I GSK 1386/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. B. o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2339/24 w sprawie ze skargi K. B. na decyzje Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 10 czerwca 2024 r., nr ONW/18/24 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2339/24 oddalił skargę K. B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 10 czerwca 2024 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W ramach podniesionych zarzutów kasacyjnych powoływała art. 4 ust 3 Rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r., dalej: Rozporządzenie Euroatom). Skarżąca pismem z 2 lipca 2026 r. uzupełniła uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej oraz wniosła o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 lub art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: ppsa) w związku z istniejącą w sprawie wątpliwością co do wykładni art. 4 ust 3 Rozporządzenia Euratom), która "jest obecnie przedmiotem zapytania prejudycjalnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu o sygn. akt I GSK 1486/22, sygn. akt TSUE C-470/25", do czasu wydania przez TSUE wyroku w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 125 § 1 pkt 1 ppsa stanowi, iż sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt I GSK 1486/22, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 96/22, w sprawie ze skargi na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z 30 listopada 2021 r. w przedmiocie płatności rolnych, przedstawił do rozstrzygnięcia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy użyty w przepisach art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/1995 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549) zwrot "korzyści" należy interpretować w ten sposób, że oznacza on nieprzyznanie lub wycofanie całej płatności wynikającej z sektorowego prawodawstwa rolnego, czy wyłącznie tej części płatności, która wynika ze stworzenia sztucznych warunków." Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że skoro przedmiotem postępowania toczącego się przed TSUE jest art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Euratom, który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie i stanowi przedmiot zarzutów skargi kasacyjnej, to w sprawie ziściła się przesłanka z art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.