I GSK 145/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Protokolant Bartosz Barczyk po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 695/16 w sprawie ze skargi B.S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmian do akt weryfikacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. - po rozpatrzeniu zażalenia B. S. - prowadzącego działalność pod firmą A. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] kwietnia 2016r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmian do akt weryfikacyjnych, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Odpowiadając na zarzuty zawarte w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej - podmioty podlegające kontroli są obowiązane zapewnić warunki i środki do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w tym umożliwiać wgląd w dokumenty i ewidencje objęte zakresem kontroli. Organ II instancji powołał także treść art. 64 ust. 2, ust. 5 i 6 oraz ust. 7 ustawy o Służbie Celnej. Ponadto organ podatkowy wskazał, że stosownie do treści art. 65 ustawy o Służbie Celnej w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio art. 12, 18b i przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem art. 262 i art. 263. Organ wyjaśnił, że urzędowe sprawdzenie ma na celu wskazanie podmiotowi prawidłowego sposobu postępowania i zabezpieczenie przed arbitralnością podejmowanych przez organ decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy I instancji dokonał urzędowego sprawdzenia wobec zaistnienia wątpliwości, czy towar produkowany przez skarżącego na podstawie przedstawionej receptury opisanej we wniosku może być uznany za piwo i zakwalifikowany do kodu CN 2203, czy też powinien być zakwalifikowany do kodu CN 2206 jako napój fermentowany. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 94 ust. 1 u.p.a. w zw. z art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992r. i rozporządzenia Komisji (UE) 861/2010 Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego w Piotrkowie Trybunalskim zasadnie uznał, że otrzymywany produkt nie spełnia wymagań pozycji CN 2203 00 i winien być klasyfikowany do kodu CN 2206 00. Pozycją 2203 Taryfy Celnej objęte jest piwo otrzymywane ze słodu, które według Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów jest napojem alkoholowym otrzymywanym w wyniku fermentacji roztworu (brzeczki) ze słodowanego jęczmienia lub pszenicy, wody i (zazwyczaj) chmielu. Do przygotowania roztworu (brzeczki) mogą być również używane pewne ilości niesłodowanych zbóż (np. ziarno kukurydzy lub ryż). Dodatek chmielu nadaje gorzki i aromatyczny smak oraz poprawia trwałość. Podczas fermentacji niekiedy dodawane są wiśnie lub inne substancje aromatyczne. Dodane mogą być także cukier (szczególnie glukoza), substancje barwiące, dwutlenek węgla i inne substancje. Dokonując klasyfikacji danego towaru do danego kodu CN należy kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORTNS), które zostały zawarte w załączniku nr I do rozporządzenia Rady nr 2658/87 oraz uwzględniać Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej oraz noty Wyjaśniającej do Zharmonizowanego Systemu Oznaczenia i Kodowania Towarów. W kwestii naruszenia art. 12 w zw. z art. 2 § 1 WKC Dyrektor Izby Celnej zauważył, że WIT stanowi urzędowe potwierdzenie właściwej klasyfikacji taryfowej (wg kodów Scalonej Nomenklatury - dalej "CN" bądź innej nomenklatury celnej) towarów mających być przedmiotem importu bądź eksportu (w zakresie należności celnych) oraz nabycia wewnątrzwspólnotowego i obrotu na terytorium kraju wyrobami akcyzowymi. Prawo polskie nie zawiera definicji WIT. Strona wystąpiła do Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł. z prośbą o zakwalifikowanie według nomenklatury scalonej CN piw, których produkcję zamierzała uruchomić od maja 2011r. Urząd Statystyczny w Ł. w piśmie z dnia 12 kwietnia 2011r. wskazał, iż piwo o zawartości ekstraktu wyjściowego od 9 do 23% wagowych (stopni Plato), w którym część słodu w wyrobie zastąpiono surowcami niesłodowanymi: kukurydza, ryż, cukier, syrop maltozowy, syrop glukozowy, syrop fruktozowy, mieści się w grupowaniu: CN 2203 00 "piwo otrzymywane ze słodu". Powyższe stanowisko Urząd Statystyczny anulował pismem z dnia 4 lipca 2011r., wskazując jednocześnie jako właściwe grupowanie dla ww. wyrobu kod CN 2206 00 "Pozostałe napoje fermentowane (na przykład cydr (cidr) perry i miód pitny); mieszanki napojów fermentowanych oraz mieszanki napojów fermentowanych i napojów bezalkoholowych, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone". W świetle powyższego organ stwierdził, że strona miała świadomość, że dokonana przez nią klasyfikacja przedmiotowego wyrobu jest nieprawidłowa. Strona składając do administracji francuskiej wniosek o wydanie WIT z dnia 29 stycznia 2015r., znała już doskonale stanowisko tutejszych organów celnych w zakresie klasyfikacji wyrobów o podanej recepturze, posiadała opinię Głównego Urzędu Statystycznego w tym zakresie, a także dysponowała wiedzą o wyrokach sądów administracyjnych w takich samych sprawach. Odnosząc się do naruszenia art. 121 § 1 i art. 210 § 4 O.p. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że ocena tych samych dowodów oraz dokonywanych na ich podstawie ustaleń przez ten sam organ podatkowy w różnych postępowaniach toczących się wobec tego samego podatnika jest analogiczna we wszystkich sprawach. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej także jako: "WSA") stwierdził, że w niniejszej sprawie organy celne zastosowały się do przewidzianej w ustawie o Służbie Celnej oraz uściślonej w rozporządzeniu w sprawie urzędowego sprawdzenia, procedury mającej na celu urzędowe sprawdzenie, czy są zapewnione warunki i środki, o jakich mowa w art. 33 ust. 1 i 34 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, czyli środki do sprawnego przeprowadzenia kontroli. Organ dokonał urzędowego sprawdzenia wobec zaistnienia wątpliwości, czy towar produkowany przez skarżącego w oparciu o przedstawioną recepturę - opisaną we wniosku A. z dnia 14 marca 2016 r., może być uznany za mieszaninę piwa i napoju bezalkoholowego i zakwalifikowany do kodu CN 2203, czy też powinien być zakwalifikowany do kodu CN 2206 jako napój fermentowany. Sąd uznał, że prawidłowe jest stanowisko organów, że produkt wytwarzany przez firmę skarżącego jest w rzeczywistości napojem fermentowanym mieszczącym się w kodzie CN 2206 i napojem, o którym mowa w art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. nr 106 poz. 626 ze zm.). Produkt finalny objęty jest zatem obowiązkiem banderolowania. W dalszej kolejności WSA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy w wyniku przeprowadzonej kontroli zakwestionował nieprzedstawienie procedury nakładania znaków akcyzy na wymienione wyroby oraz sposobu ich rozliczenia, a także nieprzedstawienie sposobu i formy prowadzenia dokumentacji wymaganej na podstawie odrębnych przepisów dotyczącej ewidencji znaków akcyzy. Ustalając zaś obowiązek oznaczenia towarów znakami akcyzy organ zakwestionował dokonaną przez skarżącego kwalifikację produkowanego wyrobu do kodu CN 2203 wykazując w sposób wyczerpujący, dlaczego kwalifikacja ta była błędna oraz uzasadnił klasyfikację przyjętą przez organ na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie WSA, organy celne dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, które dawały podstawę do uznania, że produkt finalny produkowany przez spółkę, nie jest mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego, a tylko taka mieszanina jest zwolniona z obowiązku oznaczenia znakami akcyzy. Organy celne stwierdzając, że produkowany przez stronę napój alkoholowy jest wyrobem akcyzowym, który nie jest zwolniony z obowiązku oznaczenia znakami akcyzy, bowiem nie jest mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego, swoje stanowisko oparły m.in. na ustaleniach zawartych w protokołach kontroli z czynności urzędowego sprawdzenia z dnia 31 marca 2016 r. oraz z dnia 6 kwietnia 2016 r., włączonych do akt postępowania. WSA stwierdził, że organy celne prawidłowo przyjęły, że zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy Celnej piwo jest napojem alkoholowym otrzymywanym w wyniku fermentacji roztworu (brzeczki) przygotowanego ze słodowanego jęczmienia lub pszenicy, wody, i (zazwyczaj) chmielu. Do przygotowania roztworu (brzeczki) mogą być również używane pewne ilości niesłodowanych zbóż (np. ziarno kukurydzy lub ryż). Dodatek chmielu nadaje gorzki i aromatyczny smak oraz poprawia trwałość. Podczas fermentacji niekiedy dodawane są wiśnie lub inne substancje aromatyczne. Czasami dodawany jest również cukier (szczególnie glukoza), substancje barwiące, dwutlenek węgla i inne substancje. Organy celne w oparciu o powyższe wyjaśnienia prawidłowo też uznały, że produkowany przez spółkę wyrób, będący półproduktem do produkcji napoju alkoholowego nie jest piwem, gdyż z receptury brzeczki nastawnej przedstawionej przez spółkę wynika, że dominującym składnikiem jest syrop glukozowy. Podczas, gdy z wyjaśnień do Taryfy Celnej wynika, iż powinien on stanowić jedynie dodatek i to nie przed fermentacją. Ponadto zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1967/2005 z dnia 1 grudnia 2005 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.Urz. UE.L.2005.316.7) do kodu CN 2203 00 01 klasyfikowany jest produkt składający się z klarownego, lekko pieniącego płynu w odcieniach od żółtego do bursztynowego. Objętościowa moc alkoholu produktu wynosi 5,9 % obj. Produkt otrzymany jest w wyniku fermentacji brzeczki o liczbie stopni Plato równej 15,3. Sfermentowany roztwór poddaje się następnie procesowi klarowania i filtracji. Do otrzymanego roztworu dodaje się 3,34 % syropu cukrowego, 0,14 % składników aromatycznych (z których 75 % pochodzi z tequili), 0,11 % kwasu cytrynowego i 0,002 % kwasu askorbinowego. Produkt ma zapach i smak piwa. W uzasadnieniu do powyższej klasyfikacji wskazano, że Noty wyjaśniające do HS do pozycji 2203 zawierają wskazówkę, że do piwa dodawany może być cukier, substancje barwiące, dwutlenek węgla i inne substancje. Z tego względu piwo objęte pozycją 2203 może być m.in. aromatyzowane. W ocenie Sądu, powyższe rozporządzenie Komisji (WE) potwierdza, że syrop glukozowy może stanowić wyłącznie dodatek do nastawu po fermentacji. Skoro powyższe rozważania potwierdziły, że skarżący nie produkuje napoju alkoholowego zawierającego mieszaninę piwa z napojami bezalkoholowymi, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 64 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie celnej. WSA za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 94 ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG. Stwierdził przy tym, że wobec prawidłowo przeprowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki związania przedstawioną przez skarżącego Wiążącą Informacją Taryfową. WSA stwierdził, że przedstawiona przez skarżącego WIT z dnia 21 kwietnia 2015 r. - wydana przez Republikę Francuską i dotycząca klasyfikacji produkowanego przez PPHU produktu, przyporządkowująca ten produkt do kodu CN 2203 - nie miała wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. W art. 7b ust. 1 u.p.a. przyjęto system odpowiedniego stosowania WIT i dlatego WIT wydana przez Republikę Francuską, jako jeden z dowodów w sprawie podlegał ocenie przez organ i sąd. Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, że o zaklasyfikowaniu produkowanego przez stronę napoju alkoholowego zadecydował stosunek procentowy w brzeczce nastawnej składników niesłodowanych do składników słodowanych, który został ustalony na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego. WSA podzielił pogląd organu wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że pomimo że we wniosku o wydanie WIT skarżący nie wskazał opisu technologicznego, to i tak już z samego wskazania składu wynika, że proces ten różni się znacznie od procesu technologicznego mającego miejsce w przedmiotowej sprawie. Sąd uznał również, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniem prejudycjalnym o treści wskazanej w skardze i na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. WSA stwierdził też, że nie doszło do zarzuconego w skardze naruszenia art. 121 § 1, 210 § 4 O.p. Organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dążąc do realizacji prawdy obiektywnej, podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przez wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania w rozumieniu § 2 powołanego artykułu. Zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanym przypadku nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, z przyczyn przewidzianych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia sprowadzała się zatem do oceny, czy podstawy, na których skargę kasacyjną oparto są usprawiedliwione, w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w tych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W niniejszej sprawie istotą sporu było, czy - złożona przez skarżącego kasacyjnie w toku postępowania o zatwierdzenie zmiany akt weryfikacyjnych firmy skarżącego polegającej na produkcji piwa z 7% udziałem słodu, które posłuży do produkcji napoju alkoholowego, aromatyzowanego będącego mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego - Wiążąca Informacja Taryfowa wydana przez francuską administrację celną z dnia 21 kwietnia 2015 roku dawała podstawę do uznania klasyfikacji taryfowej w niej wskazanej tj. do kodu CN 2203. Skarżący kasacyjnie bowiem stał na stanowisku, że organ co zyskało aprobatę Sądu I instancji, nieprawidłowo zastosował do półproduktu kod CN 2206, podczas gdy z przedłożonego WIT wynikało, że prawidłowym kodem jest CN 2203. Zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej oparł na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut określony w pkt I 1 a, b, c, d i e petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim przypomnienia wymaga, że Wiążąca Informacja Taryfowa stanowi urzędowe potwierdzenie właściwej klasyfikacji taryfowej wg kodów Scalonej Nomenklatury CN towarów mających być przedmiotem importu lub eksportu ( w zakresie należności celnych). Każda osoba może ubiegać się przed organami celnymi o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego. Taki wniosek może pozostać nieuwzględniony, jeżeli nie będzie dotyczył faktycznie mającego się odbyć przywozu lub wywozu (art. 11 rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego WKC). Jak wynika z orzecznictwa TSUE (wyrok z 15.09.2005r. C-495/03; z 7.04.2011r. C-153/10), WIT ma ograniczone znaczenie podmiotowe (wiąże organ w stosunku do podmiotu na którego rzecz została wydana), przedmiotowe (wiąże organ w odniesieniu do towaru objętego informacją) a także czasowe (wiąże organ w okresie obowiązywania informacji). Oznacza to, że WIT wywiera skutek jedynie w odniesieniu do jej posiadacza lub jego przedstawiciela i jedynie w odniesieniu do towarów, które są w niej wskazane i to wyłącznie w czasie jej obowiązywania. Podkreślić należy, że posiadacz WIT może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonego towaru, jeżeli wykaże organom celnym, że zgłoszone towary pod każdym względem odpowiadają towarom określonym w decyzji. O ile w poddanej kontroli Sądu, Wiążąca Informacja Taryfowa nie budziła zastrzeżeń w zakresie spełnienia warunku podmiotowego i czasowego – została wydana na firmę skarżącego kasacyjnie i określony w niej czas obowiązywania 6 lat (jako datę początkową okresu ważności wskazano 21 kwietnia 2015 roku) mieścił się w czasie złożenia w niniejszej sprawie wniosku, co miało miejsce 14 marca 2016 roku – o tyle nie można przyjąć, wbrew stanowisku strony skarżącej, że spełniała warunek przedmiotowy. Zarówno organ jak i akceptujący te ustalenia Sąd I instancji, co w świetle materiału dowodowego sprawy, zdaniem NSA uznać należy za prawidłowe, wskazali, że we wniosku ( nr [...]) o wydanie WIT skierowanym w dniu 3 lutego 2015 roku przez A. do francuskich organów celnych w polu dotyczącym składu towaru wnioskujący podał granulat chmielu – 1 litr natomiast w aneksie nr 2/2016 do akt weryfikacyjnych strona podała ekstrakt chmielowy, opisując szczegółowo w jakich warunkach i ilości ten składnik jest dodawany. W tak ustalonym stanie faktycznym konstatacja organu, że są to różne postacie chmielu - na użytek badania znaczenia tego faktu, dla ustalenia czy wnioskodawca wykazał tożsamość towaru przedstawionego we wniosku o wydanie WIT i we wniosku o zatwierdzenie zmian do akt weryfikacyjnych, jest wystarczająca. Innymi słowy stany faktyczne w obydwu wnioskach były odmienne, gdyż opisywany produkt zawierał inny skład. Tym samym jako wykraczające poza konieczne ustalenia dla uznania bądź odmowy uznania wiążącego charakteru tej informacji w niniejszym postępowaniu, potraktować należy rozważania organu dotyczące wpływu obu składników na proces produkcyjny i argumentację dotyczącą braku wykazania przez stronę opisu procesu technologicznego przed francuską administracją celną, czemu zresztą skarżący zaprzecza. Tym samym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 p.p.s.a. zawarty w I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej w sposób w nim określony nie zasługiwał na aprobatę. W reasumpcji stwierdzić trzeba, że przedłożoną WIT z 21 kwietnia 2015 roku skarżąca nie wykazała, że przedstawiony we wniosku o WIT towar jest tożsamy z towarem do którego odnosiły się organy celne w zakresie wniosku o zatwierdzenie zmian do akt weryfikacyjnych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedłożona WIT właściwa dla sprawy, wskazywała jedynie w składzie granulat chmielu a nie ekstrakt chmielu i granulat zamiennie. Można w tym miejscu dodać, wobec stanowiska pełnomocnika skarżącego kasacyjnie zaprezentowanego na rozprawie przed NSA, że w postępowaniu na skutek złożonego w dniu 14 marca 2016 roku o zatwierdzenie zmiany akt wniosku, strona nie mogła powoływać się na WIT z 2 grudnia 2016 roku (wskazujący zamiennie w składzie granulat i ekstrakt chmielu) albowiem ta Wiążąca Informacja Taryfowa została wydana po zakończeniu przedmiotowego postępowania przed organami (postanowienie organu II instancji z 28 czerwca 2016 roku). Oceniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, co uszło zdaniem kasatora uwadze Sądu I instancji, nie sposób stracić z pola widzenia, że postępowanie wywołane wnioskiem w tej sprawie było już kolejnym, gdyż tożsama receptura dotycząca omawianego półproduktu, znajduje się w aktach weryfikacyjnych podmiotu od 1 kwietnia 2011 roku. Nadto co istotne, z wyroku TSUE z dnia 13 marca 2019 roku w sprawie C-195/18, wynika, że dla uznania, że półprodukt ten może być zaklasyfikowany do kodu CN 2203 jako piwo otrzymywane ze słodu konieczne jest stwierdzenie, że "cechy organoleptyczne tego wyrobu odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego". Konkludując wynika z niego, że samo przedstawienie we wniosku o WIT składu półproduktu nie było wystarczające dla ustalenia właściwego kodu taryfy celnej dla tego wyrobu, a zdaniem skarżącego przedłożona WIT z 21 kwietnia 2015 roku miała w zakresie wskazanego w niej kodu być bezwzględnie wiążąca dla organu w przedmiotowym postępowaniu. Zauważyć też trzeba, że polskie organy celne w toku prowadzonych innych postępowań, poddały badaniu ten półprodukt wg tożsamej receptury jak objęty WIT. Sądowi II instancji z urzędu wiadomo jest, że organy celne przeprowadziły badania organoleptyczne tego wyrobu, co doprowadziło do ustalenia, że jego cechy organoleptyczne nie odpowiadają cechom organoleptycznym piwa, co z kolei uniemożliwia zakwalifikowanie go do kodu CN 2203. Powyższych ustaleń strona skarżąca nie podważyła ani zarzutami skarg skierowanych do Sądu I instancji jak i zarzutami skargi kasacyjnej w omawianej sprawie. Wskazać w tym miejscu należy, że w doktrynie zwracano uwagę, że wykładnia językowa art. 7b ust. 1 u.p.a., w brzmieniu właściwym dla sprawy, prowadziłaby do konieczności uwzględnienia WIT ewidentnie sprzecznej z zasadami klasyfikacji przyjętymi w Nomenklaturze Scalonej, a wydanej przez administrację celną innego państwa członkowskiego. Jednak w takiej sytuacji wskazano, że odpowiednie stosowanie WIT powinno prowadzić do odmowy uznania mocy formalnej WIT wydanej przez władze celne innego państwa Wspólnoty, w odniesieniu do której polski organ celny podniósł zastrzeżenia co do jej poprawności. Odpowiednie stosowanie prawa uwzględniałoby w tym przypadku nie tylko normy prawne przepisów wspólnotowego prawa celnego, ale także ich wykładnię, w tym wypadku dokonaną przez TSUE (patrz w Nowak Tomasz D. (red.), Stanisławiszyn Piotr (red.), Prawo celne i podatek akcyzowy. Blaski i cienie dziesięciu lat członkostwa Polski w Unii Europejskiej. Monografia). Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyżej zaprezentowane stanowisko. Z podanych wyżej powodów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut sformułowany w pkt 2 lit. b) jak też zarzut wskazany w pkt 2 lit. a) petitum skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika organu (360 zł.).