I GSK 1763/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Małgorzata Grzelak sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 687/20 w sprawie ze skargi A. S.A. w D. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 4 sierpnia 2020 r., sygn. V SA/Wa 687/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S.A. w D. (dalej zwanej skarżącą lub spółką) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Prezes PFRON) z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy spółka w dniu 16 listopada 2018 r. złożyła wniosek o wypłatę jej miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2018 r. Rozpatrując wniosek ustalono, że decyzją z dnia 13 czerwca 2016 r., Prezes PFRON określił spółce wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za maj 2015 r. w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, w wysokości 1 588 816 zł. W następstwie rozpatrzenia odwołania spółki Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 24 lipca 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie. Z uwagi na powyższe spółka mała zaległości wobec Funduszu przekraczające ogółem kwotę 100 zł. Prezes PFRON decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. ze zm.; dalej: K.p.a.) w związku z art. 45 ust. 3a oraz art. 25a ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 511 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji) wstrzymał wypłaty dofinansowania za październik 2018 r. do czasu uregulowania zaległości. W następstwie wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes PFRON decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2019 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Prezes PFRON wskazał na art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym w przypadku, gdy zaległości pracodawcy w zobowiązaniach wobec PFRON przekraczają ogółem kwotę 100 zł Prezes PFRON zobowiązany jest do wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do czasu uregulowania zaległości przez pracodawcę. Powołał także treść art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji stanowiącego, że w przypadku nieuregulowania przez pracodawcę zaległości wobec Funduszu do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie, Prezes PFRON wydaje decyzję o odmowie wypłaty miesięcznego dofinansowania za okres wskazany w decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania. Organ zaznaczył, że spółka miała zaległości wobec Funduszu przekraczające 100 zł w związku z czym wstrzymano jej wypłatę wnioskowanego dofinansowania za października 2018 r. W ocenie organu przytoczone przez spółkę okoliczności, dotyczące zaskarżenia decyzji Ministra z 24 lipca 2018 r. do WSA w Warszawie, nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a., wobec czego nie było podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Wyjaśnienie okoliczności faktycznych nie może być zagadnieniem wstępnym, natomiast sądem w rozumieniu tego przepisu nie jest sąd administracyjny, który rozpoznaje skargę na decyzję administracyjną. Poza tym organ zaznaczył, że zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że samo wszczęcie postępowania sądowego, mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji ostatecznej, która rozstrzygnęła zagadnienie wstępne ważne w innym postepowaniu administracyjnym, nie może być podstawą do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a. w tym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie organ nie miał podstaw do zawieszenia postepowania administracyjnego, gdyż istnienie w obiegu prawnym ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie, której spółka nie wykonała, pozwalało mu na jej rozstrzygnięcie. WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi spółki, wyrokiem z 4 sierpnia 2020 r., przedmiotową skargę oddalił. WSA w Warszawie podkreślił, że w sprawie niesporne jest, że decyzją z 24 lipca 2018 r. Minister Rodziny Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa PFRON z 13 czerwca 2016 r. określającą skarżącej zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za maj 2015 r. w wysokości 1 588 816 zł, w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Wiadome jest również, że WSA w Warszawie oddalił skargę spółki na powyższą decyzję, wyrokiem z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2354/18. (wyrok ten aktualnie jest wyrokiem prawomocnym). Niesporne w sprawie jest również to, że skarżąca nie uregulowała do 31 stycznia 2019 r. należności wynikających ze zobowiązań względem Funduszu, gdyż ich wyegzekwowanie nastąpiło w dniu 28 czerwca 2019 r. Zatem w dacie złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2018 r. skarżąca miała zaległości wobec Funduszu w określonej wysokości, co obligowało Prezesa PFRON do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i wydania decyzji o wstrzymaniu miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2018 r. Dopełnienie warunku w postaci uregulowanie zaległości względem Funduszu do 31 stycznia roku następującego po roku, za który pracodawcy przysługuje miesięczne dofinansowanie, a więc w rozpoznawanej sprawie do 31 stycznia 2019 r., powinno skutkować wypłatą dofinansowania skarżącej, ponieważ wstrzymanie dofinansowania w takiej sytuacji upada, co nie wymaga wydawania w tym zakresie odrębnego rozstrzygnięcia. Brak uregulowania zobowiązań wobec Funduszu przez pracodawcę do wskazanej daty granicznej powinno skutkować natomiast wydaniem decyzji o odmowie wypłaty dofinansowania, zgodnie z art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji, gdyż wówczas pracodawca traci prawo do otrzymania dofinansowania. Oznacza to, że późniejsze wyegzekwowanie należności na rzecz Funduszu, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, w świetle przepisów ustawy o rehabilitacji nie skutkuje możliwością przyznania skarżącej dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2018 r. Sąd stwierdził także, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a., który reguluje instytucję obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego przez organ administracji publicznej w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W oparciu o decyzję dotyczącą maja 2015 r. organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie posiadanych przez skarżącą zobowiązaniach względem Funduszu. Natomiast wniesienie przez spółkę skargi do WSA w Warszawie na powyższą decyzję, a następnie skargi kasacyjnej od wyroku tego sądu z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2354/18 oddalającego skargę na decyzję Ministra, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a. Jako nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, ponieważ z przepisu tego nie wynika aby warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania dofinansowania było istnienie zaległości wobec Funduszu o charakterze bezspornym. Sąd uznał także, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.. Organ podjął bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy i na podstawie jego całokształtu ocenił czy dana okoliczność została udowodniona. Ustalenia organu zostały zawarte w uzasadnieniu tej decyzji, spełniającym wymagania art. 107 § 3 K.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 4 sierpnia 2020 r. wniosła spółka, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie w całości skarżonej decyzji w następstwie niedostrzeżenia przez Sąd I instancji zaistniałego naruszenia przez organ art. 138 par. 1 pkt 1 K.p.a. - które to naruszenie polegało na bezzasadnym utrzymaniu w mocy skarżonej decyzji I instancyjnej, która to decyzja została wydana na podstawie niewystarczająco i w sposób niepełny ustalonego stanu faktycznego, a następnie błędnie ocenionego przez organ; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji naruszenia przez organ odwoławczy art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a., polegającego na jego niezastosowaniu; zdaniem skarżącej istniały w sprawie podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a., skoro wydanie rozstrzygnięcia w sprawie było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - tj. kwestii skargi strony do WSA w Warszawie na decyzję z dnia [...] lipca 2018 r. wydaną przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ([...]), utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 13 czerwca 2016 r. określającą wysokość zobowiązań z tytułu wpłat za okres 2015/05, a następnie złożonej w tym zakresie skargi kasacyjnej do NSA z 3 lipca 2019 r.; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji naruszenia przez organ odwoławczy art. 6, 7a oraz 8 K.p.a. w związku z 61 § 4 k.p.a. oraz art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (dalej: ustawa o rehabilitacji); zdaniem skarżącej organ dokonał błędnej wykładni przepisu, wyrażającej się w stanowisku organu wydającego decyzję, że zaskarżana decyzja jest wydawana na wniosek, a nie z urzędu; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji naruszenia przez organ odwoławczy art. 6 K.p.a., w związku z art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji przez niezastosowanie przepisu nakazującego uchylenie decyzji o wstrzymaniu dofinansowania w przypadku uregulowania zaległości przez pracodawcę. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że decyzja nie powinna być wydana przez organ, skoro trwa spór prawny o zasadność dochodzenia należności od skarżącej. Skoro bowiem kwestia zwrotu dofinasowania na podstawie decyzji wymiarowej jest wciąż sporna, organ powinien był się wstrzymać z wydaniem decyzji wstrzymującej dofinasowanie dla skarżącej. Spółka nie zgodziła się również ze stwierdzeniem Sądu, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte wnioskiem strony o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że uregulowała swoje zobowiązanie wobec Prezesa PFRON wynikające z decyzji wymiarowej w dniu 28 czerwca 2019 r. Organ nie mógł przedłużać mocy obowiązywania przepisu ze względu na fakt uregulowania zobowiązania po 31 stycznia danego roku. Przepis który mówi o odmowie wypłaty dofinansowania, w przypadku nieuregulowania zobowiązania do 31 stycznia, jest odrębną jednostką redakcyjną. Jest ona powiązana, jednak tylko w taki sposób, że nie może być wydana decyzja na podstawie art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji, jeśli nie występują zobowiązania, o których mowa w art. 26a ust. 8 wymienionej ustawy. Powiązanie to nie może utrzymywać w mocy decyzji z art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, w związku z hipotetyczną możliwością wydania decyzji w oparciu o art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji. Jeśli nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 26a ust. 9 ustawy, a zobowiązanie zostało uregulowane. Prezes Zarządu PFRON był zobowiązany wypłacić należne Skarżącej dofinansowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Brzmienie przytoczonej regulacji oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżąca kasacyjnie podniosła cztery zarzuty, które określiła jako oparte na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania. Odnosząc się do pierwszego z nich stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania jego zasadności, co jest następstwem tego, że zarzut ten nie został we właściwy sposób sformułowany. W jego treści spółka podniosła bowiem naruszenie przez Sąd I instancji wyłącznie, mającego wynikowy charakter, a więc określającego sposób orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania (który to przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego), a także art. 138 § 1 pkt 1 P.p.s.a., mającego zbliżony charakter, bo stanowiącego podstawę dla organu II instancji do utrzymania w mocy zaskarżanej odwołaniem decyzji. Nie wymieniła więc żadnej regulacji odnoszącej się bezpośrednio do sposobu procedowania organu lub sądu. W tym zakresie należy w szczególności zwrócić uwagę na to, że jako naruszonego spółka nie wymieniła żadnego przepisu odnoszącego się do sposobu prowadzonych ustaleń w sprawie, na wady którego to procesu powołuje się w twierdzeniach przedmiotowego zarzutu. W związku z powyższym zarzut ten, jako niepełny, uznać należało za niewłaściwie skonstruowany, co już tylko z tego powodu wykluczało możliwość uznania jego zasadności. Jeżeli chodzi o zarzut nr 2, w którym skarżąca kasacyjnie podniosła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a., poprzez jego niezastosowanie to stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. W tym względzie zgodzić się należy ze stanowiskiem WSA w Warszawie, że wniesienie przez spółkę skargi do WSA w Warszawie na decyzję dotyczącą określenia spółce wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za maj 2015 r., a następnie skargi kasacyjnej od wyroku tego sądu z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2354/18 oddalającego skargę na decyzję Ministra, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a. W odniesieniu do tego miesiąca funkcjonowała bowiem w obrocie prawnym ostateczna, w administracyjnym toku instancji decyzja. To że w momencie wydawania rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania miesięcznego dofinansowania za październik 2018 r., decyzja dotycząca wsparcia dla spółki z tego tytułu, w odniesieniu do maja 2015 r. nie była prawomocna, pozostawała bez wpływu na ocenę zaistnienia przesłanek zawieszenia postępowania, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a. Podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania dofinansowania za październik 2018 r. nie było uzależnione od zakończenia prawomocnym wyrokiem sądowoadministracyjnej kontroli decyzji dotyczącej wsparcia za maj 2015 r. Wyniki tej kontroli nie stanowiły na gruncie niniejszej sprawy zagadnienia wstępnego. Tak więc zarzut ten uznać należało za bezpodstawny. Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że finalny wynik sądowej kontroli legalności decyzji mógł w momencie wydawania decyzji stanowić istotną okoliczność faktyczną, której jednak nie można rozpatrywać w kategorii zagadnienia wstępnego, w znaczeniu jakie temu pojęciu nadaje art. 97 § 1 pkt 4) K.p.a. Oprócz tego nie sposób pominąć również tego, że decyzja dotycząca maja 2015 r. obecnie jest decyzją prawomocną, co tylko potwierdza, że poddawanie w wątpliwość prawidłowości decyzji w tym przedmiocie, nie było zasadne. W kwestii trzeciego z zarzutów, dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7a oraz art. 8 K.p.a., w zw. z art. 61 § 4 K.p.a. oraz art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, przejawiającego się w niedostrzeżeniu przez Sąd dokonania przez organ błędnej wykładni przedmiotowej regulacji, wyrażającej się w przyjęciu, że zaskarżona decyzja została wydana na wniosek a nie z urzędu, stwierdzić należy, że zarzut ten uznać należy za nieskuteczny. Jak to bowiem zaznaczono na wstępie niniejszych rozważań, w myśl art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania, a na taki charakter w tym wypadku wskazuje spółka, aby mógł odnieść zamierzony przez jego autora skutek musi wskazywać nie tylko na uchybienie konkretnej regulacji procesowej, ale również to, że jej wystąpienie mogło, przynajmniej potencjalnie, mieć wpływ na wynik sprawy. Omawiany zarzut skargi kasacyjnej pozbawiony jest tego drugiego, obligatoryjnego elementu, co prowadzi do wniosku, że jako niewłaściwie skonstruowany, nie może zostać uznany za zasadny. Samo bowiem określenie sposobu zainicjowania postepowania w sprawie nie może w jakikolwiek sposób uzasadniać stwierdzenia o wadliwości zapadłego w niej rozstrzygnięcia. Powołując się na to skarżąca kasacyjnie winna była wykazać tego rodzaju zależność. Skoro jednak tego nie uczyniła, to brak jest podstaw do jej poszukiwania przez Naczelny Sąd Administracyjny. N marginesie dodać ponadto należy, że w przypadku zarzutu nr 3 spółka podniosła wadliwość wykładni, wskazanych przez siebie regulacji, nie wyjaśniła jednak na czym błąd ten miał polegać. Z tej twierdzeń można bowiem co najwyżej wywieść wniosek, że chodzi jej o wadliwe zastosowanie wymienionych przez siebie przepisów, co świadczy że zarzut ten, choć niekompletny, jest przy tym dodatkowo wewnętrznie niespójny. W kwestii ostatniego zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w związku z niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji uchybienia przez organ art. 6 K.p.a. w zw. z art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, poprzez niezastosowanie przepisu nakazującego uchylenie decyzji o wstrzymaniu w przypadku uregulowania zaległości, stwierdzić należy, że przedmiotowy zarzut jest niejasny w swojej treści, a poza tym opiera się na twierdzeniach, nieznajdujących oparcia w okolicznościach faktycznych sprawy i przywołanych w zarzucie przepisach. I tak, skarżąca kasacyjnie z jednej strony zarzuca naruszenie regulacji stricte procesowych, takich jak art. 6 K.p.a., z drugiej zaś powołuje się na niezastosowanie art. 26a ust. 8 ustawy o rehabilitacji, poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji w sytuacji uregulowania zaległości. Tymczasem przepis odnoszący się do wstrzymania miesięcznego dofinansowania, o którym wyżej mowa, odczytywać należy w kontekście art. 26a ust. 9 ustawy o rehabilitacji, mającego niewątpliwie materialnoprawny charakter, który traktuje o odmowie wypłaty dofinansowania, w przypadku nieuregulowania zaległości do dnia 31 stycznia roku następnego. W niniejszym przypadku, jak ustalono, a co nie zostało przez skarżąca kasacyjnie podważone, nie mamy do czynienia z uregulowaniem zaległości przed tym terminem. Tak więc nie można mówić o podnoszonym przez stronę naruszeniu przepisów prawa procesowego, a także zaistnieniu okoliczności, w świetle których zaskarżona przez spółkę decyzja winna być uchylona. Oprócz tego nie można pomijać faktu, że przedmiotem oceny Sądu I instancji była decyzja dotycząca wstrzymania dofinansowania, tak więc jego kontroli mogły podlegać jedynie okoliczności towarzyszące jej wydaniu i spełnienie prawnych przesłanek jej wydania. W związku z tym okoliczności podnoszone przez stronę, w ramach tego zarzutu, wykraczają poza tę materię. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.