I GSK 1768/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 117/20 w sprawie ze skargi I. F. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2019 r. nr 9016-2019-00107-6400 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 117/20, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a" oddalił skargę I. F. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 5 grudnia 2019 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, opierając środek odwoławczy na drugiej podstawie kasacyjnej. Zarzuty odnosiły się do niezastosowania "środka, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. na skutek niewłaściwej kontroli działalności administracji, przejawiającej się brakiem dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy w sposób rażący ogólnych norm postępowania administracyjnego, w szczególności norm: art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z wyciągnięciem wobec strony negatywnych skutków prawnych przekroczenia ustawowego terminu, do którego doszło pomimo zastosowania się przez stronę do terminu na uzupełnienie brakujących dokumentów wyraźnie wskazanego jej w urzędowym wezwaniu z dnia 1 czerwca 2018 r. skierowanego do niej przez właściwy organ.". Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny w warunkach przewidzianego w art. 153 p.p.s.a. związania wykładnią i wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 195/19. Wykładnia ta i wskazania – poza niezachodzącymi w tej sprawie wyjątkami – jest wiążąca w całym dalszym postępowaniu, czego konsekwencją jest m. in. niemożność na dalszym etapie sformułowania skutecznych zarzutów środka odwoławczego na podstawie poglądów z tym stanowiskiem sprzecznych. Poza tym możność podważenia wyniku dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli administracji zależy w takiej sytuacji od podniesienia przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisów regulujących instytucję związania oceną prawną i wykładnią w toku ponownego rozpoznania sprawy. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., co już czyni w podniesione zarzuty nieskutecznymi. Niezależnie od tego przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym, wymagającym profesjonalnego sporządzenia, czego wyrazem jest przymus adwokacko-radcowski. Prawidłowa konstrukcja zarzutów wymaga przede wszystkim precyzyjnego określenia tej jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, którego zarzut dotyczy. Ponadto wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa tego środka odwoławczego wymaga nie tylko wskazania przepisu, którego naruszenia upatruje skarżący w zaskarżonym orzeczeniu, ale także wpływu, jaki to naruszenie miałoby wywrzeć na wynik sprawy. Zamieszczony w ustawie z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." art. 8 składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych (paragrafów). Tymczasem skarżąca nie wskazała, którego z nich podniesiony zarzut dotyczy. Także z tego względu pozostaje on poza zakresem merytorycznego rozpoznania w toku kontroli instancyjnej. Z kolei przepisy statuujące zasadę informowania oraz zasady prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, tj. art. 7 i art. 9 k.p.a. nie stanowiły wzorca sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, dlatego że kwestie te zostały unormowane odrębnie – przez art. 3 ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1312 ze zm.). A zatem także z tego powodu wskazane zarzuty nie mogły stać się przedmiotem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.