I GSK 1558/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Go 253/21 w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Go 253/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm., obecnie: Dz.U.2022.329; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z [...] października 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Świebodzinie z [...] czerwca 2020 r. o odmowie przyznania spółce płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. Przedstawiając stan sprawy Sąd podał, że 14 maja 2009 r. B. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w Białobrzegach wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009. W wyniku kontroli administracyjnej wniosku Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że wspólnicy spółki B, tj. P. M. oraz C. zostali zarejestrowani w ewidencji producentów rolnych jako niezależni rolnicy, a wobec tego faktu nie ma możliwości przyznania płatności PRŚ na rok 2009 na rzecz wspólników spółki cywilnej. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białobrzegach stwierdził, że w sprawie B nie ma możliwości wydania orzeczenia administracyjnego i mając na względzie powyższe decyzją z [...] grudnia 2009 r. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności PRŚ na rok 2009. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie decyzją z [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 637/10, uchylił decyzje organów obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1198/11, oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie. Do Biura Powiatowego ARiMR w Białobrzegach w dniu 17 maja 2010 r. wpłynął wniosek o przyznanie płatności PRŚ na rok 2009 złożony przez D wraz z oświadczeniem o kontynuacji zobowiązania rolnośrodowiskowego na przejętych działkach rolnych, podjętego przez B. Prokurent spółki – P. M. złożył pismo z 12 maja 2010 r., w którym wyjaśnił, że wniosek z 17 maja 2010 r. ma charakter wniosku transferowego (przejęcie przez D płatności od podmiotu przekazującego tj. B). Następnie 8 października 2010 r. prokurent D złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Białobrzegach umowę przeniesienia posiadania nieruchomości rolnych (B - przekazujący, D - przejmujący). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białobrzegach decyzją z [...] stycznia 2011 r. odmówił D przyznania płatności PRŚ na rok 2009 z wniosku transferowego o przejęcie płatności. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że nowy posiadacz gruntów by uzyskać płatność powinien wstąpić do toczącego się postępowania, które zostało zakończone 14 grudnia 2009 r. (decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego w całości w sprawie przyznania płatności PRŚ na rok 2009 B). W wyniku rozpatrzenia odwołania spółki Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie decyzją z [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 27 lutego 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 964/12, uchylił decyzję z [...] maja 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] stycznia 2011 r. W toku prowadzonego postępowania D zmieniła swoją siedzibę. Wobec powyższego 5 sierpnia 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białobrzegach przekazał procedowanie sprawy Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR Warszawa Zachód z/s w Wojcieszynie. W dniu 15 lipca 2013 r. reprezentant D P. M. wniósł do sprawy pismo z 6 lipca 2013 r., w którym wskazał, że spółka nie prowadziła fizycznie gospodarstwa w 2009 r. bowiem została zarejestrowana 27 stycznia 2010 r., a wniosek, który złożyła za rok 2009 jest wnioskiem transferowym złożonym w ramach przejęcia posiadania gruntów (od B). W dniu 1 lipca 2014 r. A złożyła wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności PRŚ na rok 2009 w przypadku następstwa prawnego po D. Do wniosku dołączono postanowienie Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z 1 kwietnia 2014 r. o dokonaniu zmiany danych w Krajowym Rejestrze Sądowym, potwierdzające, że 2 stycznia 2014 r. nastąpiło połączenie D oraz A, które nastąpiło poprzez przejęcie całego majątku spółki przejmowanej (D) przez spółkę przejmującą (A). Wobec faktu, że siedziba A zlokalizowana jest w miejscowości Ł., w województwie lubuskim nastąpiła zmiana właściwości organu administracji prowadzącego sprawę, do rozpatrywania której właściwy stał się Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Świebodzinie. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z 19 czerwca 2020 r. odmówił przyznania skarżącej płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009 wobec uznania, że A składając wniosek 1 lipca 2014 r. nie spełniła wymagań określonych w § 22 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2009.33.262 ze zm. - dalej: rozporządzenie PRŚ). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił, że przejęcie D przez A nastąpiło 1 kwietnia 2014 r., a z § 22 ust. 2 rozporządzenia PRŚ wynikało, że wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności PRŚ na miejsce wnioskodawcy składa się w terminie 2 miesięcy od dnia wystąpienia zdarzenia prawnego, w wyniku którego zaistniało następstwo prawne. Wobec powyższego organ uznał, że termin na złożenie wniosku upłynął z dniem 1 czerwca 2014 r. Tym samym skarżąca spółka składając wniosek 1 lipca 2014 r. przekroczyła dopuszczalny dwumiesięczny termin. Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym decyzją z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR w Świebodzinie. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd podał, że organy trafnie uznały, że skarżąca nie dochowała terminu wynikającego z § 22 ust. 2 rozporządzenia PRŚ na wstąpienie do postępowania z powodu następstwa prawnego. Prawidłowe było stanowisko organów, że w sprawie spółki należało stosować przepis w brzmieniu obowiązującym przed 15 marca 2011 r., a nie w brzmieniu późniejszym, nadanym mu przez § 1 pkt 14 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2011.55.289 - dalej: rozporządzenie zmieniające). Na mocy nowelizacji wydłużono termin do złożenia wniosku o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej z 2 do 3 miesięcy. W ocenie Sądu organ, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia brzmienie wcześniejsze, prawidłowo zastosował przepis przejściowy, a mianowicie § 2 rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym: "Do postępowań w sprawie przyznawania i zwrotu pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zwanej dalej "płatnością rolnośrodowiskową", wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe". Organy zasadnie przyjęły bowiem, że postępowanie wszczęte wnioskiem B nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie nowelizacji. Datą otwierającą ów termin w przypadku skarżącej spółki był 1 kwietnia 2014 r., czyli dzień wpisania w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego faktu połączenia: D i A. Dodatkowo Sąd wskazał, że Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Zielonej Górze postanowieniem z [...] listopada 2020 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z [...] października 2020 r. Na skutek wniesionego przez spółkę zażalenia Prezes ARiMR postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie. W ocenie Sądu mylne jest stanowisko skarżącej, że początkowy moment biegu terminu wyznaczała data uprawomocnienia wpisu. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U.2019.1500 ze zm. dalej ustawa o KRS), wpis do rejestru polega na wprowadzeniu do systemu teleinformatycznego danych zawartych w postanowieniu sądu rejestrowego, niezwłocznie po jego wydaniu. W sprawach w których postanowienia sądu rejestrowego są skuteczne lub wykonalne z chwilą uprawomocnienia, wraz z wpisem zamieszcza się wzmiankę o jego nieprawomocności. Wpisem do rejestru KRS, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy o KRS jest również jego wykreślnie. Jak wskazuje art. 6945 § 2 k.p.c., postanowienia o wpisie są skuteczne i wykonalne z chwilą ich wydania z wyjątkiem postanowień dotyczących wykreślenia z rejestru. Oznacza to, że z chwilą przekształcenia (wpisu spółki przekształconej do rejestru) następuje transformacja struktury prawnej spółki, a spółka przekształcana staje się spółką przekształconą, z wywołaniem wszelkich przepisanych w tym zakresie przez prawo skutków. Art. 552 k.s.h. jednoznacznie wskazuje, że momentem przekształcenia jest moment wpisania spółki przekształconej do rejestru. W związku z tym, wykreślenie spółki przekształconej ma walor jedynie porządkowy. Tym samym koncentrowanie się na momencie wykreślenia spółki przekształconej z rejestru jest niezasadne, gdyż nie ta data decyduje o momencie przekształcenia podmiotu. Skargę kasacyjną – zaskarżając wyrok w całości, powołując się na treść art. 173 p.p.s.a. – wniosła spółka, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm. dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z § 22 ust. 2 rozporządzenia PRŚ poprzez wadliwe uznanie przez WSA, że datą - zgodnie od kiedy biegnie termin, w którym następca prawny wstępuje do toczącego się postępowania o przyznanie płatności wpis o połączeniu spółek i od tej daty rozpoczął bieg terminu na złożenie wniosku kontynuacyjnego. Podczas gdy nie rozważono charakteru tego terminu, tj. czy jest on terminem prawa procesowego czy materialnego. Przyjęcie, że termin ten jest terminem prawa procesowego warunkuje konieczność wezwania przez organ skarżącej spółki czy jej wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania po przekształceniach spółek nie powinien być wywiedziony wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia; 2. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 20 ust 1 i 2 ustawy o KRS w związku z art. 516 § 5 i 6 k.s.h. poprzez wadliwe uznanie przez WSA, że datą, od kiedy następca prawny wstępuje do toczącego się postępowania o przyznanie płatności jest data wpisu o połączeniu spółek, podczas gdy miarodajna jest data uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie wpisu do rejestru połączenia spółek; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji przyczyn, z powodu których Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę oraz sporządzenie uzasadnienia niepoddającego się ocenie sądu kasacyjnego w zakresie motywów przyjętych przez Sąd, przemawiających za tym, że spółka uchybiła terminowi, o którym mowa w § 22 ust. 2 rozporządzenia PRŚ oraz tego, że w sprawie zastosowanie znajdował § 22 ust. 2 rozporządzenia PRŚ w brzmieniu sprzed nowelizacji, czyli przewidujący dwu-, a nie trzymiesięczny termin na złożenie wniosku o wstąpienie do postępowania; 4. art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sprzeczne z treścią materiału dowodowego ustalenia faktyczne Sądu I instancji, znajdujące odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa; 5. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie w granicach sprawy oraz nieodniesienie się przez WSA do wszystkich zarzutów skargi. Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Zielonej Górze z [...] października 2020 r., oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na mocy art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.; w każdym z przypadków o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W piśmie procesowym organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia. Jako zasadnicze dla rozpoznania tej sprawy należało przyjąć udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w przypadku likwidacji spółek z o.o. (przez połączenie) organ prawidłowo określił moment dla rozpoczęcia biegu terminu, w którym następca prawny może wstąpić do postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, w miejsce zlikwidowanej spółki. Wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że jej zdaniem stanowisko organu jest nieprawidłowe z kilku powodów. Po pierwsze, organ błędnie określił termin, w którym następca prawny może wstąpić do postępowania (2 miesiące zamiast 3). Po drugie, organ nie wyjaśnił charakteru prawnego tego terminu, a więc, czy jest to termin procesowy, czy materialny. Po trzecie, organ błędnie ustalił moment połączenia spółek, z naruszeniem przepisów k.s.h., k.p.c. oraz przepisów KRS. Odnosząc się do tych kwestii, według kolejności wskazanej powyżej, należy zauważyć, że postępowanie w przedmiotowej sprawie (o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009) zostało wszczęte wnioskiem B 14 maja 2009 r. i do czasu rozpoznania kolejnych wniosków przez następców prawnych tej spółki (najpierw 17 maja 2010 r. przez D, a następnie 1 lipca 2014 r. przez A) nie zostało zakończone. W związku z tym organ przyjął, że do obliczenia terminu do złożenia wniosku przez A jako następcy prawnego D. miał zastosowanie § 22 ust. 2 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym do 15 marca 2011 r. Stanowisko to należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem § 22 ust. 2 rozporządzenia wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na miejsce wnioskodawcy składa się w terminie 2 miesięcy od dnia wystąpienia zdarzenia prawnego, w wyniku którego zaistniało następstwo prawne. Z dniem 15 marca 2011 r. termin ten uległ wydłużeniu do 3 miesięcy. Jednakże zgodnie z § 2 rozporządzenia zmieniającego do postępowań w sprawie przyznawania i zwrotu pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zwanej dalej "płatnością rolnośrodowiskową", wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozporządzenie zmieniające, stosownie do § 7, weszło w życie z dniem 15 marca 2011 r. Oznacza to, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą ma zastosowanie termin dwumiesięczny, a nie jak twierdzi wnosząca skargę kasacyjną – termin trzymiesięczny. Jak zostało wcześniej wskazane rozpoznawana sprawa ma swój początek w 2009 r. i do dnia wejścia w życie zmiany § 22 ust. 2 rozporządzenia PRŚ nie została zakończona, natomiast do przejęcia D przez A doszło 1 kwietnia 2014 r. Skoro tak, to w sprawie miał zastosowanie termin dwumiesięczny, który upływał 1 czerwca 2014 r. W tej sytuacji złożenie przez stronę wniosku transferowego 1 lipca 2014 r. nastąpiło po terminie, a więc było nieskuteczne. Odnosząc się do kolejnej kwestii wypada wskazać, że wstąpienie spółki jako następcy prawnego do toczącego się postępowania, w miejsce dotychczasowego wnioskodawcy, nie jest wyłącznie czynnością procesową. Czynność ta nosi przede wszystkim znamiona czynności materialnoprawnej. Jest ona bowiem przejawem woli osoby ją dokonującej, co do kontynuacji zadeklarowanego programu, wiedzy w zakresie objętym wnioskiem, a także wyraża chęć otrzymania płatności. Zatem należy przyjąć, że termin określony w § 22 ust. 2 rozporządzenia PRŚ jest terminem materialnym (nieprzekraczalnym). To z kolei prowadzi do wniosku, że z chwilą jego upływu wygasa prawo strony do otrzymania płatności, a dokonana przez stronę czynność jest bezskuteczna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnosząc się do podniesionej argumentacji w skardze kasacyjnej, skoro organ prawidłowo zastosował § 22 ust. 2 rozporządzenia PRŚ, w brzmieniu obowiązującym do 15 marca 2011 r., to za nieistotne dla rozpoznania tej sprawy należało uznać brak odniesienia się przez organ i Sąd I instancji do kwestii charakteru prawnego tego terminu, na co zwraca uwagę autor skargi kasacyjnej. Odnosząc się do ostatniej z podniesionych w skardze kasacyjnej kwestii wypada wskazać, że stosownie do art. 493 k.s.h. spółka przejmowana albo spółki łączące się przez zawiązanie nowej spółki zostają rozwiązane, bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, w dniu wykreślenia z rejestru (§ 1). Połączenie następuje z dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby, odpowiednio spółki przejmującej albo spółki nowo zawiązanej (dzień połączenia). Wpis ten wywołuje skutek wykreślenia spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, z uwzględnieniem art. 507 (§ 2). Wykreślenie z rejestru spółki przejmowanej nie może nastąpić przed dniem zarejestrowania podwyższenia kapitału zakładowego spółki przejmującej, jeżeli takie podwyższenie ma nastąpić, i przed dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby spółki przejmowanej (§ 3). Wykreślenie spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki nie może nastąpić przed dniem wpisania do rejestru nowej spółki (§ 4). Wykreślenie z rejestru, o którym mowa w § 3 i § 4, następuje z urzędu (§ 5). Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że dzień wykreślenia jest immanentnie związany z dniem połączenia. Efektem wpisu połączenia jest bowiem wykreślenie spółek przejmowanych lub spółek łączących się przez utworzenie nowej. Przy czym wykreślenie z rejestru spółki przejmowanej ma charakter deklaratoryjny, formalny, natomiast skutek materialnoprawny w postaci utraty bytu prawnego przez tę spółkę następuje w dacie dokonania wpisu połączenia. Z kolei połączenie spółek następuje z dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby, odpowiednio spółki przejmującej albo spółki nowo zawiązanej (dzień połączenia). Wpis ten wywołuje skutek wykreślenia spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, z uwzględnieniem art. 507. Z kolei stosownie do treści przepisów art. 20 ust. 1 i 4 KRS oraz art. 694² i art. 6945 § 2 k.p.c. wpis do KRS polega na niezwłocznym wprowadzeniu do systemu informatycznego danych zawartych w postanowieniu o wpisie. Podstawą wpisu jest postanowienie właściwego sądu rejestrowego. Wpisem jest też wykreślenie, dla którego wymagane jest również wydanie przez sąd stosownego postanowienia. W postępowaniu rejestrowym zarówno orzeczenia co do istoty sprawy, jak i orzeczenia proceduralne zapadają w postaci postanowienia (art. 516 k.p.c.). Z uwagi na treść art. 6945 § 2 k.p.c., który stanowi lex specialis w stosunku do art. 521 § 1 k.p.c., postanowienia co do istoty sprawy są skuteczne i wykonalne z chwilą ich wydania. Z tego względu wpis do systemu informatycznego dokonywany jest niezwłocznie po wydaniu postanowienia, z wyjątkiem postanowień co do istoty sprawy, mocą których następuje wykreślenie podmiotu z KRS. Postanowienia te stają się skuteczne i wykonalne dopiero po uprawomocnieniu się postanowienia. Nie dotyczy to jednak postanowień o wykreśleniu spółki przejmowanej, ponieważ w tym przypadku wykreślenie to ma charakter deklaratoryjny (art. 493 § 5 k.s.h.). W stanie sprawy organ prawidłowo więc przyjął, co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, za moment, od którego należało liczyć bieg terminu do wstąpienia następcy prawnego (A) do postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2009, dzień przejęcia D przez A, tj. 1 kwietnia 2014 r. Oznacza to, że wnoszący skargę kasacyjną błędnie przyjął za miarodajną do obliczenia daty, od której rozpoczynał swój bieg termin do złożenia przedmiotowego wniosku transferowego, datę uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie wpisu do rejestru połączenia spółek, zamiast datę wpisu o połączeniu spółek. Podsumowując, za niezasadne należało uznać podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty. Zaskarżone orzeczenie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz zastosował adekwatny do wyników postępowania środek prawny, co odpowiada treści z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 151 p.p.s.a. Jak wcześniej zostało wywiedzione podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, co nie pozwalało na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał kontroli na podstawie akt sprawy oraz przyjął za podstawę orzekania ustalony w sprawie stan faktyczny, w myśl art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.