I GSK 1576/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A sp. z o.o. w P. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2022 r., sygn. akt I GSK 1576/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej A sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5335/21 w sprawie ze sprzeciwu A sp. z o.o. w P. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków postanawia: odmówić wykładni wyroku.

Wyrokiem z dnia 23 września 2022 r., sygn. akt I GSK 1576/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 5335/21 w sprawie ze sprzeciwu A sp. z o.o. w P. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie odmowy zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków. Pismem z [...] stycznia 2023 r. A sp. z o.o. w P. wniosła o dokonanie wykładni treści powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez rozstrzygnięcie następujących wątpliwości: 1. Które z zastosowanych przez Skarżącego kryteriów wyodrębnienia taryfowych grup odbiorców usług nie znajduje w opinii tut. Sądu oparcia we właściwych przepisach co w konsekwencji nie pozwala na uznanie, że projekt taryfy przedłożony przez Spółkę w istocie nie był taryfą? 2. Na czym w opinii tut. Sądu polegał błąd w sposobie zdefiniowania przez Skarżącą stawki opłaty abonamentowej, który nie pozwala na uznanie, że projekt taryfy przedłożony przez Spółkę w istocie nie był taryfą? 3. Czy nieprawidłowości opisane wyżej w punktach 1 i 2 należy rozumieć, w świetle wydanego wyroku, jako braki formalne podania w rozumieniu art 64 §1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej .k.p.a.“)? 4. Czy termin określony w art. 24c ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2028 z późn. zm.; dalej "u.z.z.w.'*) rozpoczyna bieg z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego? 5. Czy prawidłowym jest uznanie, w świetle wydanego wyroku, iż złożenie przez stronę wniosku taryfowego zawierającego nieprawidłowości stwierdzone w toku merytorycznej weryfikacji, niestanowiące przy tym braków formalnych wniosku w rozumieniu art 64 §1 i 2 k.p.a., nie powodują wszczęcia postępowania administracyjnego oraz rozpoczęcia biegu terminu 45-dniowego z art 24c ust. 1 u.z.z.w.? 6. Biorąc pod uwagę powyższe wątpliwości, jakie informacje, których niezawarcie we wniosku nie stanowi braku formalnego, ale jednocześnie warunkuje wszczęcie postępowania i początek biegu terminu, o którym mowa w art. 24c ust 1 u.z.z.w., nie zostały przez Skarżącą zawarte we wniosku taryfowym? Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wykładnię wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem wniosku o wykładnię uczyniono wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2022 r. oddalający skargę kasacyjną A sp. z o.o. od wyroku Sądu I instancji oddalającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej, wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Należy zatem przypomnieć, co pomija Wnioskodawca, że z woli ustawodawcy kontrola legalności tego rodzaju decyzji jest ograniczona wyłącznie do oceny istnienia przesłanek do jej wydania ściśle określonych w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Sprzeciw powoduje zatem wszczęcie postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującego kontrolę decyzji kasacyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku kończącego sprawę. Wyrokiem oddalającym sprzeciw, WSA w Warszawie potwierdził zasadność wydania przez organ II instancji decyzji kasacyjnej, stwarzającej możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w toku którego skarżąca spółka, jako strona będzie mogła przedstawić swoje stanowisko i aktywnie dążyć do ochrony swoich interesów. Wypada także podkreślić, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia wyroku nie może przy tym zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne, zdaniem wnioskodawcy, ani też do formułowania przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania. Przyjmuje się, że przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Przepis art. 158 p.p.s.a. nie służy więc do przeprowadzania rewizji rozstrzygnięcia i uzasadnienia sformułowanego w sposób jasny i adekwatny do zakresu przeprowadzonej kontroli legalności, z którym nie zgadza się strona postępowania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (zob. postanowienia NSA: z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1642/19; z dnia 4 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1450/21; z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1310/12; z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1224/10, z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 698/10; T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 158.). Należy zauważyć, że sześć pytać zawartych we wniosku o wykładnię wyroku NSA z dnia 23 września 2022 r. dotyczy kwestii wyjaśnionych w motywach podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast z treści uzasadnienia do tych pytań przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika w istocie, że strona nie podziela stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w przedmiotowym rozstrzygnięciu, gdyż polemizuje z wypowiedzianymi przez ten Sąd tezami, powołując się na - jak podaje - dotychczasowe wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie innych przepisów prawa materialnego oraz wypowiedzi doktryny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zastrzeżenia sformułowane przez Wnioskodawcę zmierzają w istocie do podważenia prawidłowości zapadłego w sprawie wyroku, w tym ujawnionych w jego uzasadnieniu motywów oraz podstaw faktycznych, co jest niedopuszczalne w ramach instytucji wykładni wyroku przewidzianej w art. 158 p.p.s.a. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a i art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.