I GSK 1640/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego A. spółki z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego A. spółki z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 419/14 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego A. spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik 2010 r. postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z 23 maja 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 419/14) oddalił skargę P. H.-U. A. spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. W skardze kasacyjnej od tego wyroku, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za październik 2010 r. w wysokości 35.427 złotych Uzasadniając powyższy wniosek skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ konieczność dokonania natychmiastowej zapłaty może spowodować utratę płynności finansowej spółki, a w efekcie likwidację działalności oraz zwolnienie pracowników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja procesowa wstrzymania wykonania decyzji jest odstępstwem od generalnej zasady jej wykonalności i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przewiduje możliwość wstrzymania wykonania decyzji po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu. Powołany przepis określa przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo twierdzenie, że zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające – niezbędne jest przywołanie konkretnych okoliczności pozwalających sądowi na ocenę, że zastosowanie tej instytucji jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Innymi słowy domagając się wstrzymania wykonania decyzji, skarżący musi skonkretyzować rodzaj grożącej mu szkody niezależnie od tego, czy szkoda ta miałaby charakter majątkowy czy niemajątkowy. Również powołując się na trudne do odwrócenia skutki skarżący musi określić na czym miałyby one polegać. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała ziszczenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. We wniosku ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do likwidację działalności spółki oraz zwolnienia zatrudnionych przez nią pracowników. Tak sformułowany wniosek, niepoparty żadnymi dokumentami źródłowymi nie pozwala na ocenę jego zasadności. Zaniechanie uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji