I GSK 1607/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 527/21 w sprawie ze skargi C.R. na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 16 września 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 527/21 oddalił skargę C. R. na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. z dnia 11 maja 2021 r. w przedmiocie negatywnej wniosku pod nazwą "Wsparcie w dobie pandemii" złożonego w naborze RPLD.02.03.01-IP.02-10-072/20 realizowanym przez Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. (dalej: "Instytucja Pośrednicząca", "IP") w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 - Oś Priorytetowa II "Innowacyjna i konkurencyjna gospodarka", Działanie II.3 "Zwiększenie konkurencyjności MŚP", Poddziałanie "Innowacje w MŚP", Typ projektu 4 – "Wsparcie utrzymania działalności mikro i małych przedsiębiorstw dotkniętych skutkami epidemii COVID-19 w sytuacji nagłego niedoboru lub braku płynności finansowej". Sąd pierwszej instancji wskazał, że wybór projektów do dofinansowania w wyżej wymienionym naborze następował w trybie nadzwyczajnym, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. poz. 694 ze zm., dalej: "ustawa o szczególnych rozwiązaniach"). Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, w trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio. Wspomniany zaś art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej określa zasady naboru wniosków o dofinansowanie projektu w ramach trybu pozakonkursowego. Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę uznał za bezzasadne stanowisko Instytucji Pośredniczącej, że negatywna ocena wniosku złożonego w trybie pozakonkursowym nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Przytaczając pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2021 r. sygn. akt I GSK 139/21, wskazał, że zgodnie z nim "(...) odesłanie w art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 do odpowiedniego stosowania art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa), czyli stosowania do złożonych wniosków trybu pozakonkursowego, nie oznacza poprzez wnioskowanie a contrario, że w zakresie złożonych wniosków nie stosuje się innych regulacji ustawy wdrożeniowej. Regulacja ta wskazuje jedynie na pozakonkursowy tryb postępowania w zakresie złożonych wniosków o dofinansowanie, eliminując tym samym tryb konkursowy. Jednoznaczny nakaz ustawodawcy do stosowania ustawy wdrożeniowej, zawarty w art. 1 ust 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, przekonuje do stanowiska, że w zakresie wniosków, takich jak w złożony w niniejszej sprawie, stosuje się w sposób odpowiedni regulacje wskazanej ustawy. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że projekty pozakonkursowe, podobnie jak konkursowe, podlegają ocenie w oparciu o kryteria wyboru. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd pierwszej instancji uznał, że pismo Centrum Obsługi Przedsiębiorców z 11 maja 2021 r. dotyczące "protestu od wyniku oceny projektu" z podaniem przyczyn tej decyzji jest negatywną oceną projektu, o której mowa w treści art. 61 ustawy wdrożeniowej, co prowadzi do wniosku, że wniesiona skarga jest dopuszczalna. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nabór wniosków miał charakter pozakonkursowy w rozumieniu ustawy wdrożeniowej i odbywał się na podstawie Wezwania do naboru nr RPLD.02.03.01.-IP.02-10-072/20 stanowiącego załącznik do Uchwały Nr 1257/20 Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 29 grudnia 2020 r (dalej: Wezwanie). W ocenie Sądu, skoro ustawa wdrożeniowa nie została całkowicie wyłączona, należało dokonać kontroli złożonego wniosku przez sprawdzenie, czy w sposób zgodny z Wezwaniem (stanowiącym substytut regulaminu), a jednocześnie przejrzysty rzetelny i bezstronny wniosek ten został rozpoznany. Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że dokonując oceny wniosku o dofinansowanie należy kierować się zasadami wskazanymi w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, to jest zasadami przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się naruszenia przez Instytucję Pośredniczącą którejkolwiek z zasad. Sąd wskazał, że negatywna ocena zgłoszonego przez skarżącego projektu wynikała z faktu, że zgodnie z kryterium dostępu nr 5 "Wskaźniki" ocenie podlegało, czy wnioskodawca wybrał wszystkie obligatoryjne wskaźniki, oraz czy poprawnie określił ich wartość. Zdaniem Instytucji Pośredniczącej, analiza złożonego wniosku wykazała, że wnioskodawca niepoprawnie określił wartość wskaźnika rezultatu bezpośredniego – "Liczba miesięcy utrzymania działalności przedsiębiorstwa". Zgodnie bowiem z definicją tego wskaźnika, jego wartość powinna równać się utrzymaniu funkcjonowania przedsiębiorstwa w odniesieniu do okresu, na jaki udzielono wsparcie, co w przypadku zgłoszonego wniosku powinno wynieść 3 miesiące. Tymczasem Wnioskodawca jako wartość docelową podał 1. W ocenie Instytucji Pośredniczącej treść postanowień Wezwania do naboru nie przewidywała możliwości dokonania poprawy wniosku w toku oceny w ramach kryterium formalno-merytorycznych, co musiało skutkować negatywną oceną projektu. Sąd pierwszej instancji wskazał, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotna jest treść "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020", stanowiącej załącznik nr 2 do Wezwania o naborze. Na stronach 14-18 ww. Instrukcji, odnoszących się do sekcji VI wniosku "Wskaźniki", jasno i precyzyjnie określono zasady wypełnienia tej części wniosku, wskazując także na stosowne definicje istotnych z punktu widzenia projektu pojęć. Na stronie 15 wspomnianego dokumentu pogrubionym drukiem zawierającym nadto dodatkowe podkreślenia, zawarto uwagę, zgodnie z którą "Wnioskodawca dla prawidłowego zobrazowania projektu jest zobowiązany wybrać do realizacji, z listy rozwijanej, obligatoryjnie wszystkie wskaźniki produktu i rezultatu. Mając na uwadze, że kryterium Wskaźniki nie podlega poprawie zaleca się dochowanie należytej staranności w wyborze wszystkich wskaźników". W ocenie Sądu treść powołanej uwagi, była jednoznaczna i zrozumiała. Wskazywała ona, że niedopuszczalne były jakiekolwiek korekty złożonego wniosku, niezależnie od tego, czy wynikały ze stwierdzonych we wniosku braków, czy też innego rodzaju omyłek, w tym oczywistych. Obowiązkiem zatem przedsiębiorcy było bowiem szczegółowe zapoznanie się z dokumentacją regulującą zasady składania i rozpatrywania wniosków, co oznacza, że musiała być mu znana również uwaga o konieczności dochowania należytej staranności w wyborze wszystkich wskaźników. W ocenie Sądu pierwszej instancji, stwierdzone uchybienie dotyczące błędnego podania wartości wskaźnika rezultatu bezpośredniego – "Liczba miesięcy utrzymania działalności przedsiębiorstwa" jest tylko i wyłącznie skutkiem niedochowania przez wnioskodawcę należytej staranności w zakresie, w którym była ona szczególnie wymagana z uwagi na brak możliwości dokonywania we wniosku jakichkolwiek korekt. Wobec powyższego w ocenie Sądu Instytucja Pośrednicząca, nie wzywając skarżącego do uzupełnienia lub poprawy wniosku, nie naruszyła przepisu § 13 ust. 4 oraz ust. 6 Wezwania, bowiem regulacje w nich zawarte w ogóle nie mogły znaleźć zastosowania ze względu na zastrzeżenie poczynione w Instrukcji wypełniania wniosku odnośnie do kryterium "Wskaźniki". Sąd podkreślił, że w jego ocenie stwierdzone przez Instytucję Pośredniczącą nieprawidłowości w zakresie ww. kryterium dawały podstawę do przyjęcia, że nie zostało ono spełnione, co biorąc pod uwagę treść § 14 ust. 7 Wezwania, zasadnie skutkowało przyznaniem projektowi negatywnej oceny. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarzuty strony skarżącej co do sposobu, a przede wszystkim długości procedowania przez Instytucję Pośredniczącą wniosku skarżącego oraz informowania go o rezultatach sprawy, nie mogły stanowić przedmiotu rozpoznania w niniejszej sprawie. W tym zakresie skarżący powinien był bowiem rozważyć kwestionowanie opieszałości organu poprzez skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Skargą kasacyjną C. R. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo: a) naruszenia art. 43 ust. 2 ustawy o zasadach realizacji programu w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez uznanie, że "Instrukcja wypełnienia wniosku o dofinansowanie projektu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020" – załącznik nr 2 do Wezwania o naborze stanowi podstawę do wyłączenia możliwości prostowania błędów i oczywistych omyłek pisarskich we wniosku, w sytuacji gdy jest to regułą w tego typu postępowaniach, a ponadto organ mógł tę omyłkę poprawić z urzędu; b) naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 polegającego na braku wezwania do uzupełnienia lub poprawy oczywistej omyłki pisarskiej, w sytuacji gdy we wszystkich polach Wniosku o dofinansowanie odnoszących się do liczby miesięcy wskazał liczbę 3 a jedynie omyłkowo w jednym miejscu dotyczącym wskaźników liczbę 1; c) naruszenia przez organ art. 45 ust. 3 ustawy o zasadach realizacji programu w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez: – przyjęcie, na wskutek wadliwie przeprowadzonego postępowania, że Projekt należy ocenić negatywnie, w sytuacji, w której wskazano w Informacji, że Projekt skarżącego z obu kryteriów punktowych uzyskał łącznie 73001 pkt, co stanowi 100%; – niezapewnienie równego traktowania podczas uzupełnienia oraz poprawiania projektu wobec pozostałych wnioskodawców, o czym świadczy fakt, że wszystkie podmioty biorące udział w Naborze otrzymały pisma o ocenie merytorycznej co mniej 2 miesiące przed skarżącym, a wniosek skarżącego do ostatniego dnia dostępności Generatora miał status wskazujący na weryfikację wymagań formalnych; d) naruszenia art. 53 ustawy o zasadach realizacji programu w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 w związku z art. 10 i 18 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem Covid-19 polegające na przyjęciu, że w przypadku ogłoszenia naboru w trybie nadzwyczajnym dopuszczalne jest wyłączenie postępowania odwoławczego, a konkretniej złożenia protestu; e) naruszenia przez organ art. 37 ustawy o zasadach realizacji programu w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez przeprowadzenie wyboru projektów w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny stronniczy, o czym świadczy fakt, że wszystkie podmioty biorące udział w Naborze otrzymały pisma o ocenie merytorycznej co niemniej 2 miesiące przed skarżącym, a wniosek skarżącego do ostatniego dnia dostępności Generatora miał status wskazujący na weryfikację wymagań formalnych. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ jej zarzuty nie są usprawiedliwione. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały w oparciu o podstawę wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jednak skarżący kasacyjnie wadliwie zarzucił naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (art.151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a.), których Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć w sposób wskazany w zarzucie, to jest przez oddalenie skargi. Wprawdzie w ostatnim zdaniu uzasadnienia wyroku Sąd pierwszej instancji błędnie wskazał jako podstawę oddalenia skargi przepis art. 151 p.p.s.a., jednak w rzeczywistości podstawą oddalenia skargi mógł być jedynie szczególny w stosunku do art. 151 p.p.s.a., przepis art. 61 ust. 8 pkt 3 ustawy wdrożeniowej, według którego w wyniku rozpoznania skargi sąd może oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia, a więc orzec w taki sam sposób, jak w przypadku zastosowania art. 151 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że konstrukcja skargi kasacyjnej, w której nie wskazano jako naruszonego właściwego szczególnego przepisu ustawy wdrożeniowej zawierającego normę upoważniająca Sąd do oddalenia skargi, nie wyłącza rozpoznania zrzutów skargi, skoro taka sama norma wynika także z przepisu ogólnego wskazanego wadliwie przez Sąd pierwszej instancji. Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia 43 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Przepisy te zgodnie z art. 48 ust. 4b ustawy mają odpowiednie zastosowanie w trybie pozakonkursowym. Pierwszy z nich dotyczy wezwania do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie w razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych wniosku, a drugi poprawy oczywistej omyłki we wniosku. Każda z tych instytucji dotyczy czego innego, bowiem czym innym jest brak w zakresie warunków formalnych wniosku, a czym innym oczywista omyłka we wniosku. W sytuacji kiedy zarzuty skargi związane są z ta samą okolicznością faktyczną, to jest błędnym podaniem wartości wskaźnika rezultatu bezpośredniego, oczywiste jest, że nie może być równocześnie prawidłowo zarzucone naruszenie obydwu przepisów art. 43 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, bowiem dyspozycje tych przepisów w tym samym stanie faktycznym nie mogą być jednocześnie zastosowane. Odnosząc się da zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej należy zwrócić uwagę, że w stanie faktycznym sprawy wartość wskaźnika rezultatu bezpośredniego została wskazana, a więc już tego powodu nie można byłoby mówić o braku w zakresie warunków formalnych wniosku, nawet gdyby założyć, że podanie informacji o wartości wskaźnika rezultatu bezpośredniego należało do warunków formalnych wniosku. Jednak w rzeczywistości podanie tej informacji nie należało do warunków formalnych wniosku, co tym bardziej przekonuje o bezpodstawności zarzutu. Obowiązujący składających wnioski dokument, to jest Wezwanie do naboru definiował warunki formalne w § 13 ust. 3 lit. a-e oraz określał następstwa weryfikacji warunków formalnych w § 13 ust. 4. W przypadku niespełnienia warunków formalnych wskazanych w § 13 ust. 3 lit. a-d (złożenie wniosku do właściwej instytucji, w wyznaczonym terminie, za pośrednictwem systemu informatycznego IP, jednego w ramach naboru) wniosek mógł zostać pozostawiony bez rozpatrzenia. Warunek formalny określony jako kompletność i forma wniosku o dofinansowanie polegał na przygotowaniu wniosku zgodnie z wymogami formalnymi zawartymi w § 11 Wezwania, z uwagą, że wypełnienie wszystkich pól wniosku znakami bądź informacjami, którym nie można przypisać logicznego związku z danym polem skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W razie stwierdzenia braków formalnych w zakresie warunku formalnego wskazanego w ust. 3 lit. e IP wzywała Wnioskodawcę do uzupełnienia lub poprawy wniosku. Dodać należy, że w ramach badania kryterium dostępu nr 5 "Wskaźniki" ocenie podlegała poprawność przyjętych wskaźników, to jest, czy wnioskodawca wybrał wszystkie wskaźniki obligatoryjne dla danego działania (poddziałania) oraz ze względu na zakres projektu i poprawnie określił ich wartość. Niespełnienie kryterium prowadziło do odrzucenia wniosku. Okoliczność, że w ramach badania kryterium dostępu podlegała ocenie poprawność wybrania i określenia wartości wskaźników, przemawia za stwierdzeniem, że nie mógł być to warunek formalny wniosku. W związku z tym Instytucja Pośrednicząca w stanie faktycznym sprawy nie mogła wezwać skarżącego do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, ponieważ błąd popełniony przez skarżącego we wniosku nie kwalifikował się jako oczywista omyłka dająca możliwość wezwania wnioskodawcy do jej poprawienia. Oczywista omyłka została zdefiniowana w § 1 ust. 1 pkt 12 Wezwania do naboru jako wszelkie błędy rachunkowe, pisarskie lub inne omyłki, które są oczywiste, że wynikają z niezmierzonej niedokładności, błędu lub przeoczenia; oczywista omyłka musi być widoczna dla każdego bez przeprowadzenia jakiejkolwiek dogłębnej analizy, a jej poprawienie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej dokumentacji projektowej. Sąd pierwszej instancji wskazując na brak możliwości wezwania do poprawienia wskaźnika rezultatu bezpośredniego prawidłowo odwołał się do "Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020", stanowiącej załącznik nr 2 do Wezwania do naboru. W Instrukcji tej w części odnoszącej się do sekcji VI wniosku "Wskaźniki", jasno określono zasady wypełnienia tej części wniosku, wskazując także na stosowne definicje istotnych z punktu widzenia projektu pojęć. Na stronie 15 Instrukcji pogrubionym drukiem z podkreśleniami, wskazano, że "Wnioskodawca dla prawidłowego zobrazowania projektu jest zobowiązany wybrać do realizacji, z listy rozwijanej, obligatoryjnie wszystkie wskaźniki produktu i rezultatu. Mając na uwadze, że kryterium "Wskaźniki" nie podlega poprawie zaleca się dochowanie należytej staranności w wyborze wszystkich wskaźników". Wyraźne wskazanie, że kryterium "Wskaźniki" nie podlega poprawie dotyczy nie tylko wyboru wskaźników ale także ich treści (wartości). Wypada zauważyć, że taka wyraźna wskazówka i uprzedzenie, że kryterium "Wskaźniki" nie podlega poprawie, świadczy o starannym i rzetelnym przygotowaniu Instrukcji. Jest to przedstawienie konkluzji jaka w odniesieniu do kryterium "Wskaźniki" powinna być wywiedziona z wcześniej omówionego sposobu oceny kryterium dostępu nr 5 i skutku w postaci odrzucenia wniosku w razie między innymi niepoprawnego określenia wartości wskaźników. Poprawa tej wartości prowadziłaby do zmiany merytorycznej dokumentacji projektowej, ponieważ miałaby wpływ na ocenę jednego z kryteriów. Wobec powyższego Instytucja Pośrednicząca nie wzywając skarżącego do poprawienia oczywistej omyłki na podstawie § 13 ust. 6 Wezwania do naboru nie naruszyła art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Według tego przepisu w trakcie oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów, na wezwanie właściwej instytucji, wnioskodawca może uzupełnić lub poprawić projekt w części dotyczącej spełniania kryteriów wyboru projektów w zakresie określonym w regulaminie konkursu, jeżeli zostało to przewidziane w przypadku danego kryterium. Uzupełnienia lub poprawienia projektu może dokonać, za zgodą wnioskodawcy, komisja oceny projektów. Właściwa instytucja w trakcie uzupełniania lub poprawiania projektu zapewnia równe traktowanie wnioskodawców. Z przepisu tego wynika, że warunkiem niezbędnym do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia lub poprawienia projektu w części dotyczącej spełniania kryteriów wyboru projektów, jest odpowiednie postanowienie regulaminu. Takiej możliwości Wezwanie do naboru nie przewidywało, a przeciwnie, w § 14 ust. 4 wyraźnie postanowiono, że podczas oceny w ramach kryteriów formalno-merytorycznych i punktowej nie przewidziano możliwości poprawy. Nie są usprawiedliwione zarzuty przedstawione w punktach II lit. d, e petitum skargi kasacyjnej. Zostały one wadliwie sformułowane, ponieważ dotyczą art. 53 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 10 i art. 18 ust.1-3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach (lit.d) oraz art. 37 ustawy wdrożeniowej (lit.e) bez wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych większości ww. artykułów obydwu ustaw oraz bez wskazania w treści zarzutu a także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jakichkolwiek okoliczności wiążących treść poszczególnych ustępów i punktów art. 18 ustawy o szczególnych rozwiązaniach z pozostałymi przepisami wymienionymi w zarzucie w punkcie II lit. d petitum skargi kasacyjnej. Art. 53 ustawy wdrożeniowej składa się z trzech ustępów, a ustęp drugi dodatkowo podzielony jest na punkty, art. 37 tej ustawy składa się z ośmiu ustępów, natomiast art. 10 ustawy o szczególnych rozwiązaniach składa się z trzech ustępów. Taki brak precyzji w sformułowaniu zarzutów powoduje, że nie nadają się one do rozpoznania. Podkreślić należy, że wynikające z art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyroku wyznacza sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy korygowania postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ze względu na ograniczenia wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie może przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyjść poza sformułowane w niej podstawy kasacyjne i we własnym zakresie konkretyzować jej zarzuty, uściślać je, bądź w inny sposób korygować. To do autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem, należy przede wszystkim wskazanie podstaw kasacyjnych (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), rozumiane jako podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 2256/20 – te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazanie podstaw kasacyjnych rozumiane jako podanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, naruszonych, według skarżącego kasacyjnie, przez sąd pierwszej instancji polega na wskazaniu konkretnych jednostek redakcyjnych konkretnych aktów prawnych. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej, zamkniętej całości, a składa się z artykułów, paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 8 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2496/10, z dnia 14 lutego 2012 r, sygn. akt II OSK 2232/10). Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 206 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a., uwzględniając charakter sprawy dotyczącej projektu mającego na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19.