I GSK 1547/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1145/18 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 sierpnia 2018 r. nr SKO.FD/41.4/31/2018/9135 w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA w Gliwicach), wyrokiem z 18 kwietnia 2018 r., sygn. I SA/Gl 1145/18, oddalił skargę A. K. (dalej zwanej skarżącą) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 21 sierpnia 2018 r., nr SKO.FD/41.4/31/2018/9135, w przedmiocie ustalenia skarżącej kwoty dotacji przypadającej do zwrotu, jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2014 r. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.) naruszenie prawa materialnego, w tym: 1) art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2013 poz. 885 z późn. zm., dalej zwanej u.f.p.) oraz 252 ust. 5 w zw. z art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz. U. z 2004 r., nr 256 poz. 2572 z późn. zm., dalej zwanej u.s.o.) polegające na dokonaniu błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, iż przyznana i wydatkowania w przedmiotowej sprawie dotacja za okres 2014 r., w kwocie 37 075,24 zł, jest dotacją wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, tj. poprzez uznanie, iż brak wymaganego, choć w uchwale nr [...] Rady Miasta J. z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu miasta dla publicznych i niepublicznych przedszkoli, szkół i placówek oświatowych prowadzonych przez osoby fizyczne oraz osoby prawne inne niż jednostka samorządu terytorialnego na terenie miasta, J. oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania w żaden sposób bliżej (przez organ dotujący Miasta J.) niesprecyzowanego, udokumentowania wydatku jest przesłanką do uznania, iż ww. dotacja została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy ani przepis art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., ani przepis art. 90 ust. 3d u.s.o. nie zawiera takich przesłanek, a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie, 2) art. 251 ust. 4 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie i zakwestionowanie wydatku na wynagrodzenie dyrektora generalnego (Sąd oparł się tylko i wyłącznie na fakcie braku udokumentowania wynagrodzenia, podczas gdy wydatek na wynagrodzenie dyrektora generalnego był zasadny z uwagi na fakt pełnienia przez skarżącą zadań realizujących cele wskazane w art. 90 ust. 3d u.s.o.), podczas gdy wykorzystanie dotacji nie następuje wyłącznie poprzez zapłatę, ale również poprzez realizację celów - wskazanych w każdorazowym akcie prawa miejscowego wydanym na podstawie art. 90 ust. 4 u.s.o. - w przedmiotowej sprawie w § 5 ust. 1 uchwały nr 1.7.2013 Rady Miasta J. z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu miasta dla publicznych i niepublicznych przedszkoli, szkół i placówek oświatowych prowadzonych przez osoby fizyczne oraz osoby prawne inne niż jednostka samorządu terytorialnego na terenie miasta J. oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania, 3) art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 251 ust. 4 u.f.p. w zw. z art. 90 ust. 3d, 3e i 3f u.s.o. poprzez błędną wykładnię, (choć wynikającą jedynie w sposób pośredni z uzasadnienia wyroku Sądu), polegającą na przyjęciu, iż dane niezbędne do oceny prawidłowości wykorzystania dotacji winny wynikać tylko i wyłącznie z całości dokumentacji organizacyjnej, przebiegu nauczania i finansowej szkoły, II. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm., dalej zwanej P.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej części podniesionych przez skarżącą w skardze zarzutów - tj. zarzutu naruszenia art. 251 ust. 4 u.f.p. poprzez błędną interpretację, że wykorzystanie dotacji następuje wyłącznie poprzez zapłatę, a nie realizację celów wskazanych w przepisach ustawy o systemie oświaty, oraz niezastosowanie tego przepisu do wydatku dokonanego przez stronę, zarzutu braku wskazania w decyzjach organów administracji publicznej I i II instancji szczegółowo jakie dokumenty rozliczeniowo-finansowe przesądziły o słuszności żądania zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz zarzutu naruszenia art. 123 § 1 K.p.a. (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, ze zm. – dalej: K.p.a.) poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewydaniu w trakcie postępowania administracyjnego postanowienia o włączeniu w materiał dowodowy dowodu z protokołu kontroli - kontroli przeprowadzonej w ramach postępowania administracyjnego, protokołu kontroli doraźnej przeprowadzonej w dniach 7-10 czerwca 2017 r. przez Śląskiego Kuratora Oświaty w Katowicach oraz wyników z kontroli przeprowadzonej w szkołach strony w sprawie postępowania kontrolnego w zakresie zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi, otrzymanymi w okresie od stycznia 2010 do grudnia 2011 r. z UKS o sygnaturze: UKS0491/W3B/W3P2B/W3P3B/42/15/11/432/023 z dnia 31 lipca 2015 r. oraz UKS0491/W3B/W3P2B/W3P3B/42/17/12/163/023 z dnia 31 lipca 2015 r., pomimo iż ustalenia ww. protokołów wyników kontroli przesądziły/były podstawą o wydaniu decyzji w przedmiotowej sprawie - a także nieustosunkowanie się przez WSA w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku do ww. zarzutów, 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. skutkujące rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego przez organy administracji oraz przyjęciem przez Sąd I instancji wadliwie ustalonego stanu faktycznego przez organy administracji polegającego na uznaniu, że skarżąca nie pełniła faktycznych czynności dyrektora generalnego Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w J. w 2014 roku, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 188 P.p.s.a. Oprócz tego skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że żaden z przepisów, ani u.f.p., ani u.s.o. nie reguluje kwestii dokumentowania wydatkowania dotacji. Jedynie art. 90 ust. 3f u.s.o. stwierdza, że osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo wstępu do szkół i placówek oraz wglądu do prowadzonej przez nie dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania. Tym samym, ustawodawca zdaje się przesądzać, że do celów kontrolnych wystarczająca jest dokumentacja posiadana przez szkołę. Niezrozumiałym dla skarżącej kasacyjnie jest niezwrócenie uwagi przez organ administracji I i II instancji, jak i WSA w Gliwicach na ww. argumentację dotyczącą określenia wynagrodzenia dyrektora generalnego w postaci quasi-zryczałtowanej. Przede wszystkim żaden z organów, jak również Sąd w Gliwicach, nie zajął się powyższą kwestią, a tym samym nie wyjaśnił i nie uzasadnił dlaczego nie uznał ww. argumentów. Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, iż nie wszystkie czynności na stanowisku dyrektorskim w szkole można udowodnić poprzez przedłożenie stosownych dokumentów (są to takie czynności jak np. podejmowanie decyzji zarządczych o naturze ekonomiczno-finansowej, planowanie i zatwierdzanie planowanych wydatków i budżetu szkoły, zatwierdzanie faktur, rachunków, list płac do wypłaty, kontaktowanie się z lokalnym otoczeniem biznesowym, reprezentowanie szkoły na zewnątrz, kontrola pracy pracowników i prowadzonej dokumentacji). Bezpośrednie, pisemne "ślady" pracy dyrektora generalnego widnieją na zawartych umowach o pracę i umowach zlecenia, umowie na wynajem sal lekcyjnych i sekretariatu, kwartalnych rozliczeniach składanych do Urzędu Miasta J., czy na bieżącej korespondencji wysyłanej do Urzędu Miasta J.- czego organy nie wzięły pod uwagę. Podpisy dyrektora generalnego znajdują się również na uchwałach rady pedagogicznej, a także w dziennikach lekcyjnych jako dowód wykonywania przez dyrektora generalnego kontroli pracy dyrektora dydaktycznego, kontroli pracy nauczycieli oraz jako dowód pełnienia stałej kontroli dyrektora generalnego co do faktu odbywania się rad pedagogicznych w szkole. Podpisy znajdują się również na pismach kierowanych do właściwego kuratorium oświaty czy na opracowanych przez dyrektora generalnego planach naprawczych wprowadzanych każdorazowo po przeprowadzonej ankiecie dotyczącej jakości kształcenia. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż zakres czynności dyrektora dydaktycznego - zatrudnionego w oparciu o umowę zlecenie - Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w J. w 2014 roku był bardzo ograniczony. Z zawartej z dyrektorem dydaktycznym umowy zlecenia wynikało jedynie, iż do jego obowiązków należał nadzór dydaktyczny. Dyrektor dydaktyczny nie był odpowiedzialny za szereg zadań, które faktycznie wykonywał dyrektor generalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. art. 193 zdanie drugie P.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony przez ustawodawcę zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 P.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Z uwagi na powyższe, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 193 zd. 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się w rozważaniach uzasadnienia wydanego przez siebie wyroku do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego. W przedmiotowej sprawie, w której nie stwierdzono nieważności postępowania ani podstaw do umorzenia postępowania czy też odrzucenia skargi, formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania, które w jego ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię. Ze swej istoty zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, winny być rozpoznane w pierwszej kolejności, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08;orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływane orzeczenia tamże). Zasada ta nie ma jednak bezwzględnego charakteru. Zinterpretowanie prawa materialnego wyznacza bowiem kierunek prowadzonego postępowania dowodowego i w konsekwencji dokonywanych ustaleń. Dlatego też gdy źródłem wadliwego dokonania ustaleń w wyniku źle przeprowadzonego postępowania jest błędna wykładnia prawa materialnego, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny powinien ocenić zarzuty dokonania błędnej wykładni prawa materialnego (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 174). Przechodząc do oceny podniesionych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów, na wstępie rozważań w tym przedmiocie należy zaznaczyć, że WSA w Gliwicach, wydając zaskarżony wyrok orzekał w warunkach związania poprzednim wyrokiem tego Sądu, tj. wyrokiem z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1452/16. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z uwagi na powyższe stwierdzić więc należy, że oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego sposobu prowadzenia postępowania związane były nie tylko rozstrzygające sprawę organy obu instancji oraz WSA w Gliwicach, ale także Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Z tego więc względu oceniając jej zarzuty kasacyjne zobligowany był do ich rozpatrzenia właśnie w kontekście tej oceny. We wskazanym wyżej prawomocnym wyroku z 13 września 2017 r. WSA w Gliwicach stwierdził, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o., z dotacji oświatowej mogły być sfinansowane jedynie bieżące wydatki, obejmujące między innymi wynagrodzenie dyrektora szkoły. Podkreślił jednakże, że aby można było danej kategorii wydatkom przypisać cechy wynagrodzenia, muszą być one przeznaczone na zapłatę za pracę faktycznie wykonaną. W tym kontekście Sąd zwrócił uwagę, że dla uznania wydatkowania środków za zasadne niezbędne jest wykazanie faktycznego wykonywania przez skarżącą h czynności związanych z wykonywaniem funkcji dyrektora placówki, o której mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy. W związku z tym nakazał organom, w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, zwrócenie się do skarżącej z wezwaniem o wykazanie realizacji tych czynności. Reasumując więc stwierdzić należy, że w zakresie merytorycznym WSA w Gliwicach przesądził, że uznanie poniesionych wydatków, za dokonane zgodnie z przeznaczeniem, na gruncie przedmiotowej sprawy sprowadza się do wykazania faktycznego realizowania przez skarżącą obowiązków dyrektora szkoły, a ponadto przesądził również, że ustalenie tego rodzaju okoliczności winno odbywać się poprzez wezwanie skarżącej do udokumentowania tego, we wskazany przez niego sposób. Skarżąca kasacyjnie, w ramach podniesionych zarzutów nie dostrzega tego faktu, zarzucając Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów prawa formalnego, jak i materialnego. W tych aspektach odwołuje się do okoliczności dotyczących możliwych sposobów wydatkowania środków, w oderwaniu od oceny prawnej wyrażonej przez Sąd. W pierwszym z zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania skarżąca kasacyjnie podniosła nieustosunkowanie się przez Sąd do wszystkich zarzutów jej skargi. W tym zakresie szczególną uwagę zwróciła na nieodniesienie się do tego zarzutu, w którym podniosła, iż błędnie organy przyjęły, iż wykorzystanie dotacji następuje wyłącznie poprzez zapłatę, a nie realizację celów wskazanych w przepisach ustawy o systemie oświaty. W tym upatruje naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. z art. 141 § 4 P.p.s.a. Odnosząc się do tych stwierdzeń zaznaczyć należy, że art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 oraz art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. nie mieszczą się w zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., ponieważ są to przepisy ustrojowe wyjaśniające funkcje pełnione przez sądy administracyjne. Przepisy te nie regulują bezpośrednio postępowania przed sądami administracyjnymi, wobec czego Sąd I instancji, nie stosując ich, nie mógł dopuścić się ich naruszenia. Wskazują one odpowiednio na cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji. Do naruszenia tych przepisów mogłoby dojść jedynie wówczas, gdyby Sąd I instancji nie dokonał kontroli stanowiącego przedmiot skargi aktu, zastosowałby inne kryterium jego oceny niż zgodność z prawem, bądź też wyszedłby poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, rozpoznając skargę na akt lub czynność niepoddane jego kognicji lub zastosował środki ustawie nieznane. Z taką sytuacją na gruncie przedmiotowej sprawy nie mamy do czynienia. Co zaś się tyczy podnoszonego w tym zarzucie uchybienia art. 141 § 4 P.p.s.a. to również w tym zakresie brak jest podstaw do uznania zasadności twierdzeń skarżącej kasacyjnie. Jak to bowiem już wyżej stwierdzono, ponowne rozpatrzenia sprawy przez organy, a także ocena legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia przez WSA w Gliwicach miały miejsce w warunkach związania poprzednio wydanym wyrokiem, w którym przesądzono kierunek rozpatrzenia sprawy, zarówno z punktu widzenia merytorycznego jej rozstrzygnięcia, jak niezbędnego do podjęcia zakresu czynności procesowych. W ich ramach nie mieściło się badanie innych możliwych sposobów wykorzystania dotacji niż zapłata. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest zaś zobligowany do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi, ale jedynie tych, które mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z tego więc względu, nie odnosząc się w sposób wyczerpujący i pełny do tego rodzaju zarzutów skargi, które na gruncie przedmiotowej skargi nie miały istotnego znaczenia, Sąd I instancji nie naruszył prawa, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. Podobnie brak jest podstaw do uwzględnienia drugiego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego przez organy administracji oraz przyjęcie przez Sąd I instancji wadliwie ustalonego stanu faktycznego przez organy administracji polegającego na uznaniu, że skarżąca nie pełniła faktycznych czynności dyrektora generalnego Prywatnego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w J. w 2014 roku, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi. W tym zakresie ponownie należy podkreślić, że WSA w Gliwicach w poprzednio wydanym wyroku w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazał w jaki sposób winna się odbyć weryfikacja faktycznego wykonywania obowiązków dyrektora szkoły przez skarżącą kasacyjnie. Otóż nakazał zwrócenie się do niej o wykazanie realizacji tego rodzaju obowiązków, a ponadto polecił ocenę faktycznego wykonywania tych czynności, poprzez odniesienie się do realizacji tych samych obowiązków w innych placówkach, pod kątem faktycznego ich realizowania. WSA w Gliwicach zasadnie uznał, że organy rozstrzygające przedmiotową sprawę zastosowały się do tego rodzaju wskazań. W sprawie bezsporne jest, iż skarżąca została wezwana do wykazania faktycznego wykonywania obowiązków dyrektora szkoły, jak również to, że nie ustosunkowała się do wszystkich punktów tego wezwania. Świadczy o tym chociażby jej stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, kwestionujące konieczność wykazania tego, poprzez stwierdzenia odnośnie konieczności posiadania przez organ z urzędu danych w tym zakresie, wynikających z podejmowanych czynności. W tej więc sytuacji Sąd zasadnie przyjął, że skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła okoliczności, które potwierdzałyby rzeczywiste wykonywanie przez nią czynności dyrektora. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia zasadności omawianego zarzutu. Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego także należy wskazać, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw. W przedmiotowych zarzutach, odwołujących się do naruszenia przepisów prawa materialnego, którego miał się dopuścić WSA w Gliwicach, skarżąca kasacyjnie kwestionuje w rzeczywistości poczynione ustalenia, podnosząc oparcie się przez organy i Sąd I instancji na fakcie braku udokumentowania zapłaty wynagrodzenia, do domagania się od niej czego nie było podstaw prawnych. Odnosząc się do tego rodzaju zarzutów, stwierdzić na wstępie należy, że poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego nie można kwestionować prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 174. Po drugie ponownie należy zaznaczyć, że kwestia konieczności udokumentowania przez skarżącą poniesienia wydatków na swoje wynagrodzenie, za faktyczne wykonywanie obowiązków dyrektora szkoły, została przesądzona przez Sąd w poprzednio wydanym wyroku. W tej sytuacji nie sposób jest uznać zasadności twierdzeń skarżącej kasacyjnie w omawianym względzie. Przeciwko możliwości uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej, opartych na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego przemawiają nie tylko wskazane wyżej okoliczności, związane z wadliwym ich sformułowaniem. Oprócz tego bowiem należy zwrócić uwagę, że w pierwszym z nich ich autorka zarzuca dokonanie wadliwej subsumcji stanu faktycznego pod odpowiednie normy prawne. Tymczasem, wobec niepodważenia ustaleń faktycznych w sprawie, tego rodzaju zarzut nie znajduje uzasadnionych podstaw. Wynika to bowiem z okoliczności, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (np. wyroki NSA z 5.09.2014 r., I OSK 1119/13, LEX nr 1664430; z 15.06.2021 r., III OSK 181/21, LEX nr 3191237). Tak samo, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 251 ust. 4 u.f.p. w zw. z art. 90 ust. 3d, 3e i 3f u.s.o., poprzez ich błędną wykładnię. W tym zakresie zauważyć bowiem należy, że zarzucając błędna wykładnię omawianych przepisów, skarżącą nie podaje jak winny być one interpretowane. W twierdzeniach tego zarzutu odwołuje się jedynie do kwestii związanych ze sposobem wykazania sposobu wydatkowania środków, które dotyczą bezpośrednio zagadnień procesowych, a przy tym przesądzonych przez Sąd, w poprzednio wydanym wyroku. Z tych względów zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogły zostać uwzględnione. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako niezasadną.