgodnie z ww. przepisem właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Zgodnie ze Szczegółowym Opisem Priorytetów Programu Fundusze Europejskie dla Wielkopolski 2021-2027 (SZOP FEW) oraz Regulaminem wyboru projektów, celem szczegółowym Działania 6.10 jest wspieranie aktywnego włączenia społecznego w celu promowania równości szans, niedyskryminacji i aktywnego uczestnictwa, oraz zwiększanie zdolności do zatrudnienia, w szczególności grup w niekorzystnej sytuacji. W projektach objętych konkursem realizowane miały przede wszystkim usługi aktywnej integracji o charakterze społecznym, edukacyjnym, zdrowotnym, zawodowym oraz działania ukierunkowane na poprawę dostępu do usług reintegracji społecznej i zawodowej poprzez tworzenie nowych miejsc reintegracji oraz obejmowanie osób już wspieranych w podmiotach reintegracyjnych nowymi usługami. Zgodnie z regulaminem konkursu odnoszącym się do kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" weryfikacji podlegało uzasadnienie potrzeby realizacji poszczególnych zadań zaplanowanych w ramach wniosku i ich powiązania z przedstawionym problemem. W ramach kryterium sprawdzane było, czy we wniosku przedstawiono wystarczający opis zakresu działań służących realizacji poszczególnych zadań, z uwzględnieniem roli partnerów - jeśli przewidziano ich realizację w ramach partnerstwa (maks. 7 pkt), w części 3.5 wniosku należało przedstawić opis działań planowanych do realizacji w ramach wskazanych zadań. Każdemu z zadań należało przypisać nazwę odzwierciedlającą charakter podejmowanych działań. Opis planowanych zadań powinien był być szczegółowy, z uwzględnieniem liczby osób objętych wsparciem w ramach zadania, terminów i osób odpowiedzialnych za ich realizację. W przypadku organizacji szkoleń konieczne było podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu organizacji (liczba uczestników, miejsce prowadzenia zajęć/szkoleń/kursów, liczba edycji konkursu, warunki do jego rozpoczęcia, planowane harmonogramy z liczbą godzin szkoleniowych, zaangażowana kadra, ramowy opis programu nauczania, materiały szkoleniowe, jakie zostaną przekazane uczestnikom. Kryterium było weryfikowane przede wszystkim w oparciu o zapisy pkt 3.4,3.5., 3.6,2.3.1., 5.1.1. wniosku. Odnosząc powyższe zapisy regulaminu konkursu do treści wniosku, w pkt 3.5. w ramach zadania 2 wnioskodawca wskazał, że uczestnicy projektu będą mogli wybrać trzy z czterech tematów w ramach treningów kompetencji społecznych na podstawie IŚR tj. "Komunikacja Interpersonalna", "Autoprezentacja", "Asertywność", "Radzenie sobie ze stresem". W ocenie merytorycznej odjęto skarżącemu 2 pkt wskazując, że wnioskodawca nie uzasadnił, dlaczego nie przewidział możliwości skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich czterech treningów kompetencji społecznych, a jedynie wybór trzech spośród czterech dostępnych. W uzasadnieniu powyższego zarzutu kasacyjnego skarżąca przywołuje fragment motywów zaskarżonego wyroku w którym Sąd pierwszej instancji stwierdza, że "Niezwykle istotnym w konsekwencji jest to, iż dany wniosek i zawarte tam informacje mają za zadanie przekonać ekspertów o zasadności jego wyboru spośród innych wniosków. To, że dany projekt nie przekonał ekspertów nie może być podstawę stwierdzenia niezgodności oceny tego projektu z prawem.". Z powyższego strona wywodzi, że taka konstatacja Sądu de facto legitymizuje dowolność oceny, co stoi w sprzeczności z fundamentalnym obowiązkiem zapewnienia przejrzystości i rzetelności oceny, zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Należy podzielić stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że skarżąca na podstawie wyjętych z kontekstu stwierdzeń i ich znaczeń próbuje wywodzić, że celem projektu nie jest przekonanie ekspertów. Słusznie w odpowiedzi wskazano, że skoro strona bierze udział w konkursie mającym na celu wyłonienie najlepszych projektów (przy ograniczonej puli środków) zasadniczo ocenie podlega opis projektu, tj. informacje przedstawione przez Beneficjenta w oparciu o wspólne dla wszystkich kryteria, to czym innym może być taka ocena, jak właśnie przekonaniem ekspertów. Nie jest kwestionowane przez strony postępowania, że zapisy wniosku jednoznacznie określają, iż każdy z uczestników projektu weźmie udział w 3 grupowych treningach kompetencji społecznych a ich konkretny wybór (z 4 treningów) jest uzależniony od diagnozy wynikającej z Indywidualnej Ścieżki Reintegracji. Tym samym prawidłowe jest stanowisko Sądu, akceptujące pogląd organu, że Wnioskodawca z góry założył, iż żadna z osób uczestniczących w projekcie nie będzie potrzebowała wszystkich 4 oferowanych treningów kompetencji społecznych. Skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła przy tym z jakich powodów z góry założyła, że nikt nie będzie potrzebował 4 treningów kompetencji. Tymczasem, czego nie podważono w niniejszej skardze kasacyjnej, nie można wykluczyć, że wystąpi taka potrzeba. Istota nieprawidłowego założenia poczynionego przez fundację polega na tym, że z góry uniemożliwiono uczestnikom dostęp do 4 szkoleń. Należy przy tym zauważyć, że z Regulaminu Konkursu wynikało, że opis działań ma być szczegółowy, a w przypadku organizacji szkoleń konieczne było podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu organizacji szkoleń (v. str. 37 Regulaminu). Tego zaś w niniejszej sprawie zabrakło. Skarżąca dopiero na etapie skargi rozbudowała stanowisko o IŚR i o indywidualizacji wsparcia. Na etapie protestu tego nie podnosiła. Zatem i z tego punktu widzenia, stwierdzić należy, że ocena Komisji Odwoławczej następnie zaakceptowana przez WSA w Poznaniu odbywała się w oparciu o opis/uzasadnienia zawarte we wniosku, a następnie też w proteście. Słusznie zauważył WSA w zaskarżonym wyroku, że w żadnym punkcie orzeczenia Komisji nie ma mowy o tym, by był wymóg "wszystko dla wszystkich", jak usiłuje to forsować skarżąca. Podobnie nie sposób znaleźć potwierdzenia dla takiego stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jak już powiedziano, zasadniczo zarzut sprowadza się braku uzasadnienia - dlaczego zaplanowano z góry możliwość wzięcia udziału w 3 z 4 tematów szkoleń. W realiach niniejszej sprawy trafnie oceniono, że uzasadnione było odjęcie 2 punktów gdyż punktacja zależała od opisu/ uzasadnienia zadania, którego miała dokonać (zgodnie z Regulaminem) strona. Podsumowując, pierwszy i jak się wydaje zasadniczy zarzut dotyczący oceny kryterium nr 1 zadania nr 2 jest nietrafny. Ocena była wyczerpująca i uzasadniona w powołaniu się na konkretne okoliczności dlaczego odjęto 2 punkty. Tym samym za chybiony należy uznać zarzut, że naruszono przepis art. 45 ustawy wdrożeniowej poprzez nieprzejrzystość i nierzetelność. Za prawidłowe należy również uznać stanowisko WSA odnoszące się do zagadnienia mentoringu (Kryterium nr 1 zadanie 10). Skarżąca kasacyjnie we wniosku wskazywała, że mentoring jako "specyficzna forma pomocy i wspierania w trudnych sytuacjach życiowych i zawodowych (...) będzie polegał na indywidualnych spotkaniach i zbudowaniu relacji uczestnika projektu z mentorem". Sąd w zaskarżonym wyroku wypowiadając się w powyższej kwestii stwierdził: "W ocenie Sądu ekspert w uzasadnieniu oceny wniosku zasadnie zauważył, że mentoring to długofalowa forma wsparcia, polegająca na stałym wsparciu, że wsparcie powinno odbywać poprzez regularne rozmowy, że tego typu wsparcia nie da się zrealizować w trakcie 4 godzin, w ciągu dwóch spotkań.". Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, gdyż jak słusznie wskazano, dostępne definicje mentoringu kładą nacisk przede wszystkim na długotrwałość i indywidualny charakter tej formy wsparcia. Stanowisko strony skarżącej, że przewidziany przez fundację wymiar czasowy mentoringu jest w pełni wystarczający w świetle założeń projektu a brak definicji tego pojęcia w dokumentach odnoszących się do przedmiotowego konkursu powodowały, że skarżąca miała swobodę w dostosowaniu formy i czasu trwania mentoringu do specyfiki projektu i grupy docelowej nie może być uznany za przekonywujący. Zwłaszcza, że dopiero na etapie skargi do WSA wyeksponowano dodatkowy charakter monitoringu, używając określeń takich jak ‘uzupełniający’ czy ‘końcowy’. Tymczasem ocenie podlega wniosek, a w jego treści skarżąca kasacyjnie prezentowała mentoring jako rozwiązanie równorzędne z pozostałymi. Mając powyższe na uwadze, w realiach niniejszej sprawy nie może być mowy o dopuszczeniu się przez Sąd pierwszej instancji zarzucanych naruszeń prawa materialnego, w tym art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz innych przywoływanych w skardze kasacyjnej. Bezzasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z zarzutem dotyczącym naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (..)" wyjaśnić należy, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1749/11, LEX nr 1145067). W ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może więc służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1350/11, LEX nr 1149159; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Sąd pierwszej instancji analizując i oceniając w niniejszej sprawie znajdujące się w aktach dokumenty, nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a., a prawidłowość tej oceny, jak i rzekoma błędna ocena stanu faktycznego sprawy dokonana przez WSA w Poznaniu, podnoszona w ramach skargi kasacyjnej, nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej, w którym jej autor zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Ten przepis stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby Sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącą, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA z dnia: 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 561/22, 8 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 1591/20, 17 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 4309/21, 26 września 2024 r., sygn. akt III OSK 4/23). Sąd pierwszej instancji nie wyszedł poza granice sprawy podając dodatkowe argumenty na poparcie stanowiska organu. Nie ustalił też błędnie stanu faktycznego sprawy. Za nietrafny należy uznać również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez sąd pierwszej instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. np. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1683/17). Nadto wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia. W niniejszej sprawie WSA odniósł się do wszystkich zarzutów istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone według reguł zawartych w ww. przepisie. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 240 zł orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).