I GSK 1535/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 960/14 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych od wniesionej skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 12 maja 2014 r. w osób zastępczy. Wobec bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia wpisu, Sąd I instancji na mocy art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę. P. K. skargą kasacyjną zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wyniki sprawy, art. 220 § 3 w zw. z art. 73 § 4 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, gdyż skarżący nie otrzymał zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w żaden sposób przewidziany w art. 73 § 2 p.p.s.a. Podnosząc ten zarzut skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu. Okolicznością istotną dla oceny prawidłowości objętego skargą kasacyjną postanowienia odrzucającego skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2014 r., jest prawidłowość zastosowania przez Sąd I instancji instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłki zawierającej wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej przez niego skargi na opisaną decyzję. Zgodnie z powołanym art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie przesyłki adresatowi uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc z upływem okresu czternastu dni, na który złożono pismo w placówce pocztowej w przypadku niemożności doręczenia adresatowi przesyłki w sposób określony w art. 65 – 72 p.p.s.a. Domniemanie doręczenia poprzedzone musi zostać procedurą opisaną w § 2 i 3 art. 73 p.p.s.a., zgodnie z którą doręczyciel podejmujący próbę doręczenia przesyłki, wobec niemożności jej doręczenia bezpośrednio adresatowi powinien pozostawić zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z możliwością jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata, w miejscu wskazanym do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia w którym wykonuje on swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie doręczyciel pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni do dnia pierwszego zawiadomienia. Domniemanie określone w powołanym art. 73 § 4 p.p.s.a. może zostać obalone między innymi poprzez wykazanie, że instytucja zajmująca się doręczaniem przesyłek nie wypełniła, podejmując próbę doręczenia adresatowi przesyłki, opisanej procedury lub procedura ta została naruszona w sposób uniemożliwiający przyjęcie domniemania doręczenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy stwierdzić należy, że co prawda z treści uwidocznionych na kopercie zawierającej wezwanie dla skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, odcisków stempli pocztowych, adnotacji dokonanych przez doręczyciela zarówno na kopercie jak i informacji zawartych na załączonym do niej zwrotnym poświadczeniu odbioru, procedura poprzedzająca przyjęcie domniemania o skutecznym doręczeniu skarżącemu przesyłki była prawidłowa. Jednakże fakt zainicjowania przez skarżącego procedury reklamacyjnej związanej z prawidłowością pozostawienia mu zawiadomień, tak pierwszego jak i powtórnego, o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej oraz udzielonej przez operatora pocztowego odpowiedzi na tę reklamację poddaje w wątpliwość, wobec okoliczności podniesionych w skardze kasacyjnej, czy osoba doręczająca mu przesyłkę o numerze nadania[...], w sposób niewadliwy, odpowiadający treści art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a., dokonała zawiadomienia skarżącego o fakcie pozostawienia adresowanej do niego korespondencji z Sądu i możliwości jej odbioru w terminie przewidzianym powołanymi przepisami. Skarżący podnosi, bowiem niezgodność danych zawartych na zwrotnym poświadczeniu odbioru, przede wszystkim wskazujących na pozostawienie zawiadomienia (awizo) na drzwiach mieszkania, ze stanem faktycznym sprawy. Odpowiedzi udzielone przez operatora pocztowego – P. P. S.A., w ramach procedury reklamacyjnej, wątpliwości tych nie usuwają. W piśmie Sekcji Reklamacji Klientów Umownych W., operator uznała reklamację skarżącego za nie wniesioną, gdyż reklamacji, zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012, poz. 1529) nie wniósł nadawca, a więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.. W piśmie z dnia 12 września 2014 r. P. P. S.A. poinformowała skarżącego, w związku z wniesioną przez niego skargą na nieprawidłowe wykonanie obowiązków przez listonosza FUP G., że potwierdzono wydanie spornej przesyłki do doręczenia w dniu 28 kwietnia 2014 r. a następnie złożenie jako awizo w fili UP w K.. Operator stwierdził również, że nie miał możliwości bezspornego ustalenia stanu faktycznego i określenia wszystkich okoliczności związanych z doręczeniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyniki wszczętego przez skarżącego postępowania reklamacyjnego nie dają podstaw do jednoznacznego stwierdzenia prawidłowości bądź nieprawidłowości danych zawartych na przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Wątpliwości związanych z procedurą awizowania przesyłki nie usuwa również pismo z dnia 12 września 2014 r., które odnosi się wyłącznie do daty pierwszego awizowania przesyłki, pozostawiając niewiadomą kwestię powtórnego jej awizowania. W tym stanie sprawy, w szczególności wobec treści pierwszego z wymienionych pism P. P. S.A. dotyczącego procedury reklamacji, rzeczą Sądu I instancji będzie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego zmierzającego do usunięcia wątpliwości związanych z awizowaniem przesyłki o numerze [...]. Dopiero stwierdzenie, że dane dotyczące podjętych prób doręczenia spornej przesyłki były prawidłowe w świetle art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a. pozwolą na dokonanie oceny czy wystąpiły okoliczności umożliwiające zastosowanie instytucji doręczenia zastępczego, określonej w § 4 tego artykułu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.