I GSK 1717/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 504/21 w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 504/21 oddalił skargę W. R. (dalej "skarżąca", "strona") na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...], Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o ustaleniu L. Sp. z o.o., reprezentowanej przez skarżącą, kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu Programu Rolnośrodowiskowego. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 2795/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną L. Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1103/16 oddalającego skargę L. Sp. z o.o. wniesioną na ww. decyzję Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR Nr [...] z dni a [...]czerwca 2016 r. Decyzją z dnia 15 stycznia 2020 r. nr 003/5260/9011/2020, Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] września 2019 r. orzekającą o odpowiedzialności W. R. - pełniącej od 2014 r. funkcję członka zarządu - Dyrektora zarządzającego L. Sp. z o.o. nr [...] wraz z odsetkami oraz kosztami upomnienia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Zastępca Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, działający z upoważnienia Prezesa ARiMR, odmówił umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności w wysokości 204 478,80 zł i odsetek w wysokości 59 660,45 zł oraz kosztów upomnienia w wysokości 11,60 zł stwierdzając, iż brak podstaw prawnych i faktycznych do uwzględnienia wniosku. Strona od przedmiotowej decyzji złożyła odwołanie. Po rozpoznaniu sprawy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż problematykę umarzania na wniosek dłużnika należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. poz. 1687), dalej: "rozporządzenie". Organ odwoławczy stwierdził, że w omawianej sprawie nie wystąpiła ww. przesłanka umożliwiająca umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności bowiem kwota, o umorzenie której wniosła strona przekracza równowartość 100 euro. Organ podkreślił, że trudna sytuacja materialna strony nie stanowi samoistnej przesłanki skutkującej koniecznością umorzenia obciążającej stronę należności. Sytuacja finansowa, w której obecnie znajduje się skarżąca nie jest wystarczająca do uznania, że zobowiązanie nie może zostać przez nią spłacone. Strona prowadzi działalność rolniczą, z której uzyskuje dochody oraz jest wspierana przez jej matkę. Organ wskazał również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K, prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne od końca marca 2020 r., w trakcie którego zastosowany został skuteczny środek egzekucyjny. Wobec tych danych organ uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające umorzenie należności. Skarżąca zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 504/21 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał na dokonane przez organ ustalenia dotyczące sytuacji ekonomicznej i materialnej skarżącej. Podkreślił na uznaniowy charakter decyzji organu i wskazał, że pomimo trudnej sytuacji w jakiej się znajduje skarżąca, zasadnie organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki umorzenia przedmiotowej należności. Następnie skarżąca, na podstawie art. 173 § 1 i 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 1) oraz art. 177 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zmianami), dalej "p.p.s.a." wniosła skargę kasacyjną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 504/21, który zaskarżyła w całości. I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 209 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 277 z późn. zm.), zwanej "u.f.p.", w zw. z § 3 ust. 1 pkt 5 oraz pkt 6, § 4 ust. 1, § 6, § 7 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, poprzez brak ich zastosowania w stanie sprawy pomimo, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące umorzenie należności objętych wnioskiem, co winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji a nie jej oddaleniem. 2) art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 58 § 1 pkt 9) Ordynacji podatkowej poprzez brak ich zastosowania skutkujący błędnym nie uznaniem, iż obowiązek zapłaty należności objętych wnioskiem uległ przedawnieniu. II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), dalej "u.u.s.a.", w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej w zakresie zgodności z prawem skarżonej decyzji i wydanie orzeczenia, którego nie poprzedziła kontrola działania organu administracji polegająca na ocenie, czy organ w sposób wyczerpujący dokonał analizy materiału dowodowego zebranego w postępowaniu oraz czy organ rozważył wszystkie okoliczności podnoszone przez skarżącą, przez co zostały naruszone następujące przepisy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit, a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 11, art. 15 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", poprzez oddalenie skargi pomimo, że w sprawie zostały naruszone przepisy postępowania (w konsekwencji przyjęcie, iż argumenty organu odwoławczego są trafne i przedstawione zostały w sposób wyczerpujący), tj. wadliwej akceptacji naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi następujących przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak kompleksowej i właściwej oceny zebranych w sprawie dowodów obrazujących sytuację materialną i rodzinną skarżącej, a w konsekwencji tego poprzez nie przeprowadzenie w sposób szczegółowy i wszechstronny postępowania dowodowego, - art. 11 k.p.a. i art., 107 § 3 k.p.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu decyzji przez organ a w szczególności nie odniesieniu się do konkretnych okoliczności spraw}7 wskazywanych przez skarżącą, które miały zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, w tym brak szczegółowego odniesienia się do zawartych w odwołaniu zarzutów i argumentacji z uzasadnienia odwołania; - art. 15 k.p.a. polegające na nie rozpoznaniu i nie rozstrzygnięciu przez organ II instancji samodzielnie sprawy a ograniczenie się do powielenia argumentów zawartych w decyzji organu I instancji, co pozbawiało w istocie stronę możliwości weryfikowania tych ustaleń w trybie odwoławczym, co powoduje, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi została wydana z naruszeniem wyżej wskazywanych przepisów art. 7, art. 8, art. 77, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. i powinna była zostać uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; b) art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 11, art. 15 i art. 107 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 64, art. 64b, art. 64c, art. 64d ustawy z 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1314), dalej "u.p.e.a.", poprzez: - nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku WSA wnikliwej i merytorycznej analizy materiału dowodowego sprawy oraz zarzutów postawionych w skardze, a tym samym nierozpatrzenie całości sprawy w kontekście zgromadzonych w aktach dowodów, z uwagi na przyjęcie przez Sąd, że organ odwoławczy dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, bez podania jednak przesłanek takiej konkluzji; - ograniczenie uzasadnienia wyroku WSA, jedynie do bezkrytycznego aprobowania stanowiska organu odwoławczego - w sposób nader ogólnikowy', posługujący się ogólnymi stwierdzeniami, lecz nie odnoszącymi się do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, przy jednoczesnym nie odniesieniu się do argumentów i zarzutów skarżącej i ograniczenie oceny stanu faktycznego jedynie do wybranych dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu; - sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niepełny w części dotyczącej uznania przez WSA, że w sprawie niniejszej nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności skarżącej, a prowadzone postępowanie egzekucyjne okaże się finalnie nieskuteczne, w tym bez szczegółowego odniesienia się do zasad regulujących wysokość opłat i wydatków w egzekucji należności pieniężnych, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego wobec wątpliwości, co do zakresu rozpoznania okoliczności spornych; W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów i na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2) zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. 3) Ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniosła o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o jej oddalenie oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Zarzuty te należało uznać za nieusprawiedliwione, bądź bezskuteczne. Najdalej idącym zarzutem jest zarzut dotyczący przedawnienia. Zauważyć w tym zakresie należy, że zarzut ten pojawił się na etapie skargi kasacyjnej. Nie powołano takiego zarzutu w skardze do Sądu I instancji. Z orzecznictwa NSA wynika, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego powoływany po raz pierwszy w skardze kasacyjnej powinien być dla swej skuteczności powiązany z art. 134 § 1 p.p.s.a., tzn. z przepisem, który nakazuje Sądowi I instancji zbadanie sprawy w jej całokształcie bez względu na podnoszone zarzuty skierowane przeciwko decyzji organu. Brak takiego powiązania z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. skutkuje tym, iż zarzut taki należało uznać za nieskuteczny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest także pogląd, że treść przepisów art. 183 § 1 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. sprawia, iż w sytuacji, gdy z powodu braku w skardze stosownych zarzutów, sąd I instancji pominął w swych ocenach kwestię naruszenia określonych przepisów prawa materialnego można do niej wrócić w postępowaniu przed sądem kasacyjnym tylko wtedy, gdy zarzut uchybienia tych, pominiętych, przepisów połączony zostanie z zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. W przeciwnym razie sąd kasacyjny, jakim jest sąd administracyjny II instancji, nie ma procesowego dojścia do tych zarzutów (por. wyrok NSA z 28 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 255/06, wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1647/07, wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 97/08, wyrok NSA z 3 września 2015 r., sygn. akt I GSK 75/14, wyrok NSA z 3 września 2015 r., sygn. akt I GSK 394/14, wyrok NSA z 30 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 155/15, te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). W stosunku do pozostałych zarzutów należy odnieść się łącznie ze względu na wspólną materię związaną z przesłankami umorzenia należności. Stwierdzić przede wszystkim należy, że rację ma skarżąca kasacyjnie kwestionując uzasadnienie wyroku Sądu I instancji i dokonane oceny odnośnie braku stanowiska, co do przesłanek umorzenia, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 rozporządzenia. W uzasadnieniu tych wywodów brak jednak w zakresie naruszenia przepisów o postępowaniu wykazania istotnego wpływu tych naruszeń na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 330/10, i postanowienie NSA z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2409/11, tamże). Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji (por. wyrok NSA z 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 513/11, tamże). W ocenie NSA, wskazane przez stronę uchybienie procesowe w okolicznościach sprawy zaistniało, jednak nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem zauważyć, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zakwestionowanej skargą decyzji odniósł się przywołanych przesłanek umorzenia należności. Przypomnieć należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwany dalej "Prezesem agencji płatniczej", może na wniosek dłużnika lub z urzędu umarzać w całości lub w części należności, w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli: zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności (pkt 5); postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne (pkt 6). Minister w motywach decyzji odwoławczej zauważył, że skarżąca w swoim gospodarstwie rolnym prowadzi produkcję roślinną. Od 2005 r. do chwili obecnej systematycznie składa wnioski i otrzymuje płatności rolnicze: płatności obszarowe, płatności z tytułu gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz płatności z tytułu realizowania programu rolnośrodowiskowego. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, tj. w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. Dalej organ wskazał, że koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności określone zostały w formie procentowej (tj. opłata manipulacyjna w wysokości 1 % oraz opłata za czynności egzekucyjne pobierana w wysokości od 4 do 8% w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia) w stosunku do egzekwowanej należności, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty w odmienieniu do każdej czynności podjętej przez egzekutora. Minister, podsumowując tę przesłankę skonstatował, że przedstawione składnika majątkowe strony oraz jej możliwości zarobkowe przesądzają o możliwości uzyskania kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów dochodzenia i egzekucji przedmiotowej należności. Motywując dalej zapadłą decyzję, organ odwoławczy powołał się na przepisy ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z art. 31 ust. 1 tej ustawy należności ustalane w drodze decyzji administracyjnej przez Prezesa Agencji albo inny organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w art. 29 ust. 1, z tytułu nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, a także wierzytelności wynikające z umów z tytułu płatności określonych w odrębnych przepisach realizowanych przez Agencję ze środków publicznych pochodzących z EFRG lub EFRROW oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy, z wyłączeniem należności, o których mowa w art. 29 ust. 4, podlegają potrąceniu z bezspornej i wymagalnej wierzytelności lub należności dłużnika z tytułu realizowanych przez Agencję płatności w ramach tych funduszy oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy. W myśl zaś art. 31 ust. 3 tej ustawy potrącenia dokonuje się przez oświadczenie Agencji złożone dłużnikowi w formie pisemnej, jeżeli dłużnik, na warunkach określonych w decyzji lub umowie, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zwrócił na rachunek bankowy Agencji nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Oświadczenie ma moc wsteczną od dnia, w którym potrącenie stało się możliwe. Godzi się do powyższego dodać, że w art. 31 ust. 5 ustawy prawodawca postanowił, że koszty powstałe w wyniku dochodzenia należności i wierzytelności, w tym koszty postępowania administracyjnego, koszty postępowania sądowego i koszty egzekucyjne, podlegają potrąceniu z bezspornej i wymagalnej wierzytelności lub należności dłużnika finansowanej z części krajowej z tytułu realizowanych przez Agencję płatności w ramach poszczególnych funduszy Unii Europejskiej oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych w ramach tych funduszy. Do potrącenia kosztów powstałych w wyniku dochodzenia należności i wierzytelności stosuje się odpowiednio przepis ust. 3. Zasadnie zatem, w ocenie NSA, Minister stwierdził, że ARiMR posiada również możliwość odzyskania chociażby części kwoty należności w wyniku potrąceń bez wszczęcia postepowania egzekucyjnego. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Odnosząc się do drugiej z przesłanek zamieszczonej w § 3 ust. 1 pkt 6 omawianego rozporządzenia, Minister w wydanej decyzji wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego z wniosku wierzyciela prowadzi w stosunku do zobowiązanej postępowanie egzekucyjne od końca marca 2020 r., w trakcie którego zastosowany został skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego, do którego to środka wystąpił zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucja sądową. Wobec powyższego bez potwierdzenia faktu nieściągalności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez prowadzącego sprawę Naczelnika Urzędu Skarbowego, brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia o umorzeniu należności. Wobec powyższego zauważyć należy, że w orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, iż brak majątku stwierdzany jest w postanowieniu organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt II GSK 894/10 oraz wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 238/10, tamże). Powyższe uzupełnić należy o stanowisko organu odwoławczego, który stwierdził, że nie zaszła też przesłanka umorzenia należności z § 4 ust. 1 rozporządzenia, gdyż dochodzona kwota przekracza kwotę 100 euro. W świetle przedstawionej argumentacji w sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia należności, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5 i 6 oraz w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Tym samym, w zakresie istotnym dla sprawy, organy zgromadziły właściwy materiał dowodowy, przeprowadziły stosowne postępowanie wyjaśniające, dokonały właściwych ustaleń faktycznych i ocen prawnych. Zasadnie więc decyzje te zaakceptował Sąd I instancji, dokonując – co do zasady – ich prawidłowej kontroli. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów procesowych wskazanych jako naruszone w zarzutach kasacyjnych, wskazanych w sposób nazbyt ogólny, utrudniający tę kontrolę oraz bez wykazania istotnego wpływu na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze, poprzez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił sąd wojewódzki, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 151/12, tamże). W kontekście powyższego zauważyć jeszcze należy, że skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, żeby nie stwarzała żadnych wątpliwości, a intencje strony winny być wyartykułowane w sposób jednoznaczny (por. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1491/11, tamże). W skardze kasacyjnej należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 229/09 oraz wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 97/08, tamże). W świetle przedstawionej argumentacji odnoszącej się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, w konsekwencji braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych, stwierdzić należy, że zarzut pierwszy skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez brak ich zastosowania należało uznać za zarzut nieskuteczny. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że brak skutecznego podważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego czyni nieuzasadnionymi zarzuty naruszenia prawa materialnego. Błędne zastosowanie lub tak jak zarzucane w rozpoznawanej skardze kasacyjnej niezastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane jedynie pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z 11 listopada 2021 r., I GSK 826/21, tamże). W konsekwencji poczynionych rozważań wszystkie postawione zarzuty kasacyjne należało uznać za niemogące odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.