I GSK 1428/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Lu 55/24 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 1 grudnia 2023 r. nr 0601-IGC.4303.42.2023.AS w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA) wyrokiem z 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 55/24 – na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: ppsa) – oddalił skargę P. sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: organ II instancji, Dyrektor IAS) z 1 grudnia 2023 r. nr 0601-IGC.4303.42.2023.AS w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego. WSA orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Skarżąca 5 grudnia 2022 r. – za pośrednictwem Agencji Celnej – zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z B. towar zadeklarowany jako ramy szklarniowe, przedłużenia do szklarni, fundament, przedłużenie do fundamentu, prysznic ogrodowy. Towar został zaklasyfikowany do kodu Taric 9406 90 31 00 obejmującego: Budynki prefabrykowane, - Pozostałe; - - - - Szklarnie. Powyższa klasyfikacja towaru, jako szklarnie, została zakwestionowana przez organy celne, które zakwalifikowały importowany towar do kodu TARIC 7308 90 98 90 obejmującego: Konstrukcje (z wyłączeniem budynków prefabrykowanych objętych pozycją 9406) i części konstrukcji (na przykład mosty i części mostów, wrota śluz, , wieże, maszty kratowe, dachy, szkielety konstrukcji dachów, drzwi i okna oraz ramy do nich, progi drzwiowe, okiennice balustrady, filary i kolumny), z żeliwa lub stali; płyty, pręty, kątowniki, kształtowniki, profile, rury i tym podobne, , przygotowane do sosowana w konstrukcjach, z żeliwa lub stali; - Pozostałe; - - Pozostałe; - - - Pozostałe. Organ stał na stanowisku, że importowany towar nie posiada pokrycia, co wyklucza jego klasyfikację do pozycji 9406 Wspólnej Taryfy Celnej. Konsekwencją zmiany klasyfikacji taryfowej na kod TARIC 7308 90 98 90 było – mocą decyzji Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 8 sierpnia 2023 r. utrzymanej w mocy przez Dyrektora IAS decyzją z 1 grudnia 2013 r. – było objęcie towaru zakazem przywozu z B. i odmowa zwolnienia towaru do wnioskowanej procedury dopuszczenia do obrotu. Zakaz przywozu wynika z art. 1q ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy (Dz. Urz. UE L z dnia 20 maja 2006 r., Nr 134, str. 1 z późn. zm.), który stanowi, że zakazuje się przywozu do Unii, bezpośrednio lub pośrednio, wyrobów z żelaza i stali wymienionych w załączniku XII, jeżeli: (i) pochodzą z B.; lub (ii) są przedmiotem wywozu z B.. Zatem towar przywieziony z B. i zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu nie mógł zostać zwolniony do wnioskowanej procedury, w związku z art. 194 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L. 2013.269.1, dalej: UKS). Zaskarżonym wyrokiem WSA uznał, że organy dokonały prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru określonego w ww. zgłoszeniu celnym, wobec czego zasadnie odmówiły skarżącej zwolnienia towarów do wnioskowanej procedury. Skargą kasacyjną spółka zaskarżyła wyrok WSA w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 ppsa, poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora IAS, pomimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022, poz. 2383, dalej: op) w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2073) w zw. regułą 1 i 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego polegającego na oparciu rozstrzygnięcia o zmianie kwalifikacji celnej towarów wyłącznie na brzmieniu kodów HS a nie na zebranym w trakcie postępowania materiale dowodowym w postaci faktury, paszportu produktu, not wyjaśniających do kodów CN, raport z badań przeprowadzonych przez Laboratorium Badań Materiałowych Katedry (...), co do doprowadziło do błędnej zmiany kodu importowanych szklarni i prysznicy do kodu 7308 90 98 objętego zakazem importu; b. art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 op w zw. z art. 73 ustawy Prawo celne, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na braku badania, czy zaimportowany towar jest budynkiem prefabrykowanym, wynikiem czego błędnie zmieniono kwalifikację celną towaru określonego jako elementy szklarniowe i odmówiono dopuszczania towaru do obrotu. Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. Oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. NSA nie stwierdził, aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 ppsa – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 ppsa). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Wstępnie wskazać należy, że sprawy o tożsamym stanie faktycznym i prawnym były już rozpoznawane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokami z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1159/23 oraz I GSK 1179/23 (dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) oddalił skargi kasacyjne spółki. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i uznaje za własny pogląd wyrażony w przywołanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, co uzasadnia posłużenie się rozważaniami i argumentami zawartymi w tych wyrokach. W niniejszej sprawie przedmiot sporu stanowiła klasyfikacja taryfowa importowanego przez spółkę towaru, zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym jako pozostałe budynki prefabrykowane – szklarnie i zaliczonego do kodu TARIC 9406 90 31 00, a zaklasyfikowanego w zaskarżonej do WSA decyzji jako pozostałe z pozostałych konstrukcje (z wyłączeniem budynków prefabrykowanych objętych pozycją 9406) i części konstrukcji (na przykład mosty i części mostów, wrota śluz, wieże, maszty kratowe, dachy, szkielety konstrukcji dachów, drzwi i kona oraz ramy do nich, progi drzwiowe, okiennice, balustrady, filary i kolumny), z żeliwa lub stali; płyty, pręty, kątowniki, kształtowniki, profile, rury i tym podobne, przygotowane do stosowania w konstrukcjach z żeliwa lub stali. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej przeprowadzona przez WSA kontrola legalności decyzji organu, dokonującej powyższej zmiany klasyfikacji taryfowej nie budzi zastrzeżeń. Powołane przez skarżącą spółkę przepisy Ordynacji podatkowej stanowią podstawę gromadzenia przez organ celny dowodów, ich oceny i dokonywania ustaleń faktycznych. Przepis art. 181 op wymienia przykładowe źródła dowodów, z kolei art. 187 § 1 op obliguje organ do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a art. 191 op ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym (i celnym). Przepisy te nie zostały naruszone przez organ celny. Nie można podzielić tezy środka odwoławczego o ograniczeniu materiału dowodowego wyłącznie do faktury i paszportu produktu oraz not wyjaśniających do kodów CN. Analiza akt sprawy dowodzi, że organ dokonał rewizji celnej i weryfikował charakter towaru na podstawie jego właściwości, elementów składowych i przeznaczenia. Zgromadzono wystarczający do podjęcia materiał dowodowy i dokonano jego wszechstronnej oceny, a wyprowadzone wnioski stanowiące wynik ustaleń faktycznych pozostają zgodne z regułami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Czynności te nie wymagały wiedzy specjalnej, zasięgania opinii biegłego, bo wystarczyło dokonać porównania zestawu importowanych elementów z tymi, które byłyby niezbędne do wzniesienia kompletnej szklarni. Skarżąca nie podważyła uznanych za dokonane zgodnie z prawem przez WSA ustaleń organów co do tego, że importowane elementy konstrukcyjne szklarni i jej przedłużenia nie posiadały ścian i dachu i tym samym nie mogły samodzielnie służyć do uprawy roślin pod osłoną. Spółka zresztą wyjaśniła, że dodatkowe, konieczne do wzniesienia szklarni części, w postaci pokrycia nie stanowiły przedmiotu importu i są nabywane u innego dostawcy (s. 6-7 skargi kasacyjnej). Nie znajdowały zatem potwierdzenia w materiałach tej sprawy twierdzenia spółki o tym, że importowany towar stanowił składaną szklarnię. Gdyby tak było, nie byłoby konieczne pozyskiwanie przez spółkę dodatkowych elementów budowy takiej budowli. W tym kontekście zamieszczone na s. 5 skargi kasacyjnej twierdzenie o tym, że importowane szklarnie są w stanie utrzymać temperaturę 70 stopni Celsjusza jest niewiarygodne. W konsekwencji zasadnie WSA uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 ppsa oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, ze zm.) zasądzono od skarżącej spółki na rzecz Dyrektora IAS zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (360 zł), na które składał się koszt sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego, która nie reprezentował organu przed sądem pierwszej instancji.