I GSK 180/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. Sp. k. Oddział w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Po 529/18 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. Sp. k. Oddział w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 2 lipca 2018 r. nr 3001-IOA.4105.209.2017 w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. Sp. k. Oddział w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r., o sygn. akt III SA/Po 529/18, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), oddalił P. Sp. z o.o. Sp. k. Oddział w S. (dalej jako: "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca kasacyjnie") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 2 lipca 2018 r., nr 3001-IOA.4105.209.2017, w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Istota sporu dotyczy wykładni art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 43 ze zm. - dalej: "u.p.a.") w zakresie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel jako przesłanki niezbędnej do orzeczenia zwrotu podatku akcyzowego w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą samochodu. 2.1. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, kwestionując powyższy wyrok w całości. W podstawach kasacyjnych powołano art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz uchybienie przepisom postępowania, a mianowicie: 1) art. 187 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez niewłaściwe i niepełne zebranie materiału dowodowego w sprawie wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego marki [...]; 2) art. 191 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego odnośnie wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu osobowego marki [...] na podstawie niepełnego i niewłaściwie zebranego materiału dowodowego; 3) art. 107 ust. 1 u.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu w wyroku, że w momencie przemieszczania samochodu w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu Spółka nie rozporządzała nim jak właściciel; 4) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez "lakoniczne" i "ogólnikowe" uzasadnienie dokonane przez WSA w Poznaniu. W motywach skargi kasacyjnej podkreślono, że do dnia 20 czerwca 2016 r. Spółka dysponowała przedmiotowym samochodem, a organy nie zakwestionowały dokumentów przewozowych. Dokumenty przedstawione przez kontrahenta - czeską spółkę R.s.r.o. - dotyczące transakcji zbycia przedmiotowego samochodu spółce R.z W., Strona określiła jako "niespójne" i "wyprodukowane". Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie wniosku Spółki w sprawie zwrotu akcyzy w kwocie 40.779 zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 2.2. Organ odwoławczy, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółki wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. 2.3. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Skarżącej kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny sporządził w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku, oddalającego skargę kasacyjną, z uwzględnieniem art. 193 zdanie 2 P.p.s.a., czyli zawierające jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki przewidziane w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu. Zatem dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny zbadał jedynie zakres wyznaczony podstawami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., o sygn. akt I OPS 10/09). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało oraz co istotne, wykazanie, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 176 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została m.in. na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, przy czym jej autor nie wykazał, aby ewentualne uchybienia proceduralne miały istotny wpływ na wynik sprawy. 3.1. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Istota tych zarzutów procesowych sformułowanych w skardze kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który oddalając skargę uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do odmowy zwrotu akcyzy. Zdaniem Spółki materiał dowodowy w sprawie jest niepełny, ale nie wskazano jaki dowód należało dodatkowo przeprowadzić, albo jaki został pominięty przez organy podatkowe. Z kolei twierdzenia o niewłaściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego dotyczą w istocie transportu przedmiotowego samochodu w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu. W tym zakresie rację ma Strona, że organy podatkowe nie kwestionowały dokumentów dotyczących transportu. Autor skargi kasacyjnej pomija jednak kluczową w sprawie okoliczność, a mianowicie, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że przed datą deklarowanego transportu na teren Czech (przed 20 czerwca 2016 r.) Spółka nie miała prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, co stanowi przesłankę niezbędną do orzeczenia zwrotu podatku akcyzowego w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą samochodu. Wbrew stanowisku Skarżącej kasacyjnie, w rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe w zakresie ciągłości transakcji i dostaw wynikających z faktur wystawionych w dniu 13 czerwca 2016 r. oraz nie podważonego w toku postępowania dokumentu potwierdzającego odbiór przedmiotowego samochodu na terenie Polski w dniu 15 czerwca 2016 r. przez spółkę R.. Nieuprawnione jest oczekiwanie Spółki, że organy winny opierać się na dokumentach potwierdzających transakcje przeprowadzone przez Skarżącą. Nie można w tym zakresie skutecznie zarzucić organom podatkowym, że naruszyły zasady procesowe, w tym zasadę kompletności materiału dowodowego sformułowaną w art. 187 § 1 O.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, dlaczego określonym twierdzeniom Strony skarżącej nie dał wiary i na jakiej podstawie wynikającej z materiału dowodowego sprawy. Argumentacja wskazana przez organy podatkowe w tym zakresie była logiczna, spójna i korespondowała z dowodami przeprowadzonymi w sprawie, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. Słusznie organy podatkowe stwierdziły, iż skoro już w dniu 13 czerwca 2016 r. spółka czeska R.zbyła przedmiotowe auto spółce R, która potwierdziła jego odbiór na terenie Polski w dniu 15 czerwca 2016 r., to Skarżąca kasacyjnie nie miała prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel w dniu 20 czerwca 2016 r., aby dokonać wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu na teren Czech. Z treści art. 187 § 1 O.p. nie można wyprowadzić konkluzji, że organy podatkowe zobowiązane są do poszukiwania w sposób nieskończony środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji, gdy strona środków takich nie przedstawia. Pozycja procesowa strony w zakresie dowodzenia nie jest kształtowana wyłączne przez przepisy O.p. Sytuację procesową strony w zakresie dowodzenia modyfikują w sposób istotny przepisy materialnego prawa podatkowego. W judykaturze zwraca się również uwagę, że w postępowaniu podatkowym obowiązuje tzw. zasada współdziałania. Znajduje ona uzasadnienie w relacjach zasady prawdy materialnej oraz w prawie strony do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Przy czym współudział w postępowaniu "ewoluował" z kategorii uprawnienia do kategorii powinności, która jest podyktowana interesem strony. Jeżeli zatem podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r., o sygn. akt II FSK 1287/06). W sprawach, w których na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe i lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. Dopiero gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej skutki (por. wyrok NSA z dnia 19 września 1988 r., o sygn. akt II SA 1947/87). Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Powinnością Strony było bowiem przedstawienie w toku postępowania podatkowego wiarygodnych i jednoznacznych dowodów dotyczących jej prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel w dniu 20 czerwca 2016 r., w sposób umożliwiający wewnątrzwspólnotową dostawę samochodu na teren Czech. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej na organie podatkowym nie ciąży nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów. To w interesie Skarżącej było przedstawienie kontrdowodów, które potwierdzałyby jej wersję zdarzeń co do wywozu towaru z kraju. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadą prawdy materialnej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ nie ma jednak obowiązku poszukiwania każdego dowodu, który mógłby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, w szczególności dowodu, którym może dysponować Strona. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego wymagało w niniejszej sprawie aktywnego uczestnictwa strony, ponieważ nie zawsze organ podatkowy sam jest w stanie ustalić stan faktyczny w sposób nie budzący wątpliwości. Uwzględniając brak innych dowodów w sprawie, trafnie Sąd pierwszej instancji uznał za kompletny materiał dowodowy, zgromadzony w toku prawidłowo przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Zestawienie dat transakcji wynikających z faktur i potwierdzeń odbioru samochodu przeczy tezie o rzeczywistym i prawidłowym charakterze działań podejmowanych przez Skarżącą kasacyjnie i spółek biorących udział w ciągu opisanych transakcji. Zgodnie z normą wynikającą z art. 191 O.p. statuującą zasadę swobodnej oceny dowodów dokonywanej przez organ podatkowy, ocena ta ma zostać dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Od tego zależy, czy dana okoliczność faktyczna została udowodniona. Nie można zaś takiej oceny opierać na podstawie pojedynczych zdarzeń, czy wypowiedzi Strony. W toku postępowania organy podatkowe stwierdziły niespójność dokumentów, które poddają w wątpliwość rzetelność transakcji, a w konsekwencji wewnątrzwspólnotową dostawę samochodu. W Ordynacji podatkowej przyjęto otwarty katalog środków dowodowych, na co wskazuje art. 180 § 1 O.p., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z normą wynikającą z art. 191 O.p., statuującą zasadę swobodnej oceny dowodów dokonywanej przez organ podatkowy, ocena ta ma zostać dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. Od tego zależy, czy dana okoliczność faktyczna została udowodniona. Nie można zaś takiej oceny opierać na podstawie pojedynczych zdarzeń, czy twierdzeniach Strony o "wyprodukowanych" dokumentach przez spółkę czeską, na co Skarżąca kasacyjnie nie miała wpływu. W tym miejscu niezwykle istotna staje się aktywna rola strony Skarżącej, która poprzez zapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu, mogła dostarczyć informacje i dowody istotne w sprawie, skoro ubiega się o zwrot podatku akcyzowego. Wobec powyższego zarzuty uchybienia przepisom postępowania z O.p. nie zasługują na uwzględnienie. 3.2. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a., które jako przepisy wynikowe stanowią jedynie prawną podstawę orzeczenia uchylającego decyzję z powodu różnych naruszeń prawa. Formułując powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej, nie wykazał istotnego wpływu ewentualnych uchybień proceduralnych na wynik sprawy, co czyni te zarzuty chybionymi. Skuteczność zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Orzeczenie oddalające skargę, które zapadło w niniejszej sprawie, nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 P.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. 3.3. Stosownie do treści art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Podatek akcyzowy to rodzaj selektywnego podatku pośredniego, nakładanego na niektóre, ściśle określone ustawowo, produkty konsumpcyjne. Akcyza, jak każdy podatek pośredni, ma wpływ na cenę wyrobu, a co za tym idzie faktycznym podatnikiem tego podatku jest ostateczny nabywca (konsument) danego dobra. Pojęcie "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel" było przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 20 lutego 2019 r., o sygn. akt I GSK 1249/16; z dnia 21 września 2012 r., o sygn. akt: I GSK 40/12, I GSK 41/12, I GSK 42/12, I GSK 43/12; z dnia13 grudnia 2012 r., o sygn. akt I GSK 609/11). W orzeczeniach tych wyrażono pogląd, że pojęcie "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel" nie jest tożsame z pojęciem "nabycia prawa własności samochodu osobowego". Zakres podmiotowy pierwszego spośród tych pojęć jest zdecydowanie szerszy i obejmuje również podmiot, który nie będąc prawnym właścicielem samochodu osobowego, jest również jego posiadaczem, który na podstawie konkretnej czynności z jego udziałem uzyskał możliwość faktycznego dysponowania pojazdem w sposób i w zakresie przysługującym właścicielowi, nawet jeżeli równocześnie skutkiem tej czynności nie jest przeniesienie prawa własności. Takie rozumienie normatywnego pojęcia "nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel", prawnie relewantnego z punktu widzenia oceny zasadności żądania zwrotu akcyzy, wskazuje również na jego w pełni autonomiczny charakter na gruncie obowiązującej ustawy podatkowej. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że akcyza od przedmiotowego samochodu została zapłacona na terytorium kraju, a Spółka zbyła pojazd (pełna zapłata nastąpiła w dniach 15 marca i 13 czerwca 2016 r.) i w dniu 16 czerwca 2016 r. wystawiła fakturę sprzedaży dla czeskiej spółki R. Przy czym przed zrealizowaniem w dniu 20 czerwca 2016 r. transportu przedmiotowego samochodu przez zewnętrznego przewoźnika, czyli przed dopełnieniem wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru na terytorium kraju członkowskiego, już w dniu 15 czerwca 2016 r. spółka R. z W. potwierdziła odbiór tego samego pojazdu na terenie Polski, a fakturę sprzedaży wystawiła czeska spółka R. w dniu 13 czerwca 2016 r. Powyższa kolejność zdarzeń podważa prawo Skarżącej kasacyjnie do rozporządzania jak właściciel przedmiotowym samochodem osobowym, co więcej podważa wiarygodność transakcji i dokumentów, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a., mających potwierdzać faktyczną realizację tego przemieszczenia. Z kolei dostawa implikuje prawo do zwrotu akcyzy po wystąpieniu z wnioskiem do właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Zwrot przysługuje bowiem wyłącznie po spełnieniu wymienionych ściśle określonych powyżej warunków, które obiektywnie w formie dokumentów winny jednoznacznie potwierdzać zarówno prawo Skarżącej kasacyjnie do rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym oraz rzeczywistą dostawę – przemieszczenie poza granice RP. Bez znaczenia z obiektywnego punktu widzenia jest, że "niespójność" dokumentów, czy "wyprodukowanie" dokumentów, odbyło się bez wiedzy Skarżącej kasacyjnie. Materiał dowodowy wskazuje, że skoro w dniu 15 czerwca 2016 r. spółka R. z W. potwierdziła odbiór przedmiotowego pojazdu w Polsce, a w dniu 20 czerwca 2016 r. miało dojść do transportu przedmiotowego samochodu przez zewnętrznego przewoźnika poza terytorium RP na zlecenie Strony, to brak jest jednoznacznych podstaw do przyjęcia, że doszło do przemieszczenia pojazdu poza granice RP. Z kolei istnienie w obrocie faktur sprzedaży z dnia 13 czerwca 2016 r. czeskiej spółki R. dla spółki R. z W. oraz faktury z tej samej daty wystawionej przez Skarżącą dla czeskiej spółki R. podważa wiarygodność tej drugiej transakcji, która miała stanowić potwierdzenie praw Skarżącej kasacyjnie do rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym, a w konsekwencji w wątpliwość poddaje dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru. Reasumując zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca kasacyjnie Spółka nie podważyła zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, stąd za bezskuteczny uznać należy zarzut naruszenia prawa materialnego. 3.4. Odnosząc się do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy wyjaśnić, że przepis ten określa formalne warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego. Na podstawie tego przepisu można zatem kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie ocenia, jak z obowiązku ustalenia stanu faktycznego wywiązał się organ administracji. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że ocena ta musi być dokonywana (wyjaśniana) w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W konsekwencji, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje jaki stan faktyczny sprawy został przez Sąd pierwszej instancji przyjęty, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej (por. uchwala składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09). Wbrew wywodom przedstawionym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało wymogom wynikającym z art. 141 § 4 P.p.s.a. i nie jest ani "lakoniczne", ani "ogólnikowe". Sąd pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny jaki przyjął za podstawę rozstrzygnięcia i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko co do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania podatkowego. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. 3.5. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na rozprawie, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, stosownie do art. 184 in fine P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz organu orzeczono na podstawie 204 pkt 1 i art. 209 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). M. Bejgerowska J. Salachna H. Wach