I GSK 1726/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 904/24 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w T. na czynność Prezydenta Miasta T. z dnia 8 czerwca 2021 r. nr WIRP.6333.118.2021.KA w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 904/24, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w T. (skarżąca, spółka) na czynność Prezydenta Miasta T. (skarżący kasacyjnie, organ, Prezydent) z dnia 8 czerwca 2021 r., nr WIRP.6333.118.2021.KA w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne; w pkt 1/ stwierdził bezskuteczność ww. czynności; w pkt 2/ zasądził od organu na rzecz skarżącej 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący kasacyjnie organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 3 § 2 ust. 4 p.p.s.a. poprzez rozpatrzenie skargi na czynność organu skarżącego polegającą na odmowie udzielenia dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, pomimo że uchybiono terminowi wniesienia skargi na tę czynność, a nie zaistniały uzasadnione przyczyny przywrócenia terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego; b) art. 85, art. 86 § 1, art. 87 § 1 i 5 oraz art. 7 p.p.s.a. poprzez ich zastosowanie i przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a kolejno rozpoznanie skargi na czynność organu skarżącego polegającą na odmowie udzielenia dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-l9, podczas gdy skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z powodu przekroczenia terminu do jej złożenia, które to przekroczenie wynosiło prawie trzy lata, a nie zaistniał żaden wyjątkowy przypadek przywrócenia tego terminu; c) art. 88 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieodrzucenie wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie skargi na czynność organu skarżącego polegającą na odmowie udzielenia dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, w konsekwencji rozpoznanie skargi, podczas gdy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na tę czynność jako spóźniony powinien zostać odrzucony; d) art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 78; poz. 483; dalej: Konstytucja RP) poprzez wskazanie przez Sąd I instancji w wyroku oceny prawnej i dalszego postępowania sprzecznego z przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz zasadą legalizmu, podczas gdy organ zastosował prawo - przepis prawa, który jest jasny, jednoznaczny i którego domniemanie zgodności z Konstytucją RP nie zostało obalone; e) art.146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę przez Sąd I instancji czynności organu skarżącego polegającej na odmowie udzielenia dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 i stwierdzenie jej bezskuteczności pomimo braku naruszenia przepisów prawa materialnego; f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 151 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez uwzględnienie skargi i stwierdzenie bezskuteczności czynności organu skarżącego polegającej na odmowie udzielenia dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, podczas gdy uwzględniwszy dyspozycję art. 7 Konstytucji RP zasadnym pozostawało oddalenie skargi z uwagi na prawidłowe zastosowanie przez organ art. 15 zzb. ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 764; dalej: ustawa COVID-19); 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 15zzb ust. 10 pkt 3 ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jeśli przedsiębiorca zalegał w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r., to spełnia warunki do przyznania dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 i może ono zostać udzielone, pod warunkiem, że pozostałe wymogi ustawowe zostały spełnione, podczas gdy przepis ten jasno zakreślił warunki niezbędne do przyznania dofinansowania, a jego niespełnienie (tj. posiadanie zaległości na ostatni dzień trzeciego kwartału 2019 r.) wyłącza możliwość przyznania dofinansowania; b) art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 15zzb ust. 10 pkt 3 ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię i dopuszczenie zastosowania innej niż językowa wykładni prawa, tj. art. 15zzb ust. 10 pkt 3 ustawy COVID-19, podczas gdy przepis ten jest jasny i klarowny, co uzasadnia stosowanie przepisu wprost, w jego literalnym brzmieniu, na podstawie i w granicach prawa. Błędna wykładnia dokonana przez Sąd I instancji polega na bezprawnym odejściu od wykładni językowej klarownych, niebudzących wątpliwości przepisów prawa i tym samym stanowi sprzeniewierzenie się zasadzie clara non sunt interpretanda. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Jednocześnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez Sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutów opartych drugą podstawą kasacyjną wskazać trzeba, że WSA w pierwszej kolejności wyjaśnił dlaczego nie uwzględnił wniosku organu, zawartym w odpowiedzi na skargę, o odrzuceniu skargi. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. W związku z tym należy wyjaśnić, że ustawodawca w tym przepisie wprowadził szczególną regulację dotyczącą terminów wnoszenia skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Norma ta, stanowiąc lex specialis wobec ogólnych zasad dotyczących terminów procesowych, przyznaje wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu autonomiczną kompetencję do oceny, czy uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego. Co istotne, przepis ten nie uzależnia tej oceny od uprzedniego złożenia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu. Sąd dokonuje tej oceny z urzędu, w ramach przyznanej mu władzy dyskrecjonalnej, a jej wynik determinuje dalszy bieg postępowania - odrzucenie skargi albo jej merytoryczne rozpoznanie. Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 1573/22, wniesienie skargi na taką czynność z uchybieniem terminu nie powoduje bezwzględnego obowiązku jej odrzucenia. Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek zbadać przyczyny opóźnienia, a ocena braku winy musi uwzględniać całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy. Brak winy w uchybieniu terminu ma miejsce wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć przy użyciu normalnego wysiłku, a więc gdy zachodziły okoliczności od niej niezależne i przez nią niezawinione. W przypadku uznania, że uchybienie nastąpiło bez winy skarżącego, Sąd przystępuje do rozpoznania skargi bez wydawania odrębnego postanowienia w tym przedmiocie. W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji działał w granicach przyznanej mu kompetencji i dokonał prawidłowej oceny, że spółce nie można przypisać winy w uchybieniu terminu, gdyż w piśmie z dnia 8 czerwca 2021 r., w którym poinformowano ją o negatywnym rozpoznaniu wniosku nie pouczono spółki o możliwości wniesienia od tego rozstrzygnięcia skargi do Sądu. Słusznie WSA zauważył, że skarżąca cały czas starała się dochodzić swoich praw również przed sądem powszechnym działając przy tym bez profesjonalnego pełnomocnika. W tych okolicznościach, ocena Sądu I instancji nie nosi znamion dowolności i w pełni zasługuje na aprobatę. Tym samym, podniesiony w pkt 1)a) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać za nieuzasadniony. Uzasadnionych podstaw nie mają również zarzuty sformułowane w pkt 1)b) i 1)c) petitum skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że Sąd I instancji nie rozpoznawał wniosku spółki o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność Powiatowego Urzędu Pracy w T. Dlatego też nie można skutecznie zarzucać mu naruszenie art. 85, art. 86 § 1, art. 87 § 1 i 5 oraz art. 88 p.p.s.a. Sąd I instancji swoje uprawnienie do rozpoznania skargi spółki wywiódł z przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a., natomiast w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia tegoż przepisu. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. – uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że wypełniając go Sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (zob. np. wyroki NSA: 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 2131/15 czy z 9 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 1478/23, tamże). Ponadto za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Za pomocą tego zarzutu można bowiem kwestionować jedynie kompletność elementów uzasadnienia. Ewentualna wadliwość argumentacji Sądu bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd tego przepisu (zob. wyroki NSA: z 21 maja 2025 r., sygn. akt I GSK 703/22 oraz z 29 października 2025 r., sygn. akt I GSK 86/23, tamże). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ zawiera elementy wymienione w tym przepisie. Z jego treści wynika jasne stanowisko Sądu I instancji, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nadto WSA przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. zauważyć trzeba, że nie został on w skardze kasacyjnej uzasadniony. Przypomnieć należy, że wnoszący skargę kasacyjną ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej i szczegółowo je uzasadnić. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest uprawdopodobnienie istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, zarzut z pkt 1)d) petitum skargi kasacyjnej okazał się nieskuteczny. Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c), art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a., to w orzecznictwie wyraźnie wskazuje się, że powyższe przepisy są tzw. przepisami wynikowymi, regulującymi sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, tak powoływane oddzielnie, jak i wspólnie. Oznacza to, że warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiedniego stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Tak więc strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie wskazanym przepisom prawa, zobowiązana jest powiązać taki zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym jej zdaniem uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. W pkt 1)e) petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art.146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. nie został powiązany z jakimikolwiek przepisami. Natomiast naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ przedmiotowy przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. Dyspozycja art. 135 p.p.s.a. stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2025 r., II OSK 2364/24, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2025 r., III FSK 347/24, Legalis), co prowadzi do wniosku, że warunkiem jego stosowania jest stwierdzenie braku zgodności z prawem zaskarżonego aktu w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie, innymi słowy uwzględnienie skargi, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W świetle wyżej wskazanych powodów zarzuty naruszenia prawa procesowego z pkt 1)e) i 1)f) petitum skargi kasacyjnej okazały się w niniejszej sprawie nieskuteczne. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podniesione w skardze kasacyjnej zostały tak sformułowania, że pozwalają, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na łączne odniesienie się do nich. Przystępując do rozważań na tle tych zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że wbrew zarzutom sformułowanych w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 15zzb ust. 10 pkt 3 ustawy COVID-19. Zgodzić bowiem należy się z poglądem WSA, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie wykładni literalnej niweczy sens i cel całej regulacji ustawowej. Przypomnieć należy, że celem przyznawania na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 była pomoc przedsiębiorcom, która stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, z uzasadnienia projektu ustawy na podstawie której dodano art. 15 zzb ustawy COVID-19 wynika, że zaistniała potrzeba wprowadzenia szczególnych rozwiązań mających na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom gospodarczym tej sytuacji. Konieczne stało się opracowanie pakietu osłonowego dla firm, zapobiegającego zwłaszcza utracie płynności w ramach prowadzonych przez nie działalności. Przedkładany projekt ustawy pozwoli na uruchomienie nadzwyczajnych instrumentów wspierających przedsiębiorców w tym okresie. Dokonuje on szeregu zmian w specustawie, nie tylko poszerzając i rozwijając niektóre występujące już w niej rozwiązania, ale także wprowadzając nowe mechanizmy. Projekt ten stwierdzał również, że ogłoszony na terytorium Polski stan epidemiczny wpływa w sposób istotny na nasze życie, w tym na sytuację ekonomiczną firm. W celu złagodzenia negatywnych skutków jakie stan ten wywołuje w działalności przedsiębiorców, w szczególności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw, planowane jest ich wsparcie poprzez: - dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników danego przedsiębiorcy oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne, - w przypadku mikro, małych i średnich przedsiębiorców zatrudniających pracowników, - dofinansowanie części kosztów prowadzenia działalności, - w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną niezatrudniającego pracowników. Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji dokonując wykładni systemowej i celowościowej przepisu art. 15zzb ust. 10 pkt 3 ustawy COVID-19 trafnie uznał, iż istotne jest, aby przedsiębiorca składając wniosek o dofinansowanie albo nie zalegał w ogóle w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy, albo wszczęte zostało przez niego postępowanie naprawcze, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 669). W rozpoznawanej sprawie spółka wykazała, że nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy. Wykazała więc, że jest przedsiębiorcą, która reguluje swoje zobowiązania publicznoprawne. W tych okolicznościach zgodzić należy się ze stanowiskiem WSA, że " ... Nie było więc podstaw do odmowy dofinansowania przez organ na tej formalnej podstawie. Organ powinien więc przeprowadzić badanie merytoryczne, co do spełniania przez skarżąca spółkę pozostałych wymogów przewidzianych w art. 15 zzb ustawy COVID-19." Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną.