I GSK 1516/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 782/18 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 25 czerwca 2018 r. nr 1001-IOA.4105.118.2017.6.AD w przedmiocie opłaty paliwowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 7 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 782/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę A. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 25 czerwca 2018 r. określającą zobowiązanie w opłacie paliwowej za czerwiec, lipiec, wrzesień, listopad i grudzień 2013 r. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zaskarżył go w całości podnosząc zarzuty oparte na drugiej podstawie kasacyjnej, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a" poprzez oddalenie skargi pomimo wykazania przez skarżącego naruszenia przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa polegającego na tym, że organ nie ustosunkował się w sposób jasny i pełny do stanowiska i zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na pominięciu dowodów i wyjaśnień skladancyh przez skarżącego i podjęcie decyzji w oparciu o własne przekonanie a nie o zgromadzony materiał dowodowy oraz art. 37 lit. 1 ustawy z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o krajowym funduszu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 2014) – zwanej dalej "ustawą o autostradach" poprzez uznanie, że podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw, od jakich skarżący jest obowiązany zapłacić podatek akcyzowy w sytuacji, gdy decyzje określające ten podatek są nieprawomocne. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się one nieuzasadnione przede wszystkim dlatego, że postępowanie w sprawie opłaty paliwowej toczy się na podstawie przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) – zwanej dalej "o.p.", nie zaś przepisów k.p.a. Skoro Sąd pierwszej instancji nie weryfikował legalności czynności procesowych organu na podstawie przepisów k.p.a., bo i też nie miał takiego obowiązku, to logicznym jest że do naruszenia tych przepisów nie doszło. Jeżeli zaś chodzi o ostatni zarzut – naruszenia art. 37 lit. 1 ustawy o autostradach, to wskazany akt prawny nie zawiera powyższej jednostki redakcyjnej. Z tego powodu zarzut ten nie jest trafny. Wobec stanowiska skarżącego zaprezentowanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że zobowiązanie w opłacie paliwowej, podobnie jak zobowiązanie w podatku akcyzowym podlega samoobliczeniu w rozumieniu art. 21 § 1 o.p. Konsekwencją niewywiązania się z obowiązku samodzielnego obliczenia i uiszczenia podatku akcyzowego bądź opłaty paliwowej w prawidłowej wysokości, w tym niewykazania zobowiązania w deklaracji jest aktualizacja przewidzianej w art. 21 § 3 o.p. kompetencji organu podatkowego do określenia tego zobowiązania w drodze decyzji. Należy przy tym zauważyć, że wskazane zobowiązania noszą znamiona zależnych, bo – jak stanowi art. 37k ust. 1 i art. 37l ust. 1 ustawy o autostradach – obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu. Innymi słowy, byt zobowiązania w podatku akcyzowym determinuje powstanie zobowiązania w opłacie paliwowej. Wbrew stanowisku skarżącego, dla wywołania takiego skutku nie jest konieczne to, by decyzja dotycząca podatku akcyzowego miała walor prawomocnej. Wystarczy, że przysługuje jej przymiot decyzji ostatecznej. Ta bowiem wywołuje skutki prawne w obrocie, niezależnie od uruchomienia sądowej kontroli i jej skutków. Prawu procesowemu znane są bowiem mechanizmy eliminowania decyzji organów wydanych na podstawie innych decyzji ostatecznych, które następnie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.