I GSK 1789/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 667/17 w sprawie ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma w przedmiocie dofinansowania ze środków PFRON oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA) wyrokiem z 21 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 667/17, w wyniku rozpoznania skargi A. D. (dalej: skarżący), na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO) z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON, uchylił zaskarżone postanowienie. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżący, wnioskiem z [...] stycznia 2017 r., zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] (MOPR) o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Dyrektor MOPR w [...] pismem z [...] kwietnia 2017 r. poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu wniosku, z uwagi na niewystarczający limit środków PFRON. Skarżący złożył do SKO odwołanie, w którym podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu oraz wskazał, że organ powinien wydać decyzję zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego. SKO postanowieniem z [...] czerwca 2017 r., na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: kpa), stwierdziło niedopuszczalność odwołania z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. W motywach postanowienia SKO wyjaśniło, że Dyrektor MOPR nie wydał w sprawie decyzji, a pismo z [...] kwietnia 2017 r. nie odpowiada wymogom decyzji określonym w art. 127 § 1 kpa. Z unormowań bowiem rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 926: dalej: rozporządzenie z 2002 r.), wydanego na podstawie art. 35a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji) wynika, że dofinansowanie likwidacji barier technicznych, o których mowa w art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d) ustawy i § 2 pkt 4 rozporządzenia z 2002 r., następuje w drodze umowy. Żaden z przepisów ustawy o rehabilitacji i rozporządzenia z 2002 r., nie przewiduje wydania decyzji administracyjnej w sprawie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie. Przepisy przewidują inną formę załatwienia sprawy, niż wydanie decyzji. Zaskarżonym wyrokiem WSA uwzględnił skargę i uchylił postanowienie SKO. W motywach wyroku WSA zwrócił uwagę, że SKO powołało się na przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON, które w tej sprawie nie mają zastosowania. Właściwymi przepisami regulującymi tryb postępowania i zasady dofinansowania turnusu rehabilitacyjnego jest, wydane na podstawie art. 10d ust. 8 ustawy o rehabilitacji, rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz. U. Nr 230, poz. 1694 ze zm.; dalej: rozporządzenie o turnusach). W myśl § 5 ust. 14 rozporządzenia o turnusach, centrum pomocy w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie, powiadamia w formie pisemnej wnioskodawcę o sposobie jego rozpatrzenia. Z § 5 ust. 15 pkt 1-4 wynika, że informacja o sposobie rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie zawiera odpowiednio: imię i nazwisko, adres i numer PESEL albo numer dokumentu tożsamości, informację o wysokości przyznanego dofinansowania, informację o wysokości przyznanego dofinansowania dla opiekuna, uzasadnienie w przypadku nieprzyznania dofinansowania. Brzmienie § 12 ust 3b rozporządzenia z 2002 r. (właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku), na które powołuje się SKO, jest w zasadzie tożsame z przywołaną powyżej normą prawną. Dlatego WSA uznał za zasadne odniesienie się do argumentacji SKO. WSA podkreślił, że organy nie odniosły się w jakikolwiek sposób do tego, w jakim trybie i formie prawnej winno nastąpić rozpatrzenie wniosku o przyznanie ze środków PFRON na dofinansowania turnusu rehabilitacyjnego. Nie poinformowały także skarżącego, czy i w jakim trybie może skorzystać z prawa zaskarżenia negatywnego merytorycznego rozpatrzenia jego wniosku w sprawie (w trybie administracyjnym czy sądowym). Odpowiadając na to pytanie WSA wyjaśnił, że dofinansowanie ze środków PFRON zadań objętych rozporządzeniem następuje na pisemny wniosek złożony do właściwego organu, którego wymogi określono w § 5 rozporządzenia o turnusach. Centrum pomocy we wskazanym terminie, powiadamia w formie pisemnej wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia jego wniosku. Brak jednoznacznej wypowiedzi prawodawcy w kwestii formy w jakiej organ kwalifikuje podmioty do pomocy ze środków PFRON każe poszukiwać jej rozstrzygnięcia drogą wykładni i kierowania się ogólnie przyjętymi zasadami prawa administracyjnego. Zgodnie z art. 66 ustawy o rehabilitacji, w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego. Przyjęcie jednego z możliwych rozwiązań - odmowa dofinansowania, nie jest ani decyzją ani innym aktem lub czynnością z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa) lub że, rozstrzygnięcie zapada w formie decyzji, nie może następować w sposób automatyczny, lecz musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających interpretacji. Jednocześnie należy brać pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. WSA zaznaczył, że kwestia formy, w jakiej właściwy organ odmawia dofinansowania ze środków PFRON była sporna w doktrynie i judykaturze, w których prezentowano zarówno pogląd, że nieuwzględnienie takiego żądania stanowi inny akt z zakresu administracji publicznej, jak i wskazywano, że rozstrzygnięcie w tej materii stanowi decyzję administracyjną. WSA przychylił się do drugiego stanowiska, że negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o dofinansowanie turnusów rehabilitacyjnych ma charakter decyzji administracyjnej o charakterze uznaniowym. WSA powołał się w tym zakresie na uzasadnienie wyroku NSA z 9 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1846/14, w którym stwierdzono, że brak wskazania w przepisach ustawy o rehabilitacji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy, jaką przybiera informacja z § 12 ust. 3b rozporządzenia, nie stanowi przeszkody dla uznania, że jest to decyzja administracyjna. WSA dodał, że wsparcie tego poglądu znajduje oparcie w uchwale NSA z 24 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 1/12. W związku z tym WSA uznał, że stanowisko SKO odmawiające rozpoznania odwołania od pisma MOPR-u z [...] kwietnia 2017 r., z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, uznał za przedwczesne. Działanie takie jest wbrew zasadom postępowania administracyjnego, ponieważ nie zostało poprzedzone dostatecznym rozpatrzeniem okoliczności sprawy oraz oceny rzeczywistej treści i charakteru pisma z [...] kwietnia 2017 r., jak również treści i zarzutów środka zaskarżenia w reakcji na powyższe rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o jego żądaniu. Reasumując, WSA wskazał, że SKO ponownie rozpoznając sprawę, dokonana oceny, jaki charakter ma pismo MOPR z [...] kwietnia 2017 r. Ze względu na naruszenie przepisów art. 134 i art. 127 kpa, WSA na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, uchylił zaskarżone postanowienie. SKO skargą kasacyjną zaskarżyło wyrok WSA w całości domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi przez jej oddalenie, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. SKO oświadczyło, że zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. w ramach podstawy z art 174 pkt 1 ppsa naruszenie: - art. 134 w zw. z art. 127 § 1 kpa w zw. z § 12 ust. 3b rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 926), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez WSA charakteru pisma informującego o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON, i uznaniu, iż stanowi ono decyzję administracyjną, od której przysługuje odwołanie, co czyni podjęte przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie w trybie art. 134 kpa wadliwym, w sytuacji, gdy pismo to z woli ustawodawcy nie jest decyzją administracyjną, lecz innym aktem organu, na który środek zaskarżenia w formie odwołania nie przysługuje. II. w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 134 i art. 127 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, będące konsekwencją błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowanie ww. przepisów prawa materialnego, poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia organu II instancji pomimo braku naruszenia przez ten organ ww. przepisów prawa materialnego; - naruszenie art. 141 § 4 ppsa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zawarcie w wyroku wskazań, co do dalszego postępowania tj.: dokonania przez organ odwoławczy oceny charakteru pisma Dyrektora MOPR z [...] kwietnia 2017 r., podczas gdy wnikliwa ocena tego aktu została przez organ odwoławczy dokonana i wyczerpująco uzasadniona w wydanym przez ten organ rozstrzygnięciu, jak też dokonana przez organ odwoławczy oceny charakteru pisma Dyrektora MOPR z [...] kwietnia 2017 r., podczas gdy oceny takiej dokonał WSA. W piśmie procesowym z [...] maja 2019 r. "uzupełnienie skargi kasacyjnej" SKO wskazało, że w skardze kasacyjnej omyłkowo podany został przepis rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, zamiast przepisu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, którego zarzut skargi kasacyjnej (naruszenie art. 134 w z zw. z art. 127 § 1 kpa) pośrednio dotyczy. SKO wskazało, że zastosowanie w sprawie miał § 5 ust. 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 230, poz. 1694), który winien zostać wskazany w skardze kasacyjnej. Skarżący odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożył. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie ppsa – przedstawienie motywów rozstrzygnięcia, w odniesieniu do tych zarzutów. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił WSA naruszenie przepisów prawa z zakresu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, tj. art. 134 k.p.a. (w zw. z art. 127 § 1 kpa i art. 12 ust. 3b rozporządzenia z 2002 r.), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa (w zw. z art. 134 i art. 127 kpa) oraz art. 141 § 4 ppsa. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 ppsa skarga kasacyjna może być oparta na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyraźne rozdzielenie podstaw kasacyjnych (na materialną i procesową) nakazuje, aby zarzut materialny był oparty na normach prawa materialnego, natomiast zarzut procesowy – na normach prawa procesowego (ustrojowego). Z kolei stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 ppsa wnoszący skargę kasacyjną winien wykazać, na czym polega naruszenie wskazanych przez niego przepisów, a także, w jaki sposób mogło ono wpłynąć na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten ma szczególny charakter. Stanowi bowiem wzorzec normatywny kontroli instancyjnej wyroku sądu I instancji oraz daje wytyczne sądowi I instancji co do wymogów, jakim powinno odpowiadać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Jego zadaniem jest umożliwienie stronom, a następnie sądowi odwoławczemu zapoznanie się z tokiem rozumowania sądu I instancji, który doprowadził do podjęcia orzeczenia. Stąd skuteczność zarzutu opartego wyłącznie na art. 141 § 4 ppsa zależy od tego, czy poddane kontroli instancyjnej orzeczenie zawiera konieczne elementy, o których mowa w tym przepisie. W uchwale 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 ppsa), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tak więc zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa może przynieść zamierzony rezultat jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów, jest wewnętrznie sprzeczne lub w inny sposób nie pozwala na dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił WSA udzielenie błędnych wskazań co do dalszego postępowania organu. Zdaniem organu charakter prawny pisma z [...] kwietnia 2017 r. został już dostatecznie wyjaśniony zarówno przez organ, jak i WSA i zbędne jest ponowne jego wyjaśnianie, z czym nie można się zgodzić. Analizując treść zaskarżonego wyroku, w świetle art. 141 § 4 ppsa oraz wspomnianej uchwały NSA, należy stwierdzić, że udzielenie przez WSA tego rodzaju wskazań dla organu było niezbędne dla ostatecznego załatwienia sprawy. WSA za punkt wyjścia swoich rozważań przyjął, że organy obu instancji nie odniosły się w jakikolwiek sposób do tego, w jakim trybie i formie prawnej winno nastąpić rozpoznanie wniosku o przyznanie wnioskowanej pomocy. Wypowiedź WSA, mimo że jest nieścisła, bo pomija fakt, iż SKO w postanowieniu z [...] czerwca 2017 r. o niedopuszczalności odwołania wyraziło pogląd o braku podstaw do wydania "informacji" w formie decyzji, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak dotyka istoty problemu. Trzeba bowiem przyznać rację WSA, że dokonana przez organ ocena stanu faktycznego sprawy była oparta na błędnej wykładni § 5 ust. 14 i ust. 15 rozporządzenia o turnusach. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, według którego negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych powinno mieć formę decyzji, tak samo jako negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o dofinansowanie turnusu rehabilitacyjnego. Prawidłowo zatem WSA uwzględnił skargę strony i uchylił zaskarżone postanowienie, w celu przeprowadzenia przez organ ponownej oceny prawnej pisma z [...] kwietnia 2017 r. Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wypada dodatkowo zauważyć, że stosownie do art. 173 § 1 ppsa zarzuty skargi kasacyjnej powinny być kierowane pod adresem sądu I instancji. Tak więc jako podstawę zaskarżenia wnoszący skargę kasacyjną powinien wskazać przede wszystkim przepisy mające zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym ewentualnie w połączeniu z przepisami procesowymi i/lub materialnymi, jakie miały lub mogły mieć zastosowanie w postępowaniu administracyjnym. Sądy administracyjne co do zasady nie stosują przepisów mających zastosowanie w postępowaniu administracyjnym, a jedynie stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) dokonują oceny pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu prawnego. Badanie to polega na ocenie, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego omawiane zarzuty kasacyjne nie odpowiadają w pełni wymogom ustawowym. Wadliwe sformułowanie zarzutów kasacyjnych nie oznacza jednak, że Naczelny Sąd Administracyjny może całkowicie odstąpić od ich rozpoznania. W uchwale pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, Sąd wyraził pogląd, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, co w praktyce oznacza, że sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach wyznaczonych treścią zrzutów kasacyjnych. Z treści podniesionych przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzutów oraz z przywołanej w ramach tych zarzutów argumentacji należy wnioskować, że ich bezpośrednim celem było podważenie wyrażonego przez WSA poglądu prawnego co do charakteru prawnego informacji, o której mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia z 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł jednak rozpoznać tego zarzutu merytorycznie z powodów formalnych. Wskazać bowiem należy, że WSA nie dokonywał wykładni § 12 ust. 3b rozporządzenia z 2002 r., ponieważ wniosek skarżącego dotyczył dofinansowania ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym, a nie wsparcia finansowego na likwidowanie barier architektonicznych. Kwestie zaś dofinansowania turnusów rehabilitacyjnych unormowane zostały w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, którego to przepisy były interpretowane w zaskarżonym wyroku przez WSA. Skarżące kasacyjnie SKO samo dostrzegło błąd w sporządzeniu skargi kasacyjnej z 15 stycznia 2018 r., ponieważ w piśmie procesowym ("uzupełnienie skargi kasacyjnej") z 15 maja 2019 r. wskazało, że w skardze kasacyjnej omyłkowo podany został przepis § 12 ust. 3b rozporządzenia z 2002 r. zamiast przepisu § 5 ust. 14 rozporządzenia w sprawie turnusów. Odnosząc się do powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że z art. 183 § 1 zd. 2 ppsa wynika, że stronom wolno przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Nie można natomiast wyprowadzić wniosku, że w przepisie tym chodzi o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem (por. wyroki NSA z: 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04; 30 sierpnia 2004 r., GSK 816/04; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże). Możliwe jest natomiast przytaczanie nowych podstaw zaskarżenia w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Przy czym zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych są ograniczone określonym w art. 177 § 1 ppsa terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równoległe uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. W kontekście zasady związania granicami skargi kasacyjnej wskazanemu rozwiązaniu towarzyszy założenie, że stan zarzutów kierowanych przeciwko wyrokowi wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyraźnie określony i stabilny w czasie, zaś strona na poparcie tak zgłoszonych zarzutów może przedstawiać inne niż dotychczas argumenty. Muszą to być jednak nowe argumenty na rzecz przedstawionych zarzutów (konkretnych okoliczności prawnych), nie zaś nowe zarzuty, choćby dało się je ogólnie powiązać z przepisami prawa, na których tle zostały przedstawione (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 2368/16). Wobec powyższego niedopuszczalnym jest po upływie terminu do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej przytaczanie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem, co miało miejsce w przywołanym wyżej piśmie procesowym. Bowiem skarżące kasacyjnie SKO wskazało w nim przepis innego aktu prawnego niż ten, który był przedmiotem rozważań WSA. Zatem mając na uwadze fakt, że w styczniu 2018 r. upłynął termin do wniesienia skargi kasacyjnej, brak było podstaw prawnych do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów kasacyjnych zawartych w piśmie procesowym SKO, które sporządzono w maju 2019 r. W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), orzekł jak w sentencji.