I GSK 1422/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1304/19 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 7 czerwca 2019 r. nr DRP.WPAIII.411.11407.2019.AKN w przedmiocie ustalenia wysokości refundacji składek na ubezpieczenia społeczne do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z 18 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1304/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej: "p.p.s.a." oddalił skargę J. G. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 7 czerwca 2019 r. w przedmiocie ustalenia wysokości refundacji składek na ubezpieczenia społeczne. Od tego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Środek odwoławczy oparto na obydwu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczyły niewłaściwego zastosowania art. 25c ust. 8 i art. 25c ust. 11 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji" w związku z art. 3 pkt 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym, poprzez błędne przyjęcie że wysokość refundacji składek na ubezpieczenie społeczne skarżącemu za IV kwartał 2018 r. wynosi 0 złotych i nie podlega wypłacie, podczas gdy Sąd Wojewódzki dokonałby prawidłowego zastosowania tych przepisów, to wydałby odmienne rozstrzygnięcie, art. 32 ust. 2 Konstytucji poprzez dyskryminujące traktowanie skarżącego w związku z ustaleniem wysokości refundacji składek na ubezpieczenie społeczne, podczas gdy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o ustalenie refundacji składek, a Sąd Wojewódzki nie dokonał wykładni tego przepisu Konstytucji w związku z wcześniej powołanymi przepisami ustawy i rozporządzenia Komisji. Skarżący zaakcentował, że nie otrzymał refundacji, w przeciwieństwie do innych wnioskujących, mimo że tak jak inni dochował terminu złożenia wniosku. W ocenie skarżącego został on potraktowany dyskryminująco ze względu na status społeczno-ekonomiczny w dostępie do świadczeń prospołecznych i prozdrowotnych, biorąc pod uwagę niepełnosprawność i ubóstwo skarżącego. Zdaniem skarżącego powinien on otrzymać refundację, choćby z nowego krajowego limitu pomocy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosiły się do art. 134 § 1 w związku z art. 135 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi opierając się na błędnym przyjęciu, że prawidłowo określono wysokość refundacji składek dla skarżącego. Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji naruszył jego słuszny interes, interes społeczny i zasadę zaufania. Gdyby Sąd pierwszej instancji dostrzegł podnoszone przez skarżącego uchybienia, to uwzględniłby skargę. Skarżący zaakcentował, że Sąd Wojewódzki nie był związany granicami skargi i mógł zastosować adekwatne środki do usunięcia popełnionego przez organ naruszenia. Podkreślił, że przepisy nie zabraniają wypłaty środków z nowego krajowego limitu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się nieuzasadnione, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów. W pierwszej kolejności jednak należy zwrócić uwagę na niestaranność złożonego w tej sprawie środka odwoławczego. Spostrzeżenie to odnosi się zarówno do warstwy metodologicznej, jak i techniczno-redakcyjnej. Skarga kasacyjna należy do sformalizowanych środków prawnych, wymagających – w świetle art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – określonej konstrukcji podnoszonych zarzutów. Powołując przepisy, których naruszenie skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji należy czynić to precyzyjnie. Poza numerem jednostki redakcyjnej skarżący obowiązany jest wskazać, w jakim akcie prawnym ta jednostka się znajduje. Uczynić to należy poprzez określenie tytułu aktu prawnego, daty uchwalenia oraz miejsca publikacji. Posługiwanie się skrótowcami jest rzecz jasna dopuszczalne i pożądane, pod warunkiem wszakże, że autor pisma wyjaśni oznaczenie skróconego tytułu przy pierwszym jego powołaniu. W sporządzonym w tej sprawie środku odwoławczym ograniczono się do tytułów aktów prawnych, ich oznaczenia numerowego oraz daty uchwalenia, a w przypadku ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." wyłącznie skrótowcem. Niezależnie od tego należy podkreślić, że istotną część zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowano w sposób nieprawidłowy, dlatego że zarzucono niewłaściwe ich zastosowanie, ale stanowisko skarżący nie uzasadnia w żaden sposób, na czym owo wadliwe zastosowanie miałoby polegać, Kwestionuje jedynie wynik postępowania administracyjnego oraz ocenę Sądu o legalności decyzji organu. Nie podał, która z czynności procesu stosowania prawa została przez Sąd pierwszej instancji naruszona. Tak zredagowany zarzut nie pozwala na merytoryczną ocenę stanowiska skarżącego. Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 Konstytucji, to wprawdzie skarżący sygnalizuje błąd w wykładni tego przepisu, ale nie wyjaśnia na czym miałby on polegać i jaka wykładnia tego przepisu jest jego zdaniem prawidłowa. Tezy o dyskryminacyjnym traktowaniu nie są uzasadnione, dlatego że skarżący nie wskazał prawnie znaczącej cechy, która łączyłaby go z innymi podmiotami odmiennie potraktowanymi. W tej sprawie istotne nie jest to, że skarżący złożył wniosek w przewidzianym prawem terminie, ale to że pula środków została wyczerpana. Tego ustalenia organów skarżący nie kwestionuje. Twierdzenia podniesione w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie odnoszą się do tej kwestii. W obrębie tej podstawy skarżący ogólnikowo wskazuje na błędy w ustaleniu wysokości refundacji. Nie podaje jednak, czego naruszenia te miałyby dotyczyć – którego z poczynionych ustaleń, czy też może oceny którego z dowodów. Stanowisko skarżącego pozostaje gołosłowne. Mimo że zarzuty są obszerne, zawierają wiele fraz, to trudno z tekstu środka odwoławczego wyprowadzić tezy poddające się merytorycznej weryfikacji w toku kontroli instancyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.