I GSK 1513/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. NSA Jacek Surmacz Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Po 1700/21 w sprawie ze skargi F. K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 20 października 2021 r. nr 981/12/2021 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 17 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1700/21 oddalił skargę F. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu (dalej: organ lub Dyrektor OR) z dnia 20 października 2021 r., nr 981/12/2021 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2012 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej oraz płatności cukrowej na 2012 r. na powierzchnię: - [1] ha (powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych do płatności JPO), - [2] ha (powierzchnia działek rolnych zadeklarowana do płatności UPO), - [3] ha (uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych - JPO TUZ). Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gnieźnie (dalej: Kierownik BP) w dniu 27 listopada 2012 r. wydał decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na kwotę [...] zł, w tym: - jednolita płatność obszarowa w wysokości [...] zł, - uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości [...] zł, - uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, w wysokości [...] zł, jak również przyznania płatności cukrowej w wysokości [...] zł. Postanowieniem z 14 września 2016 r. wznowiono postępowanie w opisanej sprawie, a decyzją z 30 listopada 2020 r. Kierownik BP stwierdził wydanie decyzji z 27 listopada 2012 r. z naruszeniem prawa, a organ odwoławczy decyzją z 1 kwietnia 2021 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W piśmie z 20 maja 2021 r. Kierownik BP zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Decyzją z 12 lipca 2021 r. Kierownik BP ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego uzyskanych na mocy decyzji z 27 listopada 2012 r. w wysokości [...] zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę. Dyrektor OR w zaskarżonej decyzji wskazał, że w dniu 27 listopada 2012 r. Kierownik BP wydając decyzję nie wiedział, że strona nie użytkuje deklarowanych we wniosku gruntów. W skardze na powyższą decyzję, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Kierownika BP. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił w całości stanowisko organu odwoławczego. Podniósł, że z prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych wynikało, że skarżący pobrał nienależnie płatności, ponieważ od [...] maja 2012 r. nie był już posiadaczem wymienionych działek, których własność przeniósł na córkę. Te same okoliczności dotyczyły płatności objętych wnioskami na lata 2012-2014. Wobec tego, w świetle art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 1199; dalej: ustawa o ARiMR) oraz art. 80 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, pobrane nienależnie płatności podlegają zwrotowi wraz z odsetkami. Nie zachodziła natomiast żadna okoliczność, która by obowiązek zwrotu znosiła, w szczególności wypłata środków nie była wynikiem błędu organu. Przed wydaniem decyzji w sprawie zwrotu nie upłynął również termin przedawnienia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (dalej: rozporządzenie 2988/95). Ponieważ stwierdzona nieprawidłowość miała charakter powtarzający się, jako że dotyczyła lat 2012, 2013 i 2014, początek jego biegu należało liczyć od [2] lipca 2015 r., skoro do [1] lipca 2015 r. można było złożyć wniosek o płatności na rok 2015, który nie został przez skarżącego złożony. W okresie biegu terminu przedawnienia, wynoszącego 4 lata, miały miejsce zdarzenia, które spowodowały przerwanie jego biegu. Po raz pierwszy 22 września 2016 r., kiedy doręczono skarżącemu postanowienie z 14 września 2016 r. o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z 5 stycznia 2015 r. wraz z postanowieniem o włączeniu dowodów do akt sprawy, które to dokumenty pozwoliło zidentyfikować przedmiot postępowania. Następnie 12 czerwca 2019 r., kiedy doręczono skarżącemu informację Kierownika BP o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a później także 4 grudnia 2020 r., kiedy doręczono mu decyzję tego organu z 30 listopada 2019 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, w której zaskarżył orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie prawa materialnego – art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 poprzez błędną wykładnię i nieuwzględnienie skargi, podczas gdy decyzja organu odwoławczego i decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95, tj. poprzez błędne wskazanie daty ustania nieprawidłowości powtarzającej się, co ma wpływ na obliczenie okresu przedawnienia oraz poprzez uznanie, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie upłynął okres przedawnienia zwrotu nienależnie pobranych płatności. W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniesiono też o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W ocenie pełnomocnika skarżącego, Sąd I instancji błędnie ocenił, że nie doszło do upływu terminu przedawnienia, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95. W toku postępowania sądowego zwracał już na tę okoliczność uwagę, powołując się na wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-52/14 i C-59/19. Sąd przyjął jako datę ustania nieprawidłowości powtarzającej się dzień [2] lipca 2015 r. Jednak, opierając się na stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I GSK 1706/20, powinna to być data 5 stycznia 2015 r., kiedy wydano jako ostatnią decyzję w sprawie płatności na rok 2014, jako ostatnią związaną z przyjętymi nieprawidłowościami powtarzającymi się. Dlatego termin przedawnienia powinien upłynąć 5 stycznia 2019 r. Natomiast ostatnia nieprawidłowość została wywołana przez skarżącego [...] maja 2014 r., kiedy złożył ostatni wniosek o płatności. Także organ w zaskarżonej decyzji utożsamiał datę ustania nieprawidłowości z momentem zaprzestania składania wniosku. Nie istnieje jednak żadne uzasadnienie dla daty przyjętej przez Sąd pierwszej instancji za organami, tj. [2] lipca 2015 r. W świetle powyższego przed upływem 4 lat od chwili ustania ostatniej nieprawidłowości powtarzającej się nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Przed upływem terminu przedawnienia nie skierowano do skarżącego dostatecznie precyzyjnej informacji odnoszącej się do operacji związanych z podejrzeniem nieprawidłowości i żądania udzielenia dodatkowych informacji. Sąd przyjął, że do przerwania biegu terminu przedawnienia doszło 22 września 2016 r. wskutek doręczenia skarżącemu postanowienia organu z 14 września 2016 r. o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją o przyznaniu płatności oraz postanowienia z tego dnia o dopuszczeniu dowodu. Akty te nie były połączone z wezwaniem Skarżącego do złożenia dodatkowych informacji, o których była mowa w powołanych wyrokach TSUE. Nie wynikało z nich żadna informacja na temat podejrzewanych nieprawidłowości. Informacja z 12 czerwca 2019 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji oraz doręczenie 4 grudnia 2020 r. decyzji Kierownika BP z 30 listopada 2020 r. miały miejsce po upływie podstawowego terminu przedawnienia, niezależnie od tego, czy jego bieg liczono by od [...] maja 2014 r., [...] stycznia 2015 r., czy nawet [2] lipca 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Istota sporu w sprawie dotyczy dwóch kwestii, mianowicie prawidłowości wykładni oraz zastosowania art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 w zakresie: 1) określenia momentu, w którym ustaje nieprawidłowość powtarzająca się, 2) rozumienia aktu "właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości", który to powoduje przerwanie terminu przedawnienia dochodzenia należności. W sprawie bezsporne jest przy tym, że skarżący dopuścił się nieprawidłowości powtarzającej się poprzez uzyskiwanie płatności za lata 2012-2014 (w latach tych składał kolejne wnioski o płatność), pomimo tego, że od maja 2012 r. nie był posiadaczem zgłaszanych do płatności działek. Wskazany jako naruszony art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 stanowi: Okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. (akapit pierwszy); W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. (akapit drugi); Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. (akapit trzeci); Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1. (akapit czwarty). W niniejszej sprawie miała miejsce nieprawidłowość powtarzająca się, a zatem w myśl przywołanej regulacji okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. Wykładnia odnośnie daty ustania nieprawidłowości musi uwzględniać dyspozycję art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2988/95, który definiuje pojęcie "nieprawidłowości" jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa Unii wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii lub w budżetach zarządzanych przez nią (v. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE C-59/14, pkt 23). Ustanie nieprawidłowości, o których mowa w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia 2988/95 powodujące rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia oznacza wystąpienie dwóch przesłanek, tj.: 1) zaprzestania przez podmiot działań lub zaniechań, które stanowią naruszenie prawa Unii; 2) szkody lub potencjalnej szkody w budżecie Unii. W tym względzie - jakkolwiek do dopuszczenia się nieprawidłowości, a zatem nie mającej charakteru ciągłego lub powtarzającego się - wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku C-59/14 (por. jego pkt 24). Jednakże pogląd, że obok przesłanki ustania działań lub zaniechań, które stanowią naruszenie prawa Unii zaistnieć ma także szkoda lub potencjalna szkoda w budżecie Unii jest prawidłowy także w przypadku nieprawidłowości powtarzających się (lub ciągłych). W art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 odwołano się bowiem do nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1, której definicja zamieszczona jest w art. 1 ust. 2. W tym przedmiocie chybiona jest argumentacja skarżącego kasacyjnie wskazująca, że "w przypadku nieprawidłowości powtarzających się, istotne znaczenie ma jedynie data (...) [w której] podmiot przestał na stałe wywoływać/popełniać nieprawidłowości" (s. 7 skargi kasacyjnej). Przywołać także trzeba i ten pogląd TSUE zawarty w wyżej przywołanym wyroku, że dies a quo znajduje się w chwili zdarzenia które miało miejsce jako ostatnie, to znaczy albo w dacie wystąpienia szkody, jeżeli szkoda ta powstała po działaniu lub zaniechaniu stanowiącym naruszenie prawa Unii, albo w dacie tego działania lub zaniechania, jeżeli dana korzyść została przyznana przed owym działaniem lub zaniechaniem. W ten sposób ułatwione zostaje osiągnięcie celu, jakim jest ochrona interesów finansowych Unii. (v. pkt 26 wyroku C-59/14). Odnosząc ten pogląd do nieprawidłowości powtarzających lub ciągłych należy dojść do wniosku, że zdarzeniem, które powoduje rozpoczęcie biegu terminu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2988/95 jest albo data wystąpienia szkody (jeżeli szkoda ta powstała po zaprzestaniu przez podmiot działań lub zaniechań, które stanowią naruszenie prawa Unii) albo w dacie zaprzestania przez podmiot działań lub zaniechań, które stanowią naruszenie prawa Unii (jeśli korzyść została przyznana przed ustaniem nieprawidłowości) – w zależności od tego, które ze wskazanych zdarzeń miało miejsce jako ostatnie. Innymi słowy, bieg terminu przedawnienia określony w art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2988/95 rozpoczyna się w dacie ostatniego ze zdarzeń, którymi są bądź to wystąpienie szkody (ewentualnie potencjalnej szkody) w budżecie UE bądź to ustanie nieprawidłowości ciągłej lub powtarzającej się. Nieprawidłowość ma charakter "ciągły lub powtarzający się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, jeżeli popełniana jest przez podmiot, który czerpie korzyści ekonomiczne z całokształtu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii. W tym względzie, w zakresie dotyczącym związku czasowego, w jakim winny pozostawać nieprawidłowości, aby można je było uznać za "nieprawidłowość powtarzającą się" w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest jedynie, by okres czasu jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami, był krótszy od terminu przedawnienia przewidzianego w akapicie pierwszym tego ustępu. Nieprawidłowość ma także charakter powtarzający się, jeżeli została popełniona przez podmiot, który czerpał korzyści ekonomiczne z ogółu podobnych transakcji naruszających ten sam przepis prawa (zob. wyroki TS C-279/05, C-52/14, C-465/10). W realiach rozpoznawanej sprawy nieprawidłowości powtarzające się, które powodowały naruszenie przepisów prawa UE wynikały z działania podmiotu, który składał w latach 2012-2014 kolejne wnioski o płatność (por. także pkt 54 wyroku TSUE C-52/14). Poczynione wyjaśnienia wskazują, że dla prawidłowego zastosowania art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2988/95, w odniesieniu do wyznaczenia początku obliczania terminu przedawnienia znaczenie ma które ze zdarzeń nastąpiło później: czy zaprzestanie (ustanie) składania wniosków o płatność, czy zaistnienie szkody w budżecie UE (z powodu wypłaty środków finansowych, która następowała po wydaniu decyzji w przedmiocie płatności). W tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że ustanie nieprawidłowości nastąpiło z dniem [2] lipca 2015 r., tj. w następnym dniu po upływie ostatecznego terminu do złożenia wniosku o przyznanie na kolejny rok, tj. 2015. Ustalenie to jest prawidłowe, o ile szkoda w postaci wypłaty środków z tytułu płatności za rok 2014 zaistniała przed [2] lipca 2015 r. Tej kwestii jednak nie rozważał ani organ ani WSA, chociaż z wydanej w roku 2015 decyzji w przedmiocie płatności za rok 2014 wynika, że ostatnia z wypłat (a zatem i szkoda) miała miejsce w roku 2015. W odniesieniu do twierdzeń skarżącego kasacyjnie wskazać trzeba, że w sprawie niniejszej za moment zaprzestania składania wniosków o płatność nie mogło być uznane ostatnie złożenie wniosku (co miało miejsce w maju 2014 r.). Złożenie wniosku bowiem - co jest bezsporne - było działaniem powodującym naruszenie przepisów UE, a zatem nie może być jednocześnie uznane za moment ustania naruszenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wprawdzie argumentacja skarżącego w odniesieniu do wyznaczania momentu w którym rozpoczyna się bieg terminu przedawnienia nieprawidłowości powtarzającej się nie jest trafna, to jednocześnie zastosowana przez Sąd I instancji (a wcześniej organ) wykładnia art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 2988/95 nie była pełna, ponieważ nie uwzględniała, jak to wyżej wyjaśniono, kwestii szkody jako elementu składającego się na pojęcie nieprawidłowości. To zaś mogło mieć znaczenie dla prawidłowego zastosowania ww. przepisu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Druga ze spornych kwestii dotyczyła przerwania terminu przedawnienia, o którym traktuje art. 3 ust. 1 akapit trzeci (zdanie pierwsze) rozporządzenia 2988/95. Przypomnieć wypada, że zgodnie z tą regulacją przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. W tym względzie skarżący kasacyjnie wskazuje m.in. na błędne przyjęcie, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowiło taki akt, gdyż nie stanowiło żądania udzielenia informacji dotyczących nieprawidłowości, a także i to, że w postanowieniu tym nie wskazano w istocie, że wszczęte postępowanie odnosi się do nieprawidłowości. Nie wszystkie argumenty podnoszone przez skarżącego kasacyjnie są trafne. W powołanych przez niego wyrokach TSUE C-367/09 oraz C-465/10 rzeczywiście wskazano na skierowane do danej osoby żądanie udzielenia dodatkowych informacji. Niemniej jednak, jak zauważył Trybunał Sprawiedliwości (w późniejszym wyroku C-52/14, pkt 45) w ww. wyrokach Trybunał ograniczył się do przykładowego wyliczenia aktów, w odniesieniu do których można uznać, iż określają one w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Dla uznania za czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia 2988/95, istotne jest to, żeby dany akt w wystarczająco dokładny sposób określał operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Nie ma przy tym wymogu, aby zawierał on skierowane do danej osoby żądanie udzielenia dodatkowych informacji (wyrok C-52/14 pkt 46, 47). Zbieżne z ww. poglądem jest stanowisko TSUE wyrażone w wyroku C-728/21, zgodnie z którym sprawozdanie z kontroli na miejscu, które ogranicza się do wskazania wystąpienia nieprawidłowości, bez wzmianki o jakimkolwiek zamiarze wszczęcia dochodzenia lub postępowania w sprawie tej nieprawidłowości, można uznać za "akt odnoszący się do dochodzenia lub postępowania" w rozumieniu tego przepisu, który może przerwać bieg określonego w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia terminu przedawnienia, jeżeli określa ono w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Mając na uwadze powyższą wykładnię należało uznać, że w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy błędnie zastosowano art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia 2988/95. Zarówno organy, jak i Sąd I instancji bowiem uwzględniły jedynie sam fakt, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowiło akt, którego otrzymanie przez skarżącego kasacyjnie przerywało bieg przedawnienia. Tymczasem, jak wynika z przedstawionej wykładni, istotne jest to, że akt taki ma określać w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Nie są wystarczające w tym względzie ogólnikowe wskazania organu na konflikt krzyżowy czy nowe okoliczności o ile nie precyzują operacji, których nieprawidłowości mogą dotyczyć. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawioną wykładnię przepisów zawartych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 i odniesie je do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych. W tym stanie rzeczy, ponieważ istota sprawy okazała się dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania kasacyjnego dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu dla skarżącego nie orzeczono, ponieważ według art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.