I GSK 1543/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Surmacz Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Po 1633/21 w sprawie ze skargi F. K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 6 października 2021 r. nr 950/14/2021 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 8 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Po 1633/21, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), oddalił skargę F. K. (dalej zwanego: skarżącym) na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu (dalej zwanego: organem II instancji lub ARiMR) z 6 października 2021 r. nr 950/14/2021 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W uzasadnieniu sąd I instancji wskazał, że 9 maja 2014 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w G. wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2014 do powierzchni 14,43 ha. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Gnieźnie (dalej zwany: Kierownikiem ARiMR lub organem I instancji) 17 września 2014 r. wydał decyzję nr 0269-2014-000002462 w sprawie przyznania płatności ONW w wysokości 2 761,97 zł. Przyznane środki zostały przekazane na rachunek bankowy 16 października 2014 r. Postanowieniem z 14 września 2016 r., nr 0269-00000092129/16, Kierownik ARiMR – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej zwanej: "k.p.a.") – wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej ONW na rok 2014. Jednocześnie postanowieniem nr 0269-00000092242/16 włączył do sprawy pismo z 9 września 2016 r. w sprawie stwierdzenia konfliktu krzyżowego pomiędzy sprawą OR15-69010-OR1500450/11 (działanie 112 Ułatwienie startu młodym rolnikom – beneficjent A. K.) a sprawami płatności obszarowych za lata 2012 – 2014 zgłoszonych przez stronę. A. K. przejęła od strony działki ew. nr [...] położone w woj. wielkopolskim, powiat g., gmina [...], obręb [...], co potwierdza umowa o dożywocie z 10 maja 2012 r. (rep. nr 934/2012). Kierownik ARiMR decyzją z 30 listopada 2020 r., nr 0269-2019-000007000, stwierdził, że decyzja z 17 października 2012 r. w sprawie przyznania płatności ONW została wydana z naruszeniem prawa. Na skutek złożonego odwołania Dyrektor ARiMR decyzją z 1 kwietnia 2021 r. nr 311/14/2021 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji przyznania płatności ONW została wydana z naruszeniem prawa. W związku z powyższym organ I instancji zawiadomieniem z 20 maja 2021 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Decyzją z 9 lipca 2021 r. nr 0269-00000049069/21/DBJ Kierownik ARiMR ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności ONW w łącznej wysokości 2 019,12 zł. Dyrektor ARiMR decyzją z 6 października 2021 r. nr 950/14/2021 po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Kierownik ARiMR z 9 lipca 2021 r. nr 0269-00000049069/21/DBJ o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dyrektor ARiMR decyzją z 6 października 2021 r., nr 950/14/2021, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Kierownik ARiMR z 9 lipca 2021 r. nr 0269-00000049069/21/DBJ, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji uznał, że kwota płatności w wysokości 2 019,12 zł jest płatnością nienależną w rozumieniu art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 i jednocześnie nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. 80 ust. 3 tego rozporządzenia. W sprawie nie nastąpiło także przedawnienie. W przypadku przedmiotowych płatności, finansowanych ze środków unijnych, przedawnienie należności reguluje art. 3 ust. 1 i 3 w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23 grudnia 1995 r., ze zm.; dalej zwanego: rozporządzeniem nr 2988/95). Decyzją organu II instancji zakwestionowano legalność pobrania płatności z uwagi na to, że – jak okazało się w roku 2016 – skarżący już od 10 maja 2012 r. nie był posiadaczem zadeklarowanych we wniosku działek ew. nr [...] położonych w woj. wielkopolskim, powiat g., gmina [...], obręb [...], gdyż od tego dnia ich właścicielem była jego córka A. K. Sytuacja ta dotyczy płatności za lata 2012 – 2014. Skarżący nie zgadzając się z tą decyzją wniósł skargę do sądu I instancji. WSA w Poznaniu oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał m.in., że wbrew stanowisku skarżącego nie nastąpiło przedawnienie dochodzenia zwrotu nienależnie pobranej kwoty płatności. Uznał, że w rozpatrywanym przypadku nastąpiła nieprawidłowość powtarzająca się, gdyż została popełniona przez podmiot, który czerpie korzyści ekonomiczne z całokształtu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii. W takim przypadku okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W związku ze składaniem błędnych wniosków w latach 2012 – 2014 należy przyjąć, w ocenie sądu, że ostatnia z nieprawidłowości ustała 11 lipca 2015 r., to jest w następnym dniu po upływie ostatecznego terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok kolejny (2015). Sąd wskazał także, że okres biegu przedawnienia został kilkakrotnie przerwany. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji. Ponadto wniósł o przeprowadzenie rozprawy oraz przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego, kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu wg. norm przepisanych w postępowaniu administracyjnym przed sądem II instancji, a które nie zostały zapłacone chociażby w części, powiększonych o podatek od towarów i usług, tj. na podstawie § 21 ust. 2 pkt. 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielnej przez radcę prawnego z urzędu. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3§1 i art. 145§1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzeniem nr 2988/95, przez błędną wykładnię i nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora ARiMR z 6 października 2021 r. w sprawie nr 950/14/2021 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, podczas gdy decyzja ww. organu administracyjnego jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, tj. przez błędne wskazanie daty ustania nieprawidłowości powtarzającej się, co ma wpływ na obliczenie okresu przedawnienia, jak i przez uznanie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie upłynął okres przedawnienia zwrotu nienależnie pobranych płatności. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Istota sporu w sprawie dotyczy dwóch kwestii, mianowicie prawidłowości wykładni oraz zastosowania art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 w zakresie: 1) określenia momentu, w którym ustaje nieprawidłowość powtarzająca się, 2) rozumienia aktu "właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości", który to powoduje przerwanie terminu przedawnienia dochodzenia należności. W sprawie bezsporne jest przy tym, że skarżący dopuścił się nieprawidłowości powtarzającej się poprzez uzyskiwanie płatności za lata 2012 – 2014 (w latach tych składał kolejne wnioski o płatność), pomimo tego, że od maja 2012 r. nie był posiadaczem zgłaszanych do płatności działek. Wskazany jako naruszony art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 stanowi: Okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. (akapit pierwszy); W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. (akapit drugi); Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. (akapit trzeci); Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1. (akapit czwarty). W niniejszej sprawie miała miejsce nieprawidłowość powtarzająca się, a zatem w myśl przywołanej regulacji okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. Wykładnia odnośnie daty ustania nieprawidłowości musi uwzględniać dyspozycję art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95, który definiuje pojęcie "nieprawidłowości" jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa Unii wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii lub w budżetach zarządzanych przez nią (v. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE C-59/14, pkt 23). Ustanie nieprawidłowości, o których mowa w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2988/95 powodujące rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia oznacza wystąpienie dwóch przesłanek, tj.: 1) zaprzestania przez podmiot działań lub zaniechań, które stanowią naruszenie prawa Unii; 2) szkody lub potencjalnej szkody w budżecie Unii. W tym względzie – jakkolwiek do dopuszczenia się nieprawidłowości (a zatem nie mającej charakteru ciągłego lub powtarzającego się – wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku C-59/14 (por. jego pkt 24). Jednakże pogląd, że obok przesłanki ustania działań lub zaniechań, które stanowią naruszenie prawa Unii zaistnieć ma także szkoda lub potencjalna szkoda w budżecie Unii jest prawidłowy także w przypadku nieprawidłowości powtarzających się (lub ciągłych). W art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 odwołano się bowiem do nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1, której definicja zamieszczona jest w art. 1 ust. 2. W tym przedmiocie chybiona jest argumentacja skarżącego kasacyjnie wskazująca, że "w przypadku nieprawidłowości powtarzających się, istotne znaczenie ma jedynie data (...) [w której] podmiot przestał na stałe wywoływać/popełniać nieprawidłowości" (s. 7 skargi kasacyjnej). Przywołać także trzeba i ten pogląd TSUE zawarty w wyżej przywołanym wyroku, że dies a quo znajduje się w chwili zdarzenia, które miało miejsce jako ostatnie, to znaczy albo w dacie wystąpienia szkody, jeżeli szkoda ta powstała po działaniu lub zaniechaniu stanowiącym naruszenie prawa Unii, albo w dacie tego działania lub zaniechania, jeżeli dana korzyść została przyznana przed owym działaniem lub zaniechaniem. W ten sposób ułatwione zostaje osiągnięcie celu, jakim jest ochrona interesów finansowych Unii (v. pkt 26 wyroku C-59/14). Odnosząc ten pogląd do nieprawidłowości powtarzających lub ciągłych należy dojść do wniosku, że zdarzeniem, które powoduje rozpoczęcie biegu terminu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 jest albo data wystąpienia szkody (jeżeli szkoda ta powstała po zaprzestaniu przez podmiot działań lub zaniechań, które stanowią naruszenie prawa Unii) albo w dacie zaprzestania przez podmiot działań lub zaniechań, które stanowią naruszenie prawa Unii (jeśli korzyść została przyznana przed ustaniem nieprawidłowości) – w zależności od tego, które ze wskazanych zdarzeń miało miejsce jako ostatnie. Innymi słowy, bieg terminu przedawnienia określony w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 rozpoczyna się w dacie ostatniego ze zdarzeń, którymi są bądź to wystąpienie szkody (ewentualnie potencjalnej szkody) w budżecie UE bądź to ustanie nieprawidłowości ciągłej lub powtarzającej się. Nieprawidłowość ma charakter "ciągły lub powtarzający się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, jeżeli popełniana jest przez podmiot, który czerpie korzyści ekonomiczne z całokształtu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii. W tym względzie, w zakresie dotyczącym związku czasowego, w jakim winny pozostawać nieprawidłowości, aby można je było uznać za "nieprawidłowość powtarzającą się" w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest jedynie, by okres czasu jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami, był krótszy od terminu przedawnienia przewidzianego w akapicie pierwszym tego ustępu. Nieprawidłowość ma także charakter powtarzający się, jeżeli została popełniona przez podmiot, który czerpał korzyści ekonomiczne z ogółu podobnych transakcji naruszających ten sam przepis prawa (zob. wyroki TS C-279/05, C-52/14, C-465/10). W realiach rozpoznawanej sprawy nieprawidłowości powtarzające się, które powodowały naruszenie przepisów prawa UE wynikały z działania podmiotu, który składał w latach 2012-2014 kolejne wnioski o płatność (por. także pkt 54 wyroku TSUE C-52/14). Poczynione wyjaśnienia wskazują, że dla prawidłowego zastosowania art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95, w odniesieniu do wyznaczenia początku obliczania terminu przedawnienia znaczenie ma, które ze zdarzeń nastąpiło później: czy zaprzestanie (ustanie) składania wniosków o płatność, czy zaistnienie szkody w budżecie UE (z powodu wypłaty środków finansowych, która następowała po wydaniu decyzji w przedmiocie płatności). W tym zakresie sąd I instancji wskazał, że ustanie nieprawidłowości nastąpiło z dniem 11 lipca 2015 r., tj. w następnym dniu po upływie ostatecznego terminu do złożenia wniosku o przyznanie na kolejny rok, tj. 2015. Ustalenie to jest prawidłowe, o ile szkoda w postaci wypłaty środków z tytułu płatności za rok 2014 zaistniała przed 11 lipca 2015 r. Tej kwestii jednak nie rozważał ani organ ani WSA, chociaż z wydanej w roku 2015 decyzji w przedmiocie płatności za rok 2014 wynika, że ostatnia z wypłat (a zatem i szkoda) miała miejsce w roku 2015. W odniesieniu do twierdzeń skarżącego kasacyjnie wskazać trzeba, że w sprawie niniejszej za moment zaprzestania składania wniosków o płatność nie mogło być uznane ostatnie złożenie wniosku (co miało miejsce w maju 2014 r.). Złożenie wniosku bowiem – co jest bezsporne – było działaniem powodującym naruszenie przepisów UE, a zatem nie może być jednocześnie uznane za moment ustania naruszenia. Zaznaczenia także wymaga, że wnioski o płatności składane były w ramach realizacji programu wieloletniego, do której to kwestii odniósł się WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wprawdzie argumentacja skarżącego w odniesieniu do wyznaczania momentu w którym rozpoczyna się bieg terminu przedawnienia nieprawidłowości powtarzającej się nie jest trafna, to jednocześnie zastosowana przez sąd I instancji (a wcześniej organ) wykładnia art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 nie była pełna, ponieważ nie uwzględniała, jak to wyżej wyjaśniono, kwestii szkody jako elementu składającego się na pojęcie nieprawidłowości. To zaś mogło mieć znaczenie dla prawidłowego zastosowania ww. przepisu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Druga ze spornych kwestii dotyczyła przerwania terminu przedawnienia, o którym traktuje art. 3 ust. 1 akapit trzeci (zdanie pierwsze) rozporządzenia nr 2988/95. Przypomnieć wypada, że zgodnie z tą regulacją przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. W tym względzie skarżący kasacyjnie wskazuje m.in. na błędne przyjęcie, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowiło taki akt, gdyż nie stanowiło żądania udzielenia informacji dotyczących nieprawidłowości, a także i to, że w postanowieniu tym nie wskazano w istocie, że wszczęte postępowanie odnosi się do nieprawidłowości. Nie wszystkie argumenty podnoszone przez skarżącego kasacyjnie są trafne. W powołanych przez niego wyrokach TSUE C-367/09 oraz C-465/10 rzeczywiście wskazano na skierowane do danej osoby żądanie udzielenia dodatkowych informacji. Niemniej jednak, jak zauważył Trybunał Sprawiedliwości (w późniejszym wyroku C-52/14, pkt 45) w ww. wyrokach Trybunał ograniczył się do przykładowego wyliczenia aktów, w odniesieniu do których można uznać, iż określają one w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Dla uznania za czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95, istotne jest to, żeby dany akt w wystarczająco dokładny sposób określał operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Nie ma przy tym wymogu, aby zawierał on skierowane do danej osoby żądanie udzielenia dodatkowych informacji (wyrok C-52/14 pkt 46, 47). Zbieżne z ww. poglądem jest stanowisko TSUE wyrażone w wyroku C-728/21, zgodnie z którym sprawozdanie z kontroli na miejscu, które ogranicza się do wskazania wystąpienia nieprawidłowości, bez wzmianki o jakimkolwiek zamiarze wszczęcia dochodzenia lub postępowania w sprawie tej nieprawidłowości, można uznać za "akt odnoszący się do dochodzenia lub postępowania" w rozumieniu tego przepisu, który może przerwać bieg określonego w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia terminu przedawnienia, jeżeli określa ono w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Mając na uwadze powyższą wykładnię należało uznać, że w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy błędnie zastosowano art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95. Zarówno organy, jak i sąd I instancji bowiem uwzględniły jedynie sam fakt, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowiło akt, którego otrzymanie przez skarżącego kasacyjnie przerywało bieg przedawnienia. Tymczasem, jak wynika z przedstawionej wykładni, istotne jest to, że akt taki ma określać w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu, do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Nie są wystarczające w tym względzie ogólnikowe wskazania organu na konflikt krzyżowy czy nowe okoliczności o ile nie precyzują operacji, których nieprawidłowości mogą dotyczyć. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawioną wykładnię przepisów zawartych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 i odniesie je do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. NSA nie orzekł w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla skarżącego, gdyż wynagrodzenie to przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a.