I GSK 1368/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Lu 503/22 w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członka zarządu z tytułu zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. G. na rzecz Zarządu Województwa Lubelskiego 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 25 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 503/22 oddalił skargę G. G. (dalej "strona", "skarżący") na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki za zaległości spółki w zapłacie zobowiązań finansowych. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2022 r. Zarząd Województwa Lubelskiego - Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020, na podstawie art. 104, art. 107 § 1 i § 3, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 107 § 1 i 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1 w zw. z art. 116 § 1, § 2 i § 4, art. 116 b § 1 i § 3 ustawa z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), dalej "o.p.", w zw. z art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 2 i 3 pkt 2 oraz art. 67 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.), dalej "u.f.p.", oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.), dalej "ustawa wdrożeniowa", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Lublinie, dalej: "Dyrektor WUP", "organ I instancji" z [...] października 2021 r., znak: [...], orzekającą o solidarnej odpowiedzialności G. G. jako byłego prezesa zarządu, a następnie likwidatora V. Spółki z o.o., dalej "Spółka", "Beneficjent", za zaległości Spółki w zapłacie zobowiązań z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wynikających z decyzji nr [...] Dyrektora WUP z 8 maja 2020 r. wraz z odsetkami od tych zaległości. Pismem z 26 lipca 2021 r. Dyrektor WUP poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania Spółki określone ww. decyzją z [...] maja 2020 r., zaś decyzją z [...] października 2021 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności strony za opisane zaległości Spółki. Organ I instancji podkreślił, że skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki, będąc jedynym członkiem Zarządu Spółki, od 3 grudnia 2009 r. – dnia rejestracji Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym, dalej: "KRS", do 15 lipca 2020 r. – dnia zwołania Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, na którym przyjęto jego rezygnację z pełnionej funkcji. Następnie uchwałą nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z [...] sierpnia 2020 r. strona została powołana na likwidatora Spółki i pełniła tę funkcję nieprzerwanie do dnia wykreślenia Spółki z KRS. Tym samym w momencie powstania nieprawidłowości skutkujących obowiązkiem zwrotu środków wykorzystanych niezgodnie z procedurami, tj. w okresie od 1 kwietnia 2019 r. do 31 maja 2019 r., jak również w czasie upływu terminu płatności wynikającego z decyzji Dyrektora WUP z [...] maja 2020 r., tj. w dniu 9 czerwca 2020 r. strona pełniła funkcję jedynego członka zarządu Spółki. Natomiast w czasie upływu terminu płatności wynikającego z decyzji Dyrektora WUP z [...] maja 2020 r. Strona pełniła funkcję likwidatora Spółki. Organ I instancji w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę 5 sierpnia 2021 r. stwierdził, iż Spółka złożyła 5 lutego 2020 r. wniosek o ogłoszenie upadłości. W tym wniosku Strona wskazała m.in. na utratę płynności finansowej oraz brak perspektyw na poprawę sytuacji. Wniosek strony w tym przedmiocie Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w [...], dalej: "Sąd Rejonowy", oddalił postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe. Ponadto, jak wyjaśnił organ I instancji, uchwałą nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 26 sierpnia 2020 r. rozwiązano Spółkę i otwarto jej likwidację z dniem podjęcia uchwały. Spółka została wykreślona z KRS w dniu 18 sierpnia 2021 r. (data uprawomocnienia postanowienia o wykreśleniu z KRS). W wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Podkreślił, że kwota środków do zwrotu stanowi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 60 pkt 6 u.f.p., do których w zakresie nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy Działu III o.p. Zarząd Województwa jest uprawniony do rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Stronę, zgodnie z art. 61 ust. 3 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Postanowieniem z 15 czerwca 2021 r. organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 u.p.e.a., umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Beneficjenta stwierdzając, że nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Opisany w uzasadnieniu decyzji przebieg postępowania egzekucyjnego zakończonego tym postanowieniem dowodzi, że Spółka nie posiada majątku, którego wysokość przekraczałaby wydatki egzekucyjne. Egzekucja wobec Spółki okazała się więc bezskuteczna. Zdaniem organu, strona nie wykazała, aby wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniających ją od tej odpowiedzialności. Organ stwierdził, że choć skarżący złożył w dniu 5 lutego 2020 r. wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, to nie uczynił tego we "właściwym czasie" w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. Zarząd Województwa stwierdził, że takie stanowisko potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego z [...] czerwca 2020 r., którym oddalono wniosek złożony przez stronę, na podstawie art. 13 ust. 1 u.p.u. Opierając się na przywołanych w uzasadnieniu decyzji orzeczeniach sądów, organ stwierdził, że oddalenie wniosku z uwagi na to, że majątek spółki nie wystarczał na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego już samo w sobie rozstrzyga, że w dacie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, wniosek ten był spóźniony, a tym samym nie był złożony "we właściwym czasie". Jednocześnie organ przywołał wyrażony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym oddalenie wniosku o ogłoszenie upadłości czyni zbędnym, jeśli odpowiedzialność przypisywana jest tym samym członkom zarządu spółki, ustalenie konkretnej daty, w którym ten wniosek winien być złożony by nie był on spóźniony, a w dacie jego składania był on już spóźniony, skoro majątek dłużnika nie wystarczał na przeprowadzenie kosztów postępowania upadłościowego. Strona nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Tym samym w sprawie nie zaistniała też przesłanka określona w art. 116 § 1 ust. 2 O.p. Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z 25 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 503/22 ją oddalił. Sąd I wskazał, że wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność, tzw. przesłanki egzoneracyjne. Sąd I instancji podkreślił, że organ wykazał zaistnienie przesłanek pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 o.p. W odniesieniu do przesłanek negatywnych Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że podstawy do odstąpienia od ustalenia odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania Spółki nie daje fakt, że złożył on wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, w sytuacji gdy wniosek ten został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego. Uznano zatem, że organ prawidłowo ocenił, że opisany wniosek skarżącego o ogłoszenie upadłości nie został złożony "we właściwym czasie". To zaś oznacza, że nie zaistniała przesłanka wyłączająca jego odpowiedzialność za zaległości Spółki (art. 116 § 1 pkt 1 lit a o.p.). Odnośnie drugiej przesłanki negatywnej, Sąd I instancji podkreślił, że skarżący w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z 26 lipca 2021 r., nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie opisanych wyżej zaległości Spółki w znacznej części. Zatem nie zaistniała w tej sprawie przesłanka egzoneracyjna określona w art. 116 § 1 ust. 2 o.p. Następnie skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 25 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 503/22. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i Sądowi I Instancji zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: I. naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z przepisami prawa materialnego: - art. 21 prawa upadłościowego (dalej: u.p.) poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że przepis ten zawiera ustawową definicję czasu właściwego do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że wobec strony nie zachodzi przesłanka uwalniająca od odpowiedzialności za zobowiązania spółki; - art. 116 § 2 ordynacji podatkowej (dalej: o.p.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przypisanie stronie solidarnej od-potwierdzalności wraz ze spółką za zobowiązanie, którego termin płatności upłynął już po zakończeniu sprawowania funkcji członka zarządu; II. naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przepisami procedury administracyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 i 8 k.p.a., które to naruszenie było konsekwencją błędu organów i Sądu w interpretowaniu i stosowaniu art. 116 § 2 o.p., które doprowadziło do zaniechania przez organy podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatele, a finalnie do oddalenia skargi i zaaprobowania przez Sąd I instancji dokonanych przez organy błędnych ustaleń stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wniósł, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a, wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, w pełni popierając wydane przez sąd I instancji rozstrzygnięcie i wnosząc o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje argumentację powołaną w analogicznej sprawie, w której w dniu 12 września 2024 r. został wydany wyrok o sygn. akt III FSK 362/24. Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że zarzuty naruszenia prawa procesowego są całkowicie chybione. Autor skargi kasacyjnej, formułując zarzut zaniechania przez organy podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, wskazał na naruszenie art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. Pełnomocnik skarżącego nie dostrzegł jednak, że postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe prowadzone jest w oparciu o przepisy o.p., a nie przepisy k.p.a. Zatem formułując w sprawie podatkowej zarzuty dotyczące ustaleń stanu faktycznego, jak też należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanych decyzji, należało przywołać właściwe przepisy o.p. Złożona w tej sprawie skarga kasacyjna takich zarzutów nie zawiera. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie może uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (zob. np. wyrok NSA z 16 lipca 2013 r., II FSK 2208/11 te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Nie może również modyfikować uzasadnienia zarzutów kasacyjnych pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu, sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z 11 czerwca 2015 r., II FSK 1079/13, tamże). W tej sprawie, wobec błędnych zarzutów naruszenia przepisów procesowego w postaci art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a., nie zostały podważone ustalenia stanu faktycznego, których dokonały organy podatkowe, a które sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę wyrokowania. W konsekwencji ustaleniami tymi związany jest też Naczelny Sąd Administracyjny. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy przypomnieć, że w myśl art. 116 § 1 o.p. (w stanie prawnym, którego sprawa dotyczy) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: (1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; (2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie zaś z art. 116 § 2 o.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W tej sprawie zarzuty i argumentacja skargi kasacyjnej koncentrują się wokół przesłanki egzoneracyjnej, tj. złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki "we właściwym czasie". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor argumentował, że "bezsporny jest fakt", że wniosek ten został złożony przez skarżącego – jako prezesa zarządu - we właściwym czasie, co było niezwłoczną reakcją na niewypłacalność spółki, która jego zdaniem powstała dopiero z chwilą doręczenia spółce decyzji Ministra Finansów i Polityki Regionalnej z dnia [...] stycznia 2020 r. Przy czym zdaniem skarżącego, przy rozpoznaniu sprawy pominięto przyczyny (podstawy) ogłoszenia upadłości spółki i moment ich wystąpienia. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Przesłanka egzoneracyjna, wymieniona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p., dotyczy złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, a nie skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości (zob. wyrok NSA z 5 grudnia 2018 r., II FSK 1686/18, tamże). Innymi słowy należy odróżnić obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości od skuteczności tego wniosku i ogłoszenia tej upadłości przez sąd. W myśl art. 10 p.u., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 p.u., dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W myśl art. 11 ust. 1a p.u., domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Z kolei z art. 21 ust. 1 p.u. wynika, że dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Dłużnik ma zatem obowiązek dokonania oceny, czy wykonuje swoje wymagalne zobowiązania, natomiast oceny, czy faktycznie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości władny jest dokonać wyłącznie sąd właściwy w sprawach upadłości (por. wyrok SN z 7 listopada 2016 r., III UK 13/16, LEX nr 2183503; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., I FSK 1951/15, tamże). W tej sprawie organy podatkowe, a także Sąd pierwszej instancji prawidłowo oceniły, że w świetle Sprawozdania Tymczasowego Nadzorcy Sądowego z dnia 29 kwietnia 2020 r. nie budzi wątpliwości, że Spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych wobec blisko 100 wierzycieli, których wysokość wynosiła z odsetkami ponad 1.000.000 zł. Opóźnienie w wykonywaniu zaległych zobowiązań miało charakter narastający i wyniosła na dzień opracowania przedmiotowego sprawozdania ponad 4,5 miesiąca. Sprawozdanie to potwierdza też, że przewidywany koszt postępowania upadłościowego wynosił 109.010 zł. Tymczasowy Nadzorca Sądowy oszacował zaś wartość majątku Spółki, który mógłby zostać spożytkowany na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, na kwotę 15.898,03 zł. Z omawianego dokumentu wynika nadto, że bilans na koniec lutego 2020 r. dołączony do wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki został sporządzony niezgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości i dlatego na żądanie Tymczasowego Nadzorcy Sądowego, Spółka sporządziła "nowy" bilans na luty 2020 r., który uwzględniał bilans zamknięcia 2019 r. Sąd podziela ocenę organu, że ocena historii rachunków bankowych i "nowego" bilansu potwierdzała bardzo trudną sytuację finansową Spółki. Mianowicie "nowa" wartość rozliczeń międzyokresowych w pasywach była wynosząca 923.279,72 zł, stanowiła pozostałą (niewykorzystaną) kwotę dotacji uzyskanej na podstawie umowy o dofinansowanie projektu w ramach regionalnego programu operacyjnego województwa lubelskiego na lata 2014-2020. Środki te w tym dniu znajdowały się na rachunku bankowym Spółki i nie należały do niej. Oczywiste jest, że środki te podlegają rozdysponowaniu zgodnie z ich przeznaczeniem lub zwrotowi w przypadkach przewidzianych w odrębnych przepisach i umowie o dofinansowanie projektu z 10 września 2018 r. Co więcej, środki te nie podlegały egzekucji i nie mogły być wykorzystane na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego i zaspokojenie wierzycieli. Z powyższego wynika, że majątek spółki nie wystarczał nawet na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego, co także potwierdza, że w dacie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, wniosek ten był spóźniony. W tym zakresie nie ma racji skarżący, że przejściowe problemy z płatnością nie były podstawą do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest też przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Dla określenia odpowiedzialności skarżącego nie ma również znaczenia jego subiektywne przekonanie, że nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o upadłość spółki. W tej sprawie pierwszy wniosek o ogłoszenie upadłości spółki został złożony dopiero 5 lutego 2020 r. W związku z tym, że nie spełniał on warunków formalnych, został uznany za niewniesiony. Kolejny wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, złożony 11 marca 2020 r., również był wnioskiem spóźnionym. Słusznie zatem stwierdził sąd pierwszej instancji, że nie można uznać go jako złożonego ,,we właściwym czasie", w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. W konsekwencji niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 21 p.u. Całkowicie niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 116 § 2 o.p. Przepis ten stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Stosując ten przepis odpowiednio do podlegających zwrotowi środków na finansowanie programów i projektów, dniem powstania obowiązku zwrotu tych środków nie jest dzień wydania decyzji na podstawie art. 207 u.f.p, jak chce tego skarżący. Decyzja nr [...] Dyrektora WUP z dnia [...] maja 2020r., dotyczycąca zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich jest bowiem decyzją deklaratoryjną i określa kwotę do zwrotu, która wynika ze zdarzeń wcześniejszych, stanowiących przesłankę do zwrotu na podstawie art. 207 ust. 1 u.f.p., tj. tak jak w niniejszej sprawie, wykorzystania środków z naruszeniem procedur o których mowa w art. 184 ufp, przez które to procedury należy rozumieć m.in. regulamin konkursu. Wytyczne w zakresie kwalifikowalności jak i zapisy umowy o dofinansowanie. Zobowiązanie do zwrotu środków nie powstaje po doręczeniu tej decyzji, tylko aktualizuje się już w momencie zaistnienia przesłanek z art. 207 ust. 1 u.f.p. Wskazany w art. 207 ust. 1 u.f.p. upływ 14-dniowego terminu nie powoduje, iż wskazane w decyzji zobowiązanie przekształca się w zaległość. W tym zakresie decydujące znaczenie ma zatem fakt, kto pełnił funkcję członka zarządu w dniu, w którym środki podlegające zwrotowi na podstawie decyzji Dyrektora WUP nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. zostały nieprawidłowo wydatkowane. W czasie powstania nieprawidłowości tj. w okresie 1 kwietnia 2019 r., do 31 maja 2019 r. oraz w czasie upływu terminu płatności wynikającego z decyzji w dniu 9 czerwca 2020 r., skarżący pełnił funkcję jedynego członka zarządu, a zatem spełniona została przesłanka wynikająca z art. 116 § 2 o.p. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.