I GSK 1557/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w Gl. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3289/24 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 września 2024 r. nr BON.III.4226.12.3.2024.IN w przedmiocie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. Sp. z o.o. w G. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 25 marca 2025 r., sygn. V SA/Wa 3289/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] (dalej zwanej skarżącą lub spółką) na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 września 2024 r., nr BON.III.4226.12.3.2024.IN, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy spółka skierowała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej zwanego "PFRON") wniosek o wydanie jej zaświadczenia o pomocy de minimis. Wskazała, że wydatkowaną kwotę 1 300,81 zł przeznaczyła na zakup komputera przenośnego, z którego będzie korzystała osoba niepełnosprawna, zatrudniona na stanowisku pracownika kadr i płac. Dodała, że jej praca wykonywana jest głównie na pracy przy komputerze, a zakup laptopa obok zadań rutynowych, typowych dla działu kadr i płac, umożliwi również pracownikowi uczestniczenie w szkoleniach i kursach on-line oraz korzystanie ze szkoleniowych platform internetowych, tym samym ułatwiając podnoszenie kwalifikacji w ramach wykonywanych obowiązków służbowych. Zakup komputera przenośnego daje szansę na ochronę zdrowia osoby niepełnosprawnej dzięki zapewnieniu możliwości wykonywania pracy zdalnej. Według skarżącej, mając na uwadze schorzenie pracownika, istotne jest również zapewnienie możliwości udziału w grupach wsparcia dla danego schorzenia (specjalistyczne portale i fora internetowe), co laptop zdecydowanie ułatwi. Postanowieniem z 5 czerwca 2024 r. Prezes Zarządu PFRON odmówił skarżącej wydania wnioskowanego przez nią zaświadczenia, w części dotyczącej wyposażenia stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych. Organ wskazał, że wyposażenie stanowiska pracy w sprzęt niezbędny do wykonywania obowiązków służbowych jest podstawowym obowiązkiem pracodawcy. Zdaniem Prezesa Zarządu PFRON, trudno w niniejszej sprawie uznać, że zakupiony komputer przenośny stanowi specjalistyczne wyposażenie i posiada wyjątkowe właściwości, których nabycie podyktowane jest niepełnosprawnością zatrudnionego pracownika. Zakupiony sprzęt dla pracownika kadr i płac w żaden sposób nie niweluje ograniczeń zawodowych, a jedynie podwyższa standardy pracy tej osoby. Organ stwierdził, że wydatki z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych mają służyć osobom niepełnosprawnym, a nie każdemu pracownikowi lub pracodawcy. Spółka nie wykazała zaś istnienia bezpośredniego związku między zakupem komputera przenośnego a poprawą sytuacji niepełnosprawnego pracownika w kontekście ograniczeń wynikających z poziomu niepełnosprawności. Poniesiony przez nią wydatek nie spełniał wymogów określonych w art. 33 ust. 4 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 44; dalej zwanej ustawą o rehabilitacji) w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1145; dalej zwanego rozporządzeniem), jak też przesłanki celowości określonej w § 4a tego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie zakup ww. przedmiotu nie stanowił zatem pomocy de minimis. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu zażalenia spółki, postanowieniem z 17 września 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Zarządu PFRON. Organ II instancji wskazał, że zaświadczenie potwierdzające charakter de minimis pomocy uzyskanej przez pracodawcę może być wystawione wyłącznie, gdy poniesie on wydatki zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji i rozporządzeniem. Z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia wynika, że środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności na zakup, modernizację, remont maszyn i urządzeń. Zdaniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej prawidłowo stwierdzono, że zakupiony przez skarżącą komputer przenośny nie stanowi specjalistycznego wyposażenia i nie posiada wyjątkowych właściwości, których nabycie miałoby służyć wyposażeniu stanowiska pracy pracownika niepełnosprawnego. Z przepisów K.p. wynika bowiem wprost obowiązek wyposażenia stanowiska w sprzęt niezbędny do wykonywania obowiązków służbowych każdemu pracownikowi niezależnie od tego czy jest to pracownik niepełnosprawny, czy też pełnosprawny. W ocenie Ministra jeśli dane przedmioty służą wykonywaniu obowiązków służbowych, wpływając na komfort, przyspieszenie i jakość wykonywanej pracy, to brak jest podstaw do obciążenia konta zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a pracodawca zobowiązany był sfinansować zakup komputera przenośnego ze środków własnych przedsiębiorstwa, a nie środków tego funduszu. Wydatek na wyposażenie stanowiska pracy pracownika niepełnosprawnego powinien mieć związek z niepełnosprawnością pracownika, tj. posiadać cechy specjalistyczne służące temu pracownikowi. Natomiast zakupiony sprzęt był sprzętem standardowym, który może być użytkowany również przez pracowników pełnosprawnych i mającym związek z wykonywaniem powierzonych pracownikowi zadań. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, że zakupiony laptop zmniejszył ograniczenia zawodowe pracownika, ponieważ służył do wykonywania podstawowych obowiązków służbowych, poprawiając standard i szybkość wykonywanej pracy. WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółki na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, oddalił skargę. Sąd zaznaczył, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wydatkowanie środków funduszu musi mieć na celu wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowania jego otoczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Przy ocenie wydatku z funduszu rehabilitacji jako dokonanego w ramach pomocy de minimis w pierwszej kolejności należy, zgodnie z § 4a rozporządzenia, odpowiedzieć na pytanie, czy wydatek ten był celowy, tzn. czy przyczynił się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracownika niepełnosprawnego. Musi więc istnieć bezpośredni związek między przeznaczeniem środków finansowych na konkretny zakup, a poprawą (choćby potencjalną) sytuacji konkretnego niepełnosprawnego pracownika. W niniejszej sprawie zakup komputera przenośnego wspomnianego celu nie spełniał. Jak wskazuje § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, w przypadku wydatków na wyposażenie stanowiska pracy dodatkowym warunkiem jest cel ich poniesienia, opisany przez użycie sformułowania "do potrzeb osób niepełnosprawnych". Brak spełnienia tego dodatkowego warunku uniemożliwia uznania wydatku za zrealizowanego w ramach pomocy de minimis, a jednocześnie uprawnia organy podatkowe do odmowy wydania zaświadczenia. Sad podkreślił, że środki prowadzące do poprawy sytuacji osób niepełnosprawnych muszą przyczyniać się realnie do eliminacji skutków niepełnosprawności pracowników. Nie mogą służyć samym tylko usprawnieniom w zakładzie pracy, dokonywaniu w firmie inwestycji związanych z zakupem nowych maszyn, urządzeń i narzędzi stanowiących wyposażenie stanowiska pracy, ale nie mających związku z niepełnosprawnością konkretnej osoby. WSA w Warszawie stwierdził, że skarżąca nie wykazała istnienia bezpośredniego związku między zakupem przedmiotowego laptopa, a poprawą sytuacji konkretnego niepełnosprawnego pracownika, w kontekście ograniczeń wynikających z jego niepełnosprawności. Nie wykazała, że standardowe funkcje zakupionego laptopa doprowadzą do zniwelowania barier w wykonywaniu pracy, związanych z niepełnosprawnością pracownika, dla którego ten laptop zakupiono. Korzystanie z funkcji wideokonferencji czy elektronicznych komunikatorów jest standardowym sposobem pracy świadczonej przy tego typu zadaniach i nie jest ukierunkowane - zgodnie z celami wymaganymi ustawą o rehabilitacji - na ograniczenie barier wynikających z niepełnosprawności wspomnianego pracownika. Również argumentacja odwołująca się do możliwości świadczenia pracy zdalnej nie uzasadnia wydania zaświadczenia de minimis w tej sprawie, skoro skarżąca nie wykazała, że taki sposób świadczenia pracy, w przypadku niepełnosprawności tej konkretnej osoby, zmierza do realizacji celów określonych w rozporządzeniu. W szczególności skarżąca nie wykazała, że pracownica może mieć trudności z dojazdem do miejsca pracy związane z niepełnosprawnością, a w konsekwencji – że zakup laptopa eliminuje barierę związaną z mobilnością. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółki, zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 P.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organów i oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia'" zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie znacznej części materiału dowodowego przedstawianego przez skarżącą, w szczególności wykazanego związku dokonanego wydatku z niepełnosprawnością pracowników, jak też dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, na skutek oceny dowodów poprzez pryzmat przesłanek nie występujących w obowiązujących przepisach dotyczących przedmiotowej sprawy. II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. przepisu art. 53 ust.4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (zwanej dalej: "ustawą o rehabilitacji") w związku z przepisem § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 245, poz.1810 ze zm. - zwanego dalej: "rozporządzeniem ZFRON") poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, na skutek uznania, iż dokonany wydatek nie spełniał wymogów określonych w art. 33 ust. 4 ustawy, w szczególności poprzez zawężenie wykładni tego przepisu w sposób umożliwiający dokonywanie na jego podstawie wyłącznie wydatków na przedmioty posiadające "szczególne cechy świadczące o indywidualnym przystosowaniu go do potrzeb tej konkretnej osoby niepełnosprawnej", co w żadnej mierze nie wynika z powołanych przepisów, 2. art. 33 ust.4 ustawy o rehabilitacji w związku z przepisem § 4a rozporządzenia ZFRON poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, na skutek uznania, że dokonany wydatek nie potwierdza okoliczności, iż "korzyści, jakie ma przynieść zakup laptopa, nie zostały odniesione do potrzeb konkretnego pracownika związanych ze skutkami jego niepełnosprawności związanymi ze schorzeniem wskazanym w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności", podczas gdy tak szczegółowa przesłanka nie została określona ani w przepisach ustawy, nie też rozporządzenia, w szczególności mając na uwadze fakt, iż wydatek realizowany by na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym możliwe jest finansowanie "wyposażenia stanowiska pracy" osoby niepełnosprawnej, bez wskazania, iż zakupione wyposażenie powinno niwelować skutki niepełnosprawności wskazane w orzeczeniu o niepełnosprawności pracownika. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zakup laptopa dla osoby niepełnosprawnej znacząco poprawił standardy wykonywania jej pracy, zmniejszył jej ograniczenia zawodowe oraz zwiększył jej niezależność umożliwiając równocześnie rozwój osobisty i zawodowy. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postepowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący kasacyjnie formułując tego rodzaju zarzut winien jednoznacznie wskazać którą konkretnie postać błędu subsumpcji podnosi, tj. czy jego zdaniem wojewódzki sąd administracyjny niewłaściwie uznał, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w konkretnym przepisie prawa czy też błędnie przyjął, że stan ten odpowiada normie wyrażonej we wskazanej przez niego regulacji. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne przepisy procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie w niniejszym przypadku podniosła przeciwko zaskarżonemu wyrokowi trzy zarzuty, które określiła jako oparte na obu podstawach, wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., tj. zarówno na twierdzeniach związanych z naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego (dwa zarzuty), jak i przepisów postępowania (jeden zarzut). W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, gdyż ocenę prawidłowości zastosowania regulacji prawa materialnego można przeprowadzić gdy poprawność ustalenia stan faktycznego sprawy nie została uprzednio zakwestionowana. W ramach procesowego zarzutu skargi kasacyjnej spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji pominięcie znacznej części materiału dowodowego, jak również dowolną ocenę zebranych dowodów, co powiązała z oparciem się przez organ na przesłankach kwalifikowania wydatków, niewynikających z obowiązujących przepisów. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu stwierdzić należy, że nie sposób jest uznać jego zasadności, co jest związane z nie do końca poprawnym sposobem jego skonstruowania, jak również nietrafnością jego twierdzeń, co do postaci zarzucanego Sądowi pierwszej instancji naruszenia prawa procesowego. I tak, jeżeli chodzi o zarzucane przez spółkę w pierwszej kolejności pominięcie znacznej części materiału dowodowego, to w tym wypadku stwierdzić należy, że nie wskazała ona jakie to konkretnie dowody miałyby zostać pominięte. Oprócz tego dodać należy, że odmienna od sugerowanej przez spółkę ocena dowodów, nie może być, nawet teoretycznie, traktowana w kategoriach pominięcia części dowodów. Pominięcie dowodów może się bowiem sprowadzać wyłącznie do nieodniesienia się do konkretnej części materiału dowodowego, zaś jego ocena oznacza poczynienie na jego podstawie konkretnych wniosków. Wobec więc niewskazania przez skarżącą kasacyjnie żadnych konkretnych dowodów, które miałyby zostać pominięte, jej twierdzenia w tym względzie uznać należy za gołosłowne. Jeżeli zaś chodzi natomiast o sugerowaną w dalszej kolejności przez spółkę dowolność oceny dowodów, to również w tym względzie brak jest podstaw do uznania zasadności tego rodzaju twierdzeń. Spółka nie wskazała bowiem, w którym to aspekcie ustaleń faktycznych Sąd pierwszej instancji, w sposób nieuprawniony, zaakceptował dowolną ocenę zebranych dowodów przez organy. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie wywód odnośnie cech i sposobu wykorzystania zakupionego przez spółkę komputera przenośnego jest obszerny i odpowiednio (przekonująco) umotywowany, w związku z czym w tym to zakresie brak jest podstaw do upatrywania w nim cech dowolności. Tym bardziej że tego rodzaju elementy, które miałyby za tym przemawiać, nie zostały przez skarżącą kasacyjnie wskazane. W ramach tego zarzutu podniesiono również nieprawidłową, według spółki, ocenę dowodów dokonaną poprzez pryzmat niewłaściwych przesłanek kwalifikowalności wydatków. Ustosunkowując się do tego rodzaju argumentacji stwierdzić należy, że problematyka odnosząca się do właściwego zastosowania przepisów, dotyczących konkretnych przesłanek kwalifikowalności wydatków, nie może być rozpatrywana w ramach zarzutu kasacyjnego opierającego się na twierdzeniach związanych naruszeniem przepisów postępowania. Ze swej istotny jest ona związana z zagadnieniami dotyczącymi wykładni i zastosowania regulacji materialnoprawnych, dlatego można ją rozważać jedynie w ramach oceny zarzutów opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. W ramach pierwszego w materialnoprawnych zarzutów spółka podniosła dopuszczenie się przez WSA w Warszawie błędnej wykładni wymienionych przez siebie przepisów, tj. art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a także ich wadliwego zastosowania. W tym pierwszym zakresie podkreśliła, iż błąd wykładni miał wynikać z nieuprawnionego zawężenia znaczenia wymienionych w tych przepisach pojęć, w sposób umożliwiający dokonywanie na jego podstawie wyłącznie wydatków na przedmioty posiadające szczególne cechy świadczące o indywidualnym przystosowaniu ich do potrzeb tej konkretnej osoby niepełnosprawnej . Odnosząc się do tego rodzaju twierdzeń skarżącej kasacyjnie stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw, gdyż WSA w Warszawie nie dokonał interpretacji wymienionych w podstawie prawnej zarzutu regulacji, w sposób opisany w tym zarzucie skardze kasacyjnej. Otóż zauważyć należy, że Sąd doszedł do wniosku, iż spółka nie wykazała, że standardowe funkcje zakupionego laptopa doprowadzą do zniwelowania barier w wykonywaniu pracy i dlatego nie uwzględnił jej skargi. Skoro zaś zwrócił uwagę na niewykazanie standardowych funkcji komputera do usprawnienia pracy osób niepełnosprawnych, to nie sposób jest przyjąć, że dokonał wykładni art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sposób zawężający możliwość dokonywania zakupów jedynie do przedmiotów posiadających szczególne cechy. Co zaś się tyczy nominalnie podnoszonego w ramach tego zarzutu wadliwego zastosowania wyżej wymienionych przepisów, tj. błędu subsumpcji w tym zakresie, to omawiany zarzut nie odnosi się do tej problematyki w jakikolwiek sposób. W ramach twierdzeń tego zarzutu spółka w ogólne nie wyjaśniła na czym błąd w tym względzie miałby polegać. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie odnieść się do kwestii wadliwego zastosowania art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Za niezasługujący na uwzględnienie uznać należy również drugi z materialnoprawnych zarzutów skargi kasacyjnej. W tym wypadku brak jest podstaw do uznania zasadności jej twierdzeń w kwestii wadliwego zastosowania art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji i § 4a rozporządzenia. Spółka bowiem w ramach twierdzeń tego zarzutu w pierwszej kolejności, w sposób pośredni, podejmuje polemikę co do prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych, których nie można podważać poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego, po czym przechodzi do zagadnień związanych z wykładnią § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W tym ostatnim aspekcie spółka zmierza do wykazania dopuszczenia się przez Sąd pierwszej instancji błędu subsumpcji, wywodząc ją wprost z błędu wykładni, odnośnie którego nie wskazała na czym miałby on polegać. W związku z powyższym stwierdzić należy, że również ten zarzut, jako niedookreślony i nieskonkretyzowany, a przy tym wewnętrznie niespójny, nie mógł zostać uznany za zasadny. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu – Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Obejmuje ona zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.