I GSK 1766/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1872/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 26 kwietnia 2024 r. nr DRP.WPAIV.411.695.2024.2.JO w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych solidarnie na rzecz [...] 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 9 stycznia 2025 r., sygn. V SA/Wa 1872/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. Ż. i M. Ż. (dalej zwanych skarżącymi), prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej S., na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Fundusz dalej zwany PFRON) z dnia 26 kwietnia 2024 r., nr DRP.WPAIV.411.695.2024.2.JO, w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, uchylił zaskarżoną decyzję. W stanie faktycznym sprawy wnieśli o wypłatę im miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2024 r. Decyzją z 26 kwietnia 2024 r. (nr DRP.WPAIV.411.695.2024.2.JO) Prezes Zarządu PFORN na podstawie art. 26c ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 44; dalej zwanej "ustawą o rehabilitacji") ustalił skarżącym wysokość dofinansowania o wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okres sprawozdawczy styczeń 2024 r. w kwocie 0 zł. Zdaniem Prezesa Zarządu PFRON, o spełnieniu przez pracodawcę "efektu zachęty" można mówić jedynie w przypadku, gdy wiedział on, że zatrudnia osobę niepełnosprawną w rozumieniu ustawy o rehabilitacji, czyli gdy dysponował orzeczeniem potwierdzającym niepełnosprawność osoby zatrudnianej jeszcze przed zawarciem umowy o pracę, a zatem orzeczenie o stopniu niepełnosprawności przyszłego pracownika powinno zostać przekazane pracodawcy najpóźniej w dniu zawarcia umowy o pracę. Prezes Zarządu PFRON stwierdził, że z dokumentów będących w jego posiadaniu wynika, że umowa o pracę ze wskazaną pracownica niepełnosprawną została zawarta 1 kwietnia 2021 r., a więc w dacie obowiązywania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego 12 maja 2020 r. Orzeczenie to zostało dostarczone pracodawcy dopiero 30 lipca 2021 r. Zatem pracodawca nie posiadał w dniu zawarcia umowy o pracę orzeczenia o stopniu niepełnosprawności pracownicy. Dodatkowo zgodnie z oświadczeniem pracodawcy, którym dysponuje PFRON pracodawca otrzymał informację od wspomnianej pracownicy o stopniu niepełnosprawności dopiero 1 lipca 2021 r. Natomiast w sprzeczności ze wskazanym oświadczeniem pracodawcy stoi przesłane przez stronę oświadczenie pracownicy datowane na 21 marca 2023 r., w którym oświadczyła ona, że w dniu zawarcia umowy o pracę (1 kwietnia 2021 r.) poinformowała ustnie pracodawcę, że jest osobą niepełnosprawną i dysponuje orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Zdaniem Prezesa Zarządu PFRON, najbardziej wiarygodnym dokumentem jest informacja przekazana przez ZUS w piśmie z 5 marca 2024 r. z której wynika, że wspomniana pracownica została zgłoszona przez pracodawcę na dokumentach ZUS ZUA dopiero 8 listopada 2021 r. z kodem tytułu ubezpieczenia wskazującym na posiadany przez pracownika stopień niepełnosprawności od 1 września 2021 r. Oznacza to, że strona nabyła wiedzę o niepełnosprawności pracownika dopiero 1 września 2021 r. Prezes Zarządu PFRON dodał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że zatrudnienie wspomnianego pracownika nie spowodowało wzrostu zatrudnienia netto ogółem w miesiącu jego zatrudnienia, tj. w kwietniu 2021 r. w stosunku do 12 miesięcy go poprzedzających, a ponadto pracownik ten nie został zatrudniony w miejsce innego pracownika na to samo stanowisko pracy, przez co należy stwierdzić, że nie został spełniony warunek efektu zachęty. WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi wspólników, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że spór w sprawie koncentruje się wokół tego, czy zatrudnienie tego pracownika niepełnosprawnego nastąpiło w ramach tzw. "efektu zachęty". Rozstrzygając tak zakreślony spór, Sąd stwierdził, że Prezes Zarządu PFRON oparł się wyłącznie na domniemaniu faktycznym, zgodnie z którym, skarżący powzięli wiedzę o zatrudnieniu pracownika niepełnosprawnego dopiero w chwili przedstawienia im orzeczenia o niepełnosprawności, z pominięciem jednak istotnej dla sprawy okoliczności, konsekwentnie prezentowanej w sprawie przez skarżących, że posiadali oni wiedzę o niepełnosprawności tego pracownika, powziętą przez nich od tegoż pracownika niepełnosprawnego przed jego faktycznym zatrudnieniem 1 kwietnia 2021 r. Takie ustalenie było stanowczo niewystarczające do wywiedzenia twierdzenia skutkującego w istocie odmową przyznania pomocy. Źródło domniemania nie zostało bowiem ustalone w sposób, który potwierdzałby prawdziwość wniosku o fakcie domniemywanym. Nie można przyjmować, że nieprzedstawienie orzeczenia o niepełnosprawności w chwili zatrudnienia świadczy wystarczająco o tym, że pracodawca (beneficjent) nie miał wiedzy o niepełnosprawności zatrudnianego pracownika. Należy bowiem odróżnić stan wiedzy pracodawcy o niepełnosprawności od faktu samej niepełnosprawności, potwierdzonego orzeczeniem o niepełnosprawności. O ile w ramach "efektu zachęty" znaczenie ma to pierwsze, tj. chodzi o to, by pracodawca zatrudnił pracownika właśnie z uwagi na wiedzę o jego niepełnosprawności istniejącą w dacie zatrudnienia, to już kwestia potwierdzenia rzeczywistej niepełnosprawności pracownika na ten dzień nie mieści się w omawianym pojęciu. Ponieważ jednocześnie sporna okoliczność odnosi się do ustalenia faktycznego na temat stanu wiedzy skarżących o niepełnosprawności zatrudnianego pracownika, to Prezes Zarządu PFRON nie mógł zignorować przedstawianych przez nich wyjaśnień. Sąd zwrócił jednocześnie uwagę na obowiązującą w procesie ustalenia stanu faktycznego sprawy zasadę wynikająca z art. 81a § 1 K.p.a., która przewidziana jest właśnie dla przypadków, jak w rozpoznawanej sprawie. Przepis ten nie pozostawia organowi żadnej swobody wyboru w rozstrzygnięciu wątpliwości co do stanu faktycznego, bowiem zawiera kategoryczne stwierdzenie, że wątpliwości "są rozstrzygane" na korzyść strony. Mimo tego organ w żadnej mierze nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zasadności zastosowania tego przepisu, nie badając przy tym ewentualnego istnienia przesłanek negatywnych jego stosowania, określonych w art. 81a § 2 K.p.a. W związku z powyższym Sąd uznał że dla istoty rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest ustalenie, na jakich zasadach wspomniany pracownik niepełnosprawny został zatrudniony, tj. czy w warunkach wymaganych przy zatrudnianiu osoby niepełnosprawnej (urlop, godziny pracy, stanowisko itp.), czy też jako osoba pełnosprawna. WSA w Warszawie stwierdził, że akta administracyjne sprawy powinny zostać uzupełnione o wszystkie dokumenty, na które powołuje się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a takich w przesłanych do Sądu aktach brak. Sąd nakazał więc organowi ustalenie w sposób wyczerpujący, czy pracownica niepełnosprawna została zatrudniona przez skarżących na warunkach przynależnych osobie niepełnosprawnej, a w razie niedających się usunąć wątpliwości w tym zakresie, rozważanie zastosowania art. 81a § 1 K.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł Prezes PFRON, zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 26b ust. 4 pkt 4 ustawy o rehabilitacji poprzez uznanie, że zatrudnienie pracownika niepełnosprawnego – A. Ś. wbrew temu co ustalił w sposób słuszny organ spowodowało u pracodawcy wzrost netto zatrudnienia ogółem w stosunku miesięcznym, 2) art. 2a ust. 1 w związku z art. 1 oraz art. 48a 2 ustawy o rehabilitacji poprzez całkowicie błędne przyjęcie, że pracodawca w dacie podpisania umowy o pracę nie musi dysponować orzeczeniem potwierdzającym niepełnosprawność zatrudnianej osoby aby pracownik ten mógł być wliczony do stanu zatrudnienia jako osoba niepełnosprawna, podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisu wskazuje na coś wręcz przeciwnego czyli na konieczność dysponowania takim orzeczeniem, a samo oświadczenie pracownika o spełnianiu przez tę osobę wymogów, o których mowa w art. 1 ustawy o rehabilitacji i art.2 pkt 3 lit a Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. nie jest wystarczające aby można było przyjąć, że zawarcie umów o pracę z pracownikiem nastąpiło w warunkach spełnienia efektu zachęty, 3) poprzez pomięcie przepisów art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. w zw. z motywem 18 i 54 tegoż rozporządzenia oraz zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym państwa członkowskiego, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucam naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie 1) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez pomięcie przepisów art.6 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art.107 i art. 108 Traktatu (DZ.U. UE.L. 2014.187.1 ze zm.), zwanego rozporządzeniem nr 651/2014, w zw. z pominięciem dyrektyw interpretacyjnych z motywu 18 i motywu 54 rozporządzenia nr 651/2014 oraz w zw. z pominięciem zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym; 2) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na niewłaściwym ustaleniu stanu sprawy, poprzez nieustalenie charakteru pomocy na dofinansowanie wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, przez nie uwzględnienie treści art. 2a w zw. z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 6 i art. 33 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. i przyjęcie, że zatrudnienie i zawarcie umów o pracę z A. Ś. przez pracodawcę nastąpiło w warunkach spełnienia efektu zachęty; 3) naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, tj. braku uzasadnienia prawnego w zakresie wskazania podstawy prawnej i wyjaśnienia toku rozumowania Sądu, które pozwoliłoby zrozumieć adresatom, dlaczego Sąd uznał, że Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest zobowiązany do potwierdzenia istnienia dokumentu poświadczającego niepełnosprawność pracownika a nie do tego, że taki dokument został zgodnie z przepisami – załączony, 4) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej "K.p.a.") w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. polegające na uwzględnieniu skargi w wyniku błędnego uznania, że w postępowaniu prowadzonym w celu ustalenia należnego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych organ nie zebrał wszystkich niezbędnych dowodów i nie dokonał na ich podstawie samodzielnego ustalenia czy pracownik niepełnosprawny, o którego chodzi w tej sprawie posiada orzeczenie o niepełnosprawności skutkujące przyjęciem dopuszczalności efektu zachęty, 5) przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ogólnikowe i niespójne - wewnętrznie sprzeczne, bez wskazania zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu ich wykładni i zastosowania uzasadnienie wyroku, w szczególności poprzez wskazanie na braki w postępowaniu dowodowym polegające na przyjęciu za podstawę w rozpoznaniu sprawy przez organ wyłącznie dokumentu poświadczającego niepełnosprawność pracownika - bez wyjaśnienia podstaw takiego wnioskowania i bez wskazania na treści jakich przepisów oparł się Sąd Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, na podstawie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Oprócz tego skarżący kasacyjnie Prezes Zarządu PFRON zwrócił się do zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że pracodawca zatrudniający osobę niepełnosprawną, niewykazującą stosownego orzeczenia w momencie nawiązania stosunku pracy, nie działa w efekcie zachęty, a tym samym nie może korzystać z uprawnień wynikających z przepisów ustawy o rehabilitacji. Dla wykazania efektu zachęty zasadnicze znaczenie ma sama wiedza o niepełnosprawności, a nie fakt samej niepełnosprawności potwierdzonej orzeczeniem. Skarżący wspólnicy, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu, które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku ogranicza się zatem do oceny, czy narusza on przepisy wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 P.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, czyli zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. Sama okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Zarządu PFRON w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego stwierdził, że decyzja ta jest niezgodna z prawem. W ocenie NSA w sporze tym rację należy przyznać skarżącym. Wskazać należy, że celem pomocy publicznej w formie subsydiów płacowych jest zachęcenie pracodawców do zwiększenia poziomu zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych, co wynika w pkt 54 preambuły do rozporządzenia 651/2014, w myśl którego pewne kategorie pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych wciąż mają trudności z wejściem na rynek pracy i pozostaniu na nim. W związku z tym organy publiczne mogą stosować środki mające na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia poziomów zatrudnienia tych kategorii pracowników, zwłaszcza osób młodych. Jako, że koszty zatrudnienia stanowią część zwykłych kosztów operacyjnych przedsiębiorstwa, pomoc na zatrudnienie pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pracowników z niepełnosprawnościami powinna mieć pozytywny wpływ na poziomy zatrudnienia wspomnianych kategorii pracowników i nie powinna zaledwie umożliwiać przedsiębiorstwom ograniczenie kosztów, które musiałyby ponieść w przypadku nieotrzymania pomocy. Polski ustawodawca kwestię pomocy w formie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego uregulował w art. 26a - 26c ustawy o rehabilitacji. Ustawodawca przyjął, że uprawnionym do miesięcznego dofinansowania jest każdy pracodawca, który spełnia przewidziane w ustawie warunki. Ubiegając się o dofinansowanie pracodawca powinien wykazać efekt zachęty metodą ilościową przez ustalenie wzrostu netto stanu zatrudnienia ogółem w miesiącu podjęcia zatrudnienia przez pracownika, na którego pracodawca zamierza pobierać wsparcie, w stosunku do przeciętnego zatrudnienia ogółem w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc podjęcia zatrudnienia przez tę osobę lub metodą jakościową wykazując, że pracownik podjął pracę na etacie zwolnionym w warunkach określonych w art. 26b ust. 4 i ust. 5 ustawy o rehabilitacji, w miesiącu rozpoczęcia pracy przez osobę z niepełnosprawnością. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że w dniu 1 kwietnia 2021 r., czyli w dniu zawarcia umowy o pracę z pracownicą skarżący mieli świadomość, że zatrudniana jest osobą z niepełnosprawnością i jako taka została przyjęta do pracy. O zatrudnieniu nowego pracownika o orzeczonej niepełnosprawności można bowiem mówić, gdy obie strony umowy mają świadomość o istnieniu niepełnosprawności pracownika, a powiązane jest to z koniecznością okazania orzeczenia, a następnie złożenie go do akt osobowych. A. Ś. posiadała orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 12 maja 2020 r. i była w trakcie uzyskiwania jego kontynuacji na kolejny okres. Spór w sprawie koncentruje się więc wokół tego, czy zatrudnienie pracownika z niepełnosprawnością nastąpiło w ramach efektu zachęty. Skarżący mieli bowiem wiedzę o niepełnoprawności zatrudnianej osoby jednak pracodawca nie dysponował orzeczeniem o jej niepełnosprawności przed zawarciem umowy o pracę, a jedynie oświadczeniem zatrudnianej. Orzeczenie zostało przedstawione pracodawcy dopiero 30 lipca 2021 r., co również nie jest sporne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że prawo wliczenia pracownika do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych na potrzeby dofinansowania uzależnione jest od posiadania oraz od przedstawienia pracodawcy ważnego orzeczenia wydanego przez zespół do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności. Nie oznacza to jednak, że pracodawca zatrudniający osobę z niepełnosprawnością niewykazującą orzeczenia w momencie nawiązania stosunku pracy, nie działa w efekcie zachęty. Pracodawca w chwili zatrudniania A. Ś., nie miał bowiem wątpliwości, że zatrudnia osobę z niepełnosprawnością, stwierdzoną od dnia 27 stycznia 2020 r. To nie fakt posiadania przy sobie dokumentu decyduje o formalnym uznaniu danej osoby za z niepełnosprawnością. Decyduje o tym wydanie odpowiedniego orzeczenia i zostało ono wydane znacznie wcześniej. Innymi słowy, w rozpatrywanej sprawie fakt nieprzedstawienia pracodawcy orzeczenia o niepełnosprawności najpóźniej w dniu zatrudnienia nie świadczy o tym, że skarżący nie posiadali wiedzy o niepełnosprawności zatrudnianego pracownika, zwłaszcza w świetle oświadczenia A. Ś. z dnia 21 marca 2023 r., zgodnie z którym, pracownica ta informowała skarżących o swojej niepełnosprawności w dniu zawarcia umowy o pracę. O ile w ramach efektu zachęty chodzi o to, by pracodawca zatrudnił pracownika właśnie z uwagi na wiedzę o jego niepełnosprawności istniejącą w dacie zatrudnienia to potwierdzenie rzeczywistej niepełnosprawności pracownika nie mieści się w omawianym pojęciu ponieważ, jeśli okazałoby się, że zatrudniony w ten sposób pracownik nie był osobą z niepełnosprawnością i nie legitymował się stosownym orzeczeniem w tym zakresie wystawionym co najmniej w dacie jego zatrudnienia, to dofinansowanie nie będzie możliwe, ale zupełnie z innej przyczyny, z uwagi na zatrudnienie pracownika, który nie był osobą z niepełnosprawnością. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty naruszenie prawa materialnego w postaci art. 26b ust.4 pkt 4, art. 2a, 2a ust. 1 w związku z art. 1 oraz art. 48a ust 2 ustawy o rehabilitacji, art. 6.1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. w związku z pkt 18 i 54 preambuły tego rozporządzenia oraz przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Stąd też na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., art. 202 § 2 P.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118), zasądzając od Prezesa Zarządu PFRON solidarnie na rzec skarżących 240 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.