I GSK 1783/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 55/21, w sprawie ze skargi G. sp. z o.o., z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla rolników dotkniętych kryzysem COVID-19. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu na rzecz G. sp. z o.o., z siedzibą w J., kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. II SA/Bd 55/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej zwany WSA w Bydgoszczy), po rozpoznaniu skargi G. sp. z o.o., z siedzibą w J. - dalej zwanego skarżącą lub spółką, na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARMiR) w Toruniu z [...] listopada 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania spółce – producentowi rolnemu pomocy finansowej, uchylił zaskarżoną decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. [...] września 2020 r., nr [...], a ponadto zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 697 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W okolicznościach przedmiotowej sprawy spółka wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. o udzielenie jej wsparcia na podstawie § 13 z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. poz. 187 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem z 2015 r.). Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z., decyzją z [...] września 2020 r. odmówił spółce przyznania wnioskowanej przez nią pomocy stwierdzając, że pomoc o którą wnosi, w kwocie 65 870 zł (15 016,87 euro) łącznie z otrzymaną już przez nią pomocą na podstawie Komunikatu Komisji Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. U. UE. C. z 2020 r. str. 91 z późn. zm. zwanego dalej Tymczasowymi ramami środków pomocy) z tytułu prowadzenia działalności w zakresie produkcji podstawowej produktów rolnych, w kwocie 393 788 zł (89 697,05 euro), przekroczyłaby równowartość 100 000 euro, wynosząc 459 658 zł (104 713,92 euro), tymczasem zgodnie z sekcją 3.1 pkt 23 lit. a Tymczasowych ram środków pomocy nie może przekroczyć 100 000 euro. W związku z powyższym limitem pomocy, ustanowionym na poziomie 100 000 euro, organ I instancji odmówił spółce przyznania pomocy. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji, zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję. Organ II instancji podzielił stanowisko Kierownika Biura Powiatowego ARMiR, że przekroczenie limitu pomocy, wynoszącego 100 000 euro, stanowi podstawę do odmowy przyznania całej wnioskowanej pomocy, a nie tylko tej jej części, która wykracza poza ustanowiony Tymczasowymi ramami środków pomocy limit. Organ odwoławczy podzielił argumentację przytoczoną w zaskarżonej odwołaniem decyzji, dodatkowo wskazał jednak na regulacje art. 3 ust. 2 i ust. 7 oraz art. 6 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 352, str. 9 z późn. ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem 1408/2013) wskazując, że przedmiotowe przepisy nie przewidują redukcji wsparcia do wysokości nieprzekraczającej limitu pomocy w kwocie 100 000 euro. W rozporządzeniu z 2015 r. mówi się bowiem, że w sytuacji w której przekroczony zostałby limit pomocy, pomoc nie może być objęta przepisami rozporządzenia (1408/2013). Z tego właśnie względu, zdaniem organu odwoławczego, zakaz udzielania pomocy dotyczy całej kwoty wnioskowanej pomocy, a nie tylko nadwyżki ponad dopuszczalny jej limit. WSA w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi spółki na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARMiR w Toruniu z [...] listopada 2020 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. WSA stwierdził, że zgodnie z § 13 z ust. 4 rozporządzenia z 2015 r. wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się zgodnie z § 13 v. W myśl zaś § 13 v ust. 7 tego aktu wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, ustala się jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego we wniosku, o którym mowa w ust. 4, powierzchni uprawy, na której powstały szkody spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, huraganu, gradu, deszczu nawalnego, przymrozków wiosennych lub powodzi, oraz stawki pomocy. W przypadku skarżącej, należna jej pomoc, zgodnie z zacytowanym wyżej przepisem, wynosiła 65 870 zł, zaś limit wykorzystanej przez nią pomocy de minimis, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, wynosił 0 euro. WSA w Bydgoszczy stwierdził, że pomoc udzielana na podstawie § 13 z rozporządzenia z 2015 r. przysługuje producentowi rolnemu, któremu zagraża utrata płynności finansowej, w związku z ograniczeniami na rynku rolnym, w związku z epidemią COVID, któremu nie została wypłacona pomoc określona w § 13 v ust. 1 rozporządzenia z 2015 r. WSA w Bydgoszczy zaznaczył, że pomoc wymieniona w § 13 v ust. 1 rozporządzenia udzielana jest zgodnie z przepisami rozporządzenia 1408/2013, a więc objęta jest limitem pomocy de minimis, wynoszącym 20 000 euro. Z tego też wynika wymóg z § 13 z ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia z 2015 r. aby producent rolny, we wniosku o udzielenie mu pomocy złożył oświadczenie o zagrożeniu utraty płynności finansowej, w związku z epidemią COVID-19 i niewypłaceniu pomocy, o której mowa w § 13 v ust. 1 oraz o zrzeczeniu się tej pomocy. Spółka te warunki spełniła. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, że pomoc udzielana na podstawie § 13 z rozporządzenia z 2015 r. jest przyznawana w ramach notyfikowanego przez Komisje Europejską programu pomocowego, objętego Tymczasowymi ramami środków prawnych. Zgodnie z sekcją 3.1 pkt 23 lit a Tymczasowych ram w sektorach całkowita pomoc nie przekracza 120 000 EUR na przedsiębiorstwo prowadzące działalność w sektorze rybołówstwa i akwakultury lub 100 000 euro na przedsiębiorstwo prowadzące działalność w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych; pomoc można przyznawać w formie dotacji bezpośrednich, korzyści podatkowych i korzystnych warunków płatności bądź w innych formach, takich jak zaliczki zwrotne, gwarancje, pożyczki i kapitał własny, pod warunkiem że łączna wartość nominalna takich środków nie przekracza całkowitego pułapu wynoszącego 120 000 EUR lub 100 000 EUR na przedsiębiorstwo; wszystkie dane liczbowe muszą zostać podane w kwotach brutto, tj. przed odliczeniem podatków lub innych opłat. WSA w Bydgoszczy zauważył, iż zgodnie z zapisami sekcji 2 pkt 20 Tymczasowych ram tymczasowe środki pomocy objęte niniejszym komunikatem mogą być kumulowane zgodnie z zasadami określonymi w poszczególnych sekcjach niniejszego komunikatu. Tymczasowe środki pomocy objęte niniejszym komunikatem mogą być kumulowane z pomocą przyznaną na podstawie rozporządzeń de minimis lub z pomocą przyznaną na podstawie rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych pod warunkiem przestrzegania przepisów i zasad dotyczących kumulacji określonych w tych rozporządzeniach. Sąd I instancji skonstatował, że zasadniczy problem prawny występujący na gruncie przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia czy możliwe jest przyznanie wnioskowanej przez skarżącą pomocy do wysokości jej dopuszczalnej kwoty, tj. do 100 000 euro. Z akt sprawy wynika, iż spółka otrzymała już pomoc z tytułu prowadzenia działalności w zakresie produkcji rolnej w wysokości 393 788 zł, tj. 89 697,05 euro. Gdyby uwzględnić w całości jej wniosek, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, to łączna kwota pomocy uzyskanej przez spółkę wyniosłaby 104 713,92 euro. WSA w Bydgoszczy stanął na stanowisku, że w takiej sytuacji organ winien był przyznać skarżącej pomoc w kwocie nieprzekraczającej jej górnego limitu, wynoszącej 100 000 euro. Celem analizowanych regulacji jest bowiem zapobieżenie przyznawaniu wsparcia ponad wskazana wyżej kwotę. Nie ma zatem przeszkód aby konkretny wnioskodawca otrzymał pomoc w wysokości, która mieści się w tym limicie. Wbrew twierdzeniu organu takiemu stanowisku nie sprzeciwiają się postanowienia art. 3 ust. 2 oraz ust. 7 rozporządzenia 1408/2013, zgodnie z którymi górny pułap pomocy nie może przekroczyć określonej wysokości. Zawarty w art. 3 ust. 7 zwrot "nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia" należy bowiem interpretować w kontekście pkt 8 preambuły do tego aktu, w myśl którego okres trzech lat brany pod uwagę do celów niniejszego rozporządzenia należy oceniać w sposób ciągły, zatem dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych. To zaś przemawia za przyjęciem, że w analizowanych przepisach mowa jest o faktycznie mającej być przyznaną pomocy, nie zaś o pomocy, jaka byłaby możliwa do przyznania. Tym samym gdy faktyczna kwota pomocy nie przekroczy limitu pomocy, to nie podstaw do jej przyznania w tej właśnie wysokości. Za takim rozumieniem analizowanych przepisów przemawia również wykładnia historyczna regulacji pomocy de minimis w rolnictwie. W poprzednio obowiązującym Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz. U. UE. L. z 2007 r. Nr 337, str. 35 z późn. zm.) wyraźnie stwierdzono, że jeżeli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza pułap, o którym mowa w pierwszym akapicie, nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu. Obecnie obowiązujące rozporządzenie tego rodzaju warunku nie wprowadza. Gdyby zaś zamiarem prawodawcy było utrzymanie tejże zasady, to przedmiotową kwestię wyraźnie by uregulował. Sąd stwierdził, że rozważania dotyczące limitów pomocy z rozporządzenia 1408/2013, odnieść należy o pomocy przyznawanej na podstawie Tymczasowych ram środków pomocy. W tym ostatnim akcie nie został także wprowadzony zakaz udzielania pomocy do części konkretnego środka pomocy. Nie ma też podstaw do tego, aby zapisy tego aktu interpretować w sposób bardziej rygorystyczny. Tego rodzaju wykładnię sąd nakazał zastosować przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Bydgoszczy z 29 czerwca 2021 r. wniósł Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARMiR, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, a także zasądzenia od spółki na swoją rzecz kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia 1408/2013, jako że w sprawie nie mamy do czynienia z pomocą de minimis, tylko pomocą przyznaną na podstawie Tymczasowych ram srodków pomocy; tego rodzaju pomoc (zgodnie z decyzją notyfikacyjna Komisji Europejskiej nr SA.58105), zgodnie z art. 7 ust. 3 a w zw. z art. 2 pkt 10 a, w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 743 z późn. zm.) nie może być pomocą de minimis (zgodnie z art. 7 ust. 3 a ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej projekt programu pomocowego przewidujący udzielanie pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie podlega wyłącznie zgłoszeniu ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa, który w terminie 14 dni może przedstawić zastrzeżenia dotyczące przejrzystości zasad udzielania pomocy. Innymi słowy, nie podlega on notyfikacji, skoro zaś został notyfikowany to jest programem o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o pomocy publicznej); zdaniem skarżącego kasacyjnie, zakwalifikowanie przez WSA w Bydgoszczy przedmiotowej płatności do pomocy de minimis spowodowałoby w istocie konieczność wadliwego wypłacenia przez organ, który byłby związany błędnym orzeczeniem sądu, środków z innego źródła finansowania, niż przewidują to przepisy unijne. II. naruszenie prawa materialnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię § 13 z ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia z 2015 r. w zw. z sekcją 3.1 pkt 23 lit a Tymczasowych ram środków prawnych i uznanie, że spółce przysługuje pomoc do kwoty nieprzekraczającej limitu 100 000 euro, natomiast nie może być udzielona pomoc stanowiąca nadwyżkę nad tą kwotą. Skarżący kasacyjnie zauważył, że przedmiotowa wykładnia nie uwzględnia treści pkt 37 tiret 5 decyzji notyfikacyjnej Komisji Europejskiej nr SA.58105 (2020/N) z 31 lipca 2020 r., który wskazuje, że beneficjentami programu byli producenci rolni, którzy łącznie z niniejszą pomocą, w ramach przepisów Tymczasowych ram środków prawnych, otrzymali łączną pomoc z tytułu prowadzenia działalności w zakresie produkcji podstawowej produktów rolnych, w kwocie nie większej niż 100 000 euro. Uzasadniając pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej jej autor podkreślił ponownie odmienny charakter pomocy wypłacanej na podstawie Tymczasowych ram środków prawnych i pomocy de minimis. Jego zdaniem WSA błędnie przyjmując, że pomoc udzielana na podstawie rozporządzenia z 2015 r. stanowi pomoc de minimis spowodowałby, że doszłoby do sytuacji, w której organ byłby zmuszony do wypłaty pomocy z nieuprawnionego źródła. Poza tym pomoc de minimis nie zostałaby w ogóle wypłacona, jako że wyczerpaniu uległ już jej krajowy limit. W kwestii drugiego z zarzutów skarżący kasacyjnie stwierdził, że wyrażony przez WSA pogląd o zasadności odmowy przyznania pomocy wyłącznie ponad ustalony limit stoi w sprzeczności z treścią decyzji notyfikacyjnej Komisji Europejskiej z 31 lipca 2020 r. która mówi o beneficjentach programu, otrzymujących łącznie z tą pomocą wsparcie nieprzekraczające limitu 100 000 euro. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania. W tym zakresie stwierdziła, że spełniła warunki uzyskania wsparcia do jego górnego limitu, wynoszącego 100 000 euro. W związku z tym winna uzyskać wsparcie w kwocie 49 140,88 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) zakreślają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie jednostek redakcyjnych przepisów, które zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną zostały naruszone, a także oparte na nich twierdzenia strony. W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie organ, kwestionując zgodność z prawem wyroku WSA w Bydgoszczy z 29 czerwca 2021 r., podniósł zarzuty dotyczące wyłącznie naruszenia przepisów prawa materialnego, spośród których najdalej idącym jest ten dotyczący naruszenia § 13 z ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia z 2015 r. w zw. z sekcją 3.1 pkt 23 lit a Tymczasowych ram środków pomocy. W tym zakresie zakwestionował stanowisko sądu I instancji, że spółce przysługuje pomoc do kwoty nieprzekraczającej limitu 100 000 euro, natomiast nie może być udzielona pomoc stanowiąca nadwyżkę nad tą kwotą. Do tego zagadnienia sprowadza się, co słusznie zauważył WSA w Bydgoszczy, nie tylko spór pomiędzy stronami postępowania sądowego, ale również rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia jego zasadności, co za tym idzie, stwierdzenia uchybienia przez sąd tym regulacjom, zwłaszcza z zakresie niewłaściwej ich wykładni, co sugeruje organ. Kwota maksymalnej wysokości pomocy, jaka może być przyznana na podstawie Tymczasowych ram środków pomocy, wynosząca w rozpatrywanym przypadku 100 000 euro, wskazana została w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Jednakże ani przepisy Tymczasowych ram środków pomocy, ani też rozporządzenia z 2015 r. nie zawierają regulacji dotyczących sytuacji, w której występując o konkretne formy wsparcia dany wnioskodawca, wnioskując o konkretną jej wysokość, częściowo przekraczałby maksymalny limit pomocy. WSA w Bydgoszczy, odnosząc się do przedmiotowej kwestii wywiódł, że w takiej sytuacji rozstrzygający sprawę organ winien uwzględnić wniosek do wysokości, która mieści się w limicie pomocy. Swoje stanowisko wywiódł zaś z reguł związanych z udzielaniem pomocy de minimis, których wykładnia historyczna doprowadziła sąd do przekonania, że w sytuacji w której wnioskowana przez stronę pomoc częściowo przekracza dopuszczalną wielkość pomocy, to odmówić należy jedynie przyznania wysokości ten nadwyżki. Odnosząc się do przedmiotowej problematyki stwierdzić należy, że stanowisko sądu I instancji w omawianym zakresie nie narusza prawa. Zasadnie bowiem uznał on, że obowiązywanie limitu pomocy winno skutkować nie pozbawieniem strony całej wnioskowanej pomocy, która częściowo przekraczałaby limit, ale jedynie tej jej części, która nie mieści się w dopuszczalnym limicie. Przeciwnych wniosków do przyjętego przez WSA w Bydgoszczy nie można wywieść ani z § 13 z ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia z 2015 r. ani z sekcji 3.1 pkt 23 lit a Tymczasowych ram środków pomocy. Tak samo zasadności stanowiska skarżącego kasacyjnie organu nie można wywieść z treści decyzji notyfikacyjnej Komisji Europejskiej nr SA.58105, z 31 lipca 2020 r. Jej postanowienia nie zawierają bowiem bezpośrednich regulacji dotyczących zasad przyznawania pomocy, a poza tym treść pkt 37 pkt 5 tej decyzji odnosi się do kwestii maksymalnego limitu pomocy, którego wysokość nie budzi wątpliwości. W drugim z podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej wnoszący jej organ podniósł, że wyrazem naruszenia przepisów prawa materialnego przez WSA w Bydgoszczy jest również to, że sąd ten, w sposób nieuprawniony, utożsamia pomoc udzielaną na podstawie Tymczasowych ram środków pomocy z pomocą de minimis, co rodzi problemy w zakresie ustalenia maksymalnej wielkości udzielonej pomocy, jako że obie te kategorie pomocy realizowane są w ramach odmiennych limitów kwotowych. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że również w jego przypadku brak jest podstaw do uznania jego zasadności. I tak w tym względzie należy zauważyć, że WSA w Bydgoszczy, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odwołuje się do zasad dotyczących udzielania pomocy de minimis, przede wszystkim jako do argumentu dotyczącego zasad przyznawania pomocy, o której mowa w niniejszym przypadku. Innymi słowy, odnosi się do reguł przyznawania pomocy de minimis, na zasadzie analogii, wskazując głównie to, że skoro na tamtym gruncie nie ma podstaw prawnych do odmowy przyznania całej wnioskowanej pomocy, której sumaryczna wysokość przekroczyłaby dopuszczalny limit, ale jedynie nadwyżki ponad maksymalną jej wysokość, to analogiczne zasady winny być stosowane do pomocy udzielanej na podstawie Tymczasowych ram środków pomocowych. Wprawdzie w swojej argumentacji sąd I instancji nie jest konsekwentny i w ramach swoich wywodów zamiennie traktuje regulacje dotyczące pomocy de minimis, raz jako przykład analogicznych rozwiązań funkcjonujących na gruncie innych form wsparcia, innym zaś razem w kategoriach podstawy prawnej, mającej tu bezpośrednie zastosowanie (poprzez odwołanie się do aktów prawnych wprost odnoszących się do pomocy de minimis), to jednak nie można uznać, co sugeruje skarżący kasacyjnie organ, że WSA w Bydgoszczy zakwalifikował pomoc, o którą ubiegała się spółka, jako pomoc de minimis, objętą limitem wsparcia, właściwym dla pomocy de minimis. Pomoc udzielania na podstawie Tymczasowych ram środków pomocy nie stanowi pomocy de minimis, co nie budzi wątpliwości. Brak jest podstaw do przyjęcia, że za taką uznał ją sąd I instancji, na którą to ocenę nie mogą wpłynąć pewne niekonsekwencje wynikające z argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Pomimo częściowej wadliwości uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu i jako taki nie może być zasadnie kwestionowany. W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną organu. Na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) NSA zasądził od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu na rzecz spółki kwotę 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wynoszących 240 zł.