I GSK 139/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 284/19 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2018 r. nr 13/2018 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwrotu dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu państwa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. P. na rzecz Ministra Zdrowia 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 284/19 oddalił skargę W. P. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Zdrowia (dalej: organ) z dnia 7 grudnia 2018 r., nr 13/2018 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, w której zaskarżył orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) wyrażające się w arbitralnym i nieznajdującym podstaw w okolicznościach niniejszej sprawy zaakceptowaniu przez Sąd (wobec oddalenia skargi) niedopuszczalnych ocen przyjmowanych przez organ postępowania administracyjnego, jakoby nie aktualizować miałaby się przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Zdrowia nr 3/2018 z 12 stycznia 2018 r., i to w sytuacji gdy w sposób oczywisty i nie budzący wątpliwości mamy do czynienia w niniejszej sprawie z wydaniem decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszeniem będącym wynikiem pogwałcenia przez organ wszelkich zasad postępowania administracyjnego, przejawiającym się w ustanawianiu dla skarżącego, nie będącego osobą nieobecną kuratora absentis i wydawaniem w takich niedopuszczalnych okolicznościach (w tym z rażącym naruszeniem art. 40 § 1, art. 42 § 1 i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 34 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcia w stosunku do skarżącego, co stanowi rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne jego niezastosowanie i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie, wyrażające się w całkowicie wadliwym w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęciu przez Sąd (wobec oddalenia skargi), jakoby podawana przez skarżącego okoliczność ustanawiania dla niego w trybie art. 34 § 1 k.p.a. - z rażącym naruszeniem prawa - kuratora absentis, celem wydania decyzji w stosunku do podmiotu (osoby fizycznej) niebędącego osobą nieobecną (i to w sytuacji posiadania przez organ wiedzy o adresach skarżącego, w tym o adresie zamieszkania i o adresie do doręczeń przy wydawaniu decyzja Ministra Zdrowia nr 3/2018 z 12 stycznia 2018 r.), miałaby ewentualnie stanowić przesłankę do wznowienia postępowania, nie zaś do stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy takie bezprawne procedowanie organu, kwalifikowane może być jedynie jako dokonywane z rażącym naruszeniem prawa - czego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zbadał, i co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w obrocie prawnym kolejnej wadliwej decyzji administracyjnej, czyniąc w tym wypadku kontrolę (art 1 oraz 3 p.p.s.a.) działalności organów administracji publicznej iluzoryczną i nieodpowiadającą wymogowi Sądowej weryfikacji zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego krajowego i wspólnotowego; 3. art. 106 § 3 p.p.s.a, polegające na jego niezastosowaniu, mimo zgłaszanych w niniejszej sprawie, w tym na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, wniosków dowodowych z dokumentów (w tym dotyczących danych adresowych skarżącego, znajdujących się w aktach sprawy II K 887/17 Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia we Wrocławiu oraz w aktach poprzedzającego tę sprawę postępowania przygotowawczego PR 1 Ds. 315.2017 Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia - Śródmieścia we Wrocławiu), na okoliczność wiedzy i świadomości organu, i to jeszcze w pierwszej połowie 2017 roku, o adresie i miejscu zamieszkania (w rozumieniu art. 40 § 1 k.p.a.) skarżącego oraz na okoliczność tego, że organ był w tym przedmiocie informowany przez organy Wymiaru Sprawiedliwości (co m.in. wynika z kierowanego do Ministra Zdrowia pisma Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia - Śródmieścia we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r., znajdującego się w aktach w/w sprawy, karta nr 387), a mimo tego w sposób niedopuszczalny i bezprawny wydał w stosunku do strony rozstrzygnięcie przy udziale kuratora absentis, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa - czego Wojewódzki Sąd Administracyjny niestety nie zbadał, nie wyjaśnił i w konsekwencji wydał sprzeczne z prawem, sankcjonujące wszelkie błędy organu, orzeczenie; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w zw. z art. 116a w zw. z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: o.p.), polegające na wadliwym przyjęciu, że badanie materialnoprawnej podstawy decyzji wskazuje, iż nie zachodzi także inna przesłanka, niż podawana we wniosku do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zaś konstatacja taka wynikać miałaby z przyjętej przez Sąd oceny, jakoby "decyzja została wydana w stosunku do osoby wymienionej w art. 116a o.p., zaś z treści uzasadnienia wynika, że organ powołuje się na okoliczności uzasadniające odpowiedzialność członka zarządu stowarzyszenia" (por. str. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), podczas gdy wydanie w takich okolicznościach (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a), jak to miało miejsce w stosunku do skarżącego, decyzji nr 3/2018, w żadnej mierze nie pozwala na dokonywanie przez Sąd tego rodzaju ustaleń, i to w szczególności, gdy się weźmie pod rozwagę ciężar dowodu, konstrukcję i istotę przywoływanych przepisów art. 116a w zw. z art. 116 o.p. Chodzi bowiem o to, że właśnie wydawanie w postępowaniu administracyjnym decyzji przy udziale kuratora absentis w stosunku do podmiotu, który nie jest i nigdy nie był osobą nieobecną, w tym w postępowaniu, w którym nie mógł podjąć żadnej obrony (art. 116a w zw. z art. 116 o.p.), pozostaje ewidentnie okolicznością uzasadniającą stwierdzenie nieważności Decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), w tym również z punktu widzenia jej materialnoprawnej podstawy. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i rozpoznaniu skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Skargę kasacyjną oparto o zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów i sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poczynienie powyższych uwag natury ogólnej było konieczne, ponieważ w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została skonstruowana w sposób nieuwzględniający wszystkich wskazanych wyżej wymogów. Istota sporu w sprawie dotyczy ustalenia czy przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji w postaci rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest ewentualne bezzasadne wystąpienie organu z wnioskiem o ustanowienie kuratora w trybie art. 34 § 1 k.p.a. (dla osoby nieobecnej) oraz wydanie decyzji w stosunku do strony reprezentowanej przez kuratora. Wstępnie wskazania wymaga, że z uwagi na to, iż art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma charakter blankietowy (przewidując skutek nieważności dla decyzji dotkniętej m.in. rażącym naruszeniem prawa), konieczne jest wskazanie jaki konkretny przepis prawa został naruszony i następnie wykazanie, że naruszenie to miało charakter rażący (kwalifikowany). W skardze kasacyjnej (w pkt 1 i 2 jej petitum) jako owe konkretne naruszone przepisy wskazano art. 40 § 1, art. 42 § 1, art. 10 oraz art. 34 § 1 k.p.a., a także (co już wynika z uzasadnienia skargi) art. 48 § 1 k.p.a. Przy czym w odniesieniu do tego ostatniego, jak też w stosunku do art. 10 k.p.a. i art. 40 § 1 k.p.a. w uzasadnieniu, prócz ich przywołania, nie odniesiono się do nich. Stąd też, z uwagi na wspomniane już wymogi stawiane skargom kasacyjnym, zarzuty w tym zakresie nie mogły zostać rozpoznane. W sprawie skarżący kasacyjnie kwestionuje zasadność (przesłankę) zwrócenia się organu do sądu o wyznaczenie kuratora, twierdząc, że skarżący nie był osobą nieobecną, a organ mógł ustalić miejsce zamieszkania skarżącego. Stąd też wywodzone jest naruszenie przepisów k.p.a., które jego zdaniem wyczerpywały przesłankę nieważności decyzji w postaci rażącego naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że słusznie Sąd I instancji zauważył, iż przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Jest nim natomiast badanie czy decyzja ostateczna obarczona została wadą w postaci rażącego prawa. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie prezentowane są poglądy, zgodnie z którymi stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a zatem pojęcie to musi być interpretowane wąsko. Skoro, jak wskazano, wada ta ma dotyczyć decyzji to oczywiste jest, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie organu jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią unormowania, które nie budzi wątpliwości i ma zastosowanie w danej sprawie. Ponadto powszechnie też przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi m.in. także wtedy, gdy w wyniku owego naruszenia powstały skutki (społeczne lub gospodarcze) niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę rażącego naruszenia prawa powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych. Rażące naruszenie prawa musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Nie jest przy tym dopuszczalne opieranie się w tym zakresie na okolicznościach ocennych, w tym osądu czy doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (v np. wyroki NSA z: 14 marca 2023 r., I OSK 70/22; z 24 stycznia 2023 r., I OSK 2997/19). Ze względu na istotę postępowania administracyjnego podkreślić też trzeba, że wprawdzie jest dopuszczalne przyjęcie, że w określonym przypadku doszło do rażącego naruszenia przepisów proceduralnych, ale dotyczy to głównie przepisów mających charakter zasad postępowania administracyjnego a poza tym owo naruszenie przepisów procesowych (notabene występujące bardzo rzadko) musi być ewidentne (v. m.in. wyrok NSA z 26 stycznia 2023 r., I OSK 3087/19). Przenosząc te ustalenia na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać najpierw trzeba, że zgodnie z dyspozycją art. 34 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony. W trybie tym, w postępowaniu zwykłym organ wystąpił o wyznaczenie przez sąd przedstawiciela skarżącego. Wyznaczenie przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego na wniosek zgłoszony na podstawie art. 34 k.p.a. następuje na podstawie art. 184 k.r.o. (uchwała SN z 9 lutego 1989 r., III CZP 117/88, Lex). Zgodnie z § 2 tej regulacji kurator ustanowiony przez sąd jest przede wszystkim obowiązany do ustalenia miejsca pobytu osoby nieobecnej i zawiadomienie jej o stanie jej spraw. Dokonanie w sprawie oceny czy wydanie decyzji w stosunku do strony, która była reprezentowana przez przedstawiciela było obarczone wadą z tego ewentualnie powodu, że organ niezasadnie wystąpił do sądu z wnioskiem, o którym mowa w art. 34 § 1 k.p.a. wymagałoby dokonania dodatkowych/odrębnych ustaleń (przeprowadzenia postępowania dowodowego), a następnie dokonania ich oceny, w tym oceny zasadności ustanowienia przez sąd powszechny kuratora, do czego skądinąd ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie jest uprawniony. Należy zauważyć, że ustalenia tego rodzaju oraz ich ocena nie dotyczą treści decyzji wydanej w sprawie w postępowaniu zwykłym. Stąd też, mając na uwadze wcześniej wskazane warunki uznawania zaistnienia naruszenia prawa za rażące, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie zostały one spełnione. W szczególności podstawowo niemożliwe było – na podstawie stanu sprawy w postępowaniu zwykłym (zgromadzonego materiału dowodowego) i jej rozstrzygnięcia – stwierdzenie oczywistości naruszenia wskazywanych przepisów k.p.a. To zaś z kolei powoduje, że ewentualne rozpoznawanie dalszych okoliczności zawierających się w pojęciu rażącego naruszenia prawa jest bezprzedmiotowe. Z powyższych względów zarzut wyartykułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej jest nieusprawiedliwiony. W kontekście dotychczasowych wskazań oczywiste jest, że rozważania WSA nie mogły wykraczać poza zakres wyznaczony przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd zbadał tę kwestię wnikliwie i nie był ani zobowiązany ani uprawniony do wykraczania poza tak wąsko zakreślony przedmiot postępowania, w tym nie mógł uwzględnić wniosków dowodowych skarżącego na okoliczność wykazywanej bezzasadności wystąpienia przez organ do sądu o ustanowienie kuratora. To ustalenie przesądza o bezzasadności zarzutu wyartykułowanego w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, a dotyczącego niezastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. Skądinąd fakt zgłoszenia wniosków dowodowych potwierdza tylko wcześniejsze ustalenie, że potencjalne/ewentualne naruszenie prawa nie było i nie mogło być oczywiste. Na uwzględnienie nie mógł zasługiwać zarzut wyartykułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Sprowadza się on do wykazania, iż doszło do niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz błędnego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po pierwsze, zarzut odnoszący się do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. został już oceniony negatywnie. Po drugie, uzasadnienie zarzutu w zakresie dotyczącym naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zostało uzasadnione w wymagany dla skargi kasacyjnej sposób. Niezależnie od tego ustalenia, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że WSA nie stosował przedmiotowej regulacji w rozpoznawanej sprawie. Wyraził jedynie pogląd, że powoływane przez stronę okoliczności mogą stanowić podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Tryb ten bowiem – jakkolwiek niekonkurencyjny dla postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – co do zasady, służy korygowaniu błędów proceduralnych (s. 10 zaskarżonego kasacyjnie wyroku). Niezasadny okazał się także ostatni ze sformułowanych zarzutów. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, WSA nie dokonał oceny merytorycznej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Sąd dokonując prawidłowości zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odniósł się jedynie do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym aby zweryfikować ewentualne zaistnienie innych (niż określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) przesłanek nieważnościach, w tym dotyczących podstawy prawnej oraz określenia strony danego postepowania (s. 10 zaskarżonego kasacyjnie wyroku). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).