I GSK 1708/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A S.A. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1320/19 w sprawie ze skargi A S.A. w L. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 16 maja 2019 r. nr DC4.8852.11.2019 w przedmiocie cofnięcia wiążącej informacji taryfowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A S.A. w L. na rzecz Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2020 r., o sygn. akt V SA/Wa 1320/19, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), oddalił skargę A S.A. w L. (dalej jako: "Spółka" lub "Skarżąca kasacyjnie") na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 16 maja 2019 r., nr DC4.8852.11.2019, w przedmiocie cofnięcia wiążącej informacji taryfowej. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2.1. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: a) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2018, poz. 167 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") polegające na błędnym uznaniu, iż stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i tym samym pozwalał na ustalenie, że towar będący przedmiotem wiążącej informacji taryfowej dnia 12 listopada 2012 r., spełnia przesłanki określone w pozycji 3002 90 50, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi, podczas gdy niewyjaśnienie w sprawie istoty stanu faktycznego, tj. charakteru biologicznego preparatu X, jego składu oraz właściwości biologicznych, które to pozwoliłoby na prawidłowe sklasyfikowanie go na gruncie przepisów Wspólnej Taryfy Celnej, brak wyjaśnienia istoty biologicznej preparatu o nazwie X spowodował, iż organ administracji sklasyfikował go jako produkt farmaceutyczny, nadając mu kod CN 3002 90 50, podczas gdy ze względu na skład oraz przeznaczenie preparat X powinien być klasyfikowany jako preparat w rodzaju stosowanych do karmienia zwierząt (CN 2309); b) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. polegające na uznaniu, iż organy celne dokonały prawidłowej oceny dowodów, co przejawia się także przyjęciem, iż organy celne prawidłowo odmówiły posłużenia się opinią biegłego, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego oddalenia skargi, podczas gdy nierozpatrzenie w postępowaniu odwoławczym wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego mikrobiologa, który określiłby właściwości biologiczne preparatu X, uniemożliwiło organowi odwoławczemu prawidłową klasyfikację produktu, a wniosek o powołanie biegłego został prawidłowo zgłoszony w postępowaniu odwoławczym wraz z pismem Skarżącej kasacyjnie w dniu 27 lipca 2018 r., który to wniosek nie został rozpoznany w trakcie postępowania odwoławczego; c) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. polegające na nieuczynieniu zadość wymaganiom stawianym uzasadnieniu wyroku poprzez zaniechanie wzięcia pod uwagę i niedokonanie oceny wszystkich ustaleń dotyczących spornego towaru, poczynionych przez organy celne w toku postępowania, mimo iż zebrany i rozpatrzony przez organ materiał dowodowy na taką ocenę pozwalał; d) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm. – dalej w skrócie: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., z uwagi na niedokonanie przez Sąd prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i wadliwe uzasadnienie wyroku, w szczególności poprzez niezawarcie w nim pełnej i prawidłowej analizy i oceny stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organ naruszył przepisy postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 O.p. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz przyznanie Skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. 2.2. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie. 2.3. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółki, natomiast pełnomocnik Skarżącej kasacyjnie nie wziął udziału w rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje. 3. Skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, nie zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny sporządził w niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku, oddalającego skargę kasacyjną, z uwzględnieniem art. 193 zdanie 2 P.p.s.a., czyli zawierające jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skoro sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone, to przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Naczelny Sąd Administracyjny może bowiem uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna Spółki oparta została na jednej podstawie kasacyjnej unormowanej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zagadnienie prawne podobne jak w niniejszej sprawie było przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2023 r., o sygn. akt I GSK 1938/19, oddalił skargę kasacyjną Spółki od wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2019 r., o sygn. akt V SA/Wa 1840/18, akceptując stanowisko Sądu pierwszej instancji tożsame co do meritum z tym wyrażonym w opisanym na wstępie zaskarżonym wyroku. Argumentację przedstawioną w uzasadnieniu powyższego wyroku NSA, skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i skorzysta z niej w adekwatnym zakresie w dalszej części rozważań. 3.1. Kluczowym w niniejszej sprawie jest, że zarówno przedmiotem powyżej powołanej sprawy przed NSA i WSA, jak w niniejszej sprawie jest tożsamy produkt o nazwie X, zawierający w swym składzie mieszaninę wyselekcjonowanych bakteriofagów, które hamują wzrost bakterii. Produkt ten był przedmiotem wiążącej informacji taryfowej nr PL BTI WIT-2018-000512 z dnia 22 maja 2018 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca kasacyjnej nie zdołała w niniejszej sprawie zakwestionować, że uwzględniając powyższą wiążącą informację taryfową z 2018 r. organy celne, orzekające w 2019 r., były uprawnione rozstrzygać w przedmiocie cofnięcia wiążącej informacji taryfowej z dnia 12 listopada 2015 r. 3.2. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, zawartych w pkt 1.a) i 1.b) petitum skargi kasacyjnej, czyli art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. oraz art. 187 § 1 w związku z art. 191 O.p. należy zauważyć, że Spółka kwestionując zakres postępowania dowodowego oraz jego wyniki za błędne uznała przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż nie zaistniały przesłanki prowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie niż uczynił to organ (m.in. w zakresie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego). Zdaniem Spółki niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotny wpływ na wynik sprawy i niewyczerpujące rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez organ, miało wpływ na nieprawidłową jego ocenę i w konsekwencji wydanie błędnej decyzji administracyjnej, dotyczącej klasyfikacji towaru do kodu CN 3002 90 50, zaakceptowanej następnie w zaskarżonym wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zarzuty naruszenia przepisów postępowania z O.p. nie zasługują na uwzględnienie. Z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. wynika obowiązek organów uzyskania w toku postępowania takiego materiału dowodowego i ustalenia takiego stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością. Realizacja prawdy obiektywnej wymaga przy tym, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 187 § 1 O.p. organy zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ramach tak wyrażonego obowiązku organ zobowiązany jest do zebrania materiału dowodowego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem do przeprowadzenia postępowania dowodowego co do wszystkich istotnych okoliczności. W świetle art. 187 § 1 O.p. nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do celnoprawnego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normą materialnego prawa celnego, która ma mieć w sprawie zastosowanie. Przyjęta natomiast w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, iż organ nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję, by w ramach tej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności. Organ przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien między innymi kierować się zasadami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowanie zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, ocenianie dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny biorąc pod uwagę charakterystykę postępowania w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie organy przeprowadziły czynności procesowe niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia wiążącej informacji taryfowej. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że obowiązek dowodzenia wynikający z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. nie ma nieograniczonego charakteru (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2013 r., o sygn. akt II FSK 2078/11), w szczególności organ nie ma obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego i uzupełniającego, jeżeli dana okoliczność zostanie stwierdzona wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.), co w niniejszej sprawie dotyczy składu i przeznaczenia spornego towaru. Nie jest zatem tak, że należy prowadzić postępowanie dowodowe mimo, że całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., o sygn. akt I FSK 1534/11). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej na organie celnym nie ciąży nieograniczony obowiązek dowodowy, poprzez uwzględnienie wniosku dowodowego Spółki i organ posiadał uprawnienia do dokonania klasyfikacji towaru o nazwie X. Stosownie do zawartej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów, organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ celny nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. W skardze kasacyjnej nie wykazano, aby w ramach swobodnej oceny dowodów zostały przekroczone granice dowolności, czyli by uchybiono podstawom logiki, zgodności oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2023 r., o sygn. akt III FSK 1495/21). Dokonując analizy zarzutu zawartego w pkt I.b) petitum skargi kasacyjnej wskazać także należy, że na podstawie art. 197 § 1 O.p., w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Jednak podkreślić należy, że procedowanie w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej stanowi obecnie domenę organów celno-skarbowych. Organy te posiadają stosowne kompetencje w zakresie taryfikowania w zakresie wiążącej informacji taryfowej importowanych towarów. W nauce przyjmuje się, że rolą biegłego nie jest dokonywanie wykładni przepisów prawa i subsumcji stanu faktycznego sprawy. Jest to wyłączna kompetencja organu (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2023 r., o sygn. akt I GSK 320/19). W skardze kasacyjnej nie podważono stanowiska organów celnych, zaakceptowanego przez WSA w Warszawie, że istnieją podstawy do uznania spornego towaru o nazwie X za produkt farmaceutyczny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy prowadziły postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., a polemika z ustaleniami i wnioskami organów celnych, nie obala prawidłowości ich stanowiska, zasadnie zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji. 3.3. W ramach zarzutów proceduralnych Skarżąca kasacyjnie w pkt 1.c) petitum skargi kasacyjnej zarzuciła Sądowi pierwszej instancji uchybienia dotyczące uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie formułując jednak zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Brak powołania art. 141 § 4 P.p.s.a. zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak też w jej uzasadnieniu, a jedynie wskazanie na naruszenie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p., oznacza brak wewnętrznej spójności zarzutu w tym zakresie. Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut powyższy został nieprawidłowo skonstruowany. Wnoszący skargę kasacyjną mylnie utożsamia poprawność sporządzenia uzasadnienia, według ustawowego wzorca, z trafnością wyrażonych przez Sąd pierwszej instancji poglądów. Celem wprowadzenia ustawowego wzorca dla sporządzanych przez sądy administracyjne uzasadnień nie było stworzenie dodatkowej podstawy prawnej do kwestionowania trafności rozstrzygnięcia (ustaleń faktycznych sprawy), lecz umożliwienie zapoznania się przez stronę i sąd wyższej instancji z motywami sądu pierwszej instancji, które doprowadziły ten sąd do podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną (m.in. w zakresie zaniechania przez ten Sąd pierwszej instancji oceny wszystkich ustaleń dotyczących spornego towaru) nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej stanowisko Sądu pierwszej instancji zostało umotywowane w stopniu wystarczającym, aby poddać je merytorycznej kontroli w postępowaniu zainicjowanym skargą kasacyjną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA w Warszawie, w wystarczającym stopniu umotywował swoje stanowisko co do zaniechania przeprowadzenia przez organ dowodu z opinii biegłego i prawidłowo stwierdził, że nierozpatrzenie w postępowaniu w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego mikrobiologa, który określiłby właściwości biologiczne preparatu X, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na wynik sprawy. Wniosek o przeprowadzenie powyższego dowodu dotyczy naukowej klasyfikacji bakteriofagów, całkowicie odmiennej od zapisów występujących w Notach wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego. 3.4. Zgodnie z art. 34 pkt 7 a) (iii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. L 269 z 10.10.2013 r. ze zm.), organy celne cofają decyzję WIT, gdy przestaje być zgodna z interpretacją którejkolwiek z nomenklatur wynikającą, m.in. ze zmian Not wyjaśniających do Nomenklatury Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Zgodnie z unijnym kodeksem celnym zmiany dokonywane w Notach wyjaśniających powodują, że wcześniej wydana wiążąca informacja taryfowa, która z powodu tych zmian staje się z nimi niezgodna zostaje cofnięta. Skoro zmiany w Notach wyjaśniających powodują cofnięcie wcześniej wydanych wiążących informacji taryfowych, to tym bardziej wiążąca informacja taryfowa nie może być sprzeczna z Notami wyjaśniającymi w obowiązującym brzmieniu. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem stanowiska Sądu pierwszej instancji, który zasadnie przyjął, że organy celne nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów stwierdzając, że produkt będący przedmiotem zaskarżonej decyzji jest przeznaczony do zwalczania niepożądanych bakterii powodujących choroby zwierząt, istotne z punktu widzenia hodowców i klasyfikując produkt X w dziale 30 Wspólnej Taryfy Celnej jako produkt farmaceutyczny. Kluczowym w sprawie jest, że sporny produkt jest stosowany w hodowli drobiu i przeciwdziała wzrostowi bakterii. We Wspólnej Taryfie Celnej hodowle mikroorganizmów są klasyfikowane do kodu CN 3002 90 50. 3.5. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ujęty w pkt 1.d) petitum skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. W powołanych w tym zarzucie regulacjach, a mianowicie art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. wskazano na funkcję sądów administracyjnych i kryteria kontroli sądowoadministracyjnej oraz określono zakres kognicji sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że powyższe regulacje nie mogły zostać naruszone przez wadliwe dokonanie kontroli działania administracji publicznej, lecz ewentualnie poprzez przekroczenie przez sąd administracyjny kompetencji albo poprzez zastosowanie środka i/lub kryterium kontroli nieprzewidzianego w ustawie. Przepisy ten mogłyby zostać naruszone, gdyby Sąd pierwszej instancji w ogóle sprawy nie rozpoznał albo rozpoznał z uwzględnieniem innego kryterium niż zgodność z prawem, albo niezgodnie z właściwością rzeczową. Natomiast to, czy dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem powyższych przepisów P.p.s.a. Reasumując WSA w Warszawie był uprawniony do skorzystania ze swoich kompetencji orzeczniczych i działał w oparciu o powyższe przepisy ustrojowe, jak i proceduralne. 3.6. W skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 151 P.p.s.a., który jako przepis wynikowy stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Zaskarżone orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 P.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. Mając na uwadze powyższe za bezzasadne uznano zarzuty naruszenia przepisów postępowania, także z uwagi na niewykazanie w skardze kasacyjnej istotnego wpływu zarzucanych uchybień na wynik sprawy. 3.7. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na rozprawie, oddalił skargę kasacyjną Spółki jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na rzecz organu, na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). M. Bejgerowska M. Kowalski P. Pietrasz