I GSK 1324/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia WSA del. Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Witczak po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Op 81/21 w sprawie ze skargi D. we W. na informację Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 17 grudnia 2020 r. nr DOW-I.052.9.134.2020.KP w przedmiocie odmowy przyznania pomocy z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. we W. na rzecz Zarządu Województwa Opolskiego 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 27 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Op 81/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę D. we W. (dalej powoływana także jako wnioskodawca, spółka) na informację Zarządu Województwa Opolskiego (dalej powoływany także jako organ) z dnia 17 grudnia 2020 r., nr DOW-I.052.9.134.2020.KP w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na realizację operacji pn. "Budowa i wyposażenie ośrodka wypoczynkowego nad Jeziorem N.". Stan sprawy przedstawia się następująco. Skarżąca spółka 20 lipca 2020 r. wystąpiła z wnioskiem do Lokalnej Grupy Działania (LGD) o przyznanie pomocy na realizację projektu pn. "Budowa i wyposażenie ośrodka wypoczynkowego nad Jeziorem N." w wysokości 300.000 zł. w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020. Operacja objęta tym wnioskiem dotyczy rozwoju przedsiębiorczości na obszarze wiejskim objętym strategią rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2019 r., poz. 664 ze zm., dalej powoływane jako rozporządzenie) na operacje mieszczące się w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c - rozwijanie działalności gospodarczej. Z dokumentów przedłożonych wraz z wnioskiem wynikało, iż w dniu 26.01.2018 r. zawarto umowę spółki, zaś sama jej rejestracja w Krajowym Rejestrze Sądowym nastąpiła w dniu 30.01.2018 r. Na etapie oceny wniosku dokonanej przez Lokalną Grupę Działania dołączone zostały z KRS wydruki sprawozdań z działalności spółki za rok 2018 oraz 2019 w których zawarto tożsame informacje, że zarówno w pierwszym roku obrotowym (30.01.2018 - 31.12.2018) jak i kolejnym roku obrotowym (01.01.2019 - 31.12.2019) nie prowadziła ona faktycznej działalności gospodarczej i nie zanotowała żadnych przychodów, wykazując ujemny wynik finansowy. W związku z powyższym, Zarząd Województwa Opolskiego poinformował pismem z dnia 17 grudnia 2020 r. skarżącą spółkę o odmowie przyznania pomocy, z uwagi na niespełnienie warunki z § 7 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym pomoc ta jest przyznawana, jeżeli podmiot ubiegający się o jej przyznanie w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy wykonywał łącznie co najmniej przez 365 dni działalność gospodarczą, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz nadal wykonuje tę działalność. Z uwagi na nieprowadzenie przez spółkę w roku obrotowym 2018 i 2019 faktycznej działalności gospodarczej (w tych latach nie zanotowano żadnych przychodów wykazując ujemny wynik finansowy), a jedynie opłacano czynsz za wynajem lokalu, w którym znajduje się jej siedziba, nie spełniła ona przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej wg definicji z ustawy Prawo przedsiębiorców. Nawet bowiem gdyby uznać, że spółka rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej (w rozumieniu art. 3 Prawa przedsiębiorców) od 01.01.2020 r., to biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku do LGD (20.07.2020 r.) nadal nie zostałby spełniony warunek prowadzenia działalności gospodarczej przez co najmniej 365 dni w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Wskazanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalając skargę spółki wskazał, że zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny czy zaskarżona czynność organu zasadnie oparta została na uznaniu, że przy wyborze przez LGD operacji skarżącej nie został spełniony wymóg wynikający z uregulowania § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, w myśl którego pomoc jest przyznawana, jeżeli ubiegający się o nią podmiot w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy wykonywał łącznie co najmniej przez 365 dni działalność gospodarczą, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz nadal wykonuje tę działalność. Zgodnie z art. 3 ww. ustawy działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Przytoczona definicja wskazuje więc przesłanki, które należy spełnić, żeby wykonywaną przez podmiot działalność uznać za działalność gospodarczą. Sąd pierwszej instancji, po dokonaniu analizy pojęcia działalności gospodarczej wynikającej z art. 3 Prawa przedsiębiorców stwierdził, że samo powołanie skarżącej spółki i dokonanie jej formalnej rejestracji w KRS w styczniu 2018 r. nie determinuje automatycznie faktu prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawowym. Są to owszem wyznaczniki działalności, które pozwalają na przyjęcie domniemania, że działalność jest faktycznie prowadzona, niemniej domniemanie to może być obalone w sytuacji, gdy działalność gospodarcza nie spełnia kryteriów legalnej definicji, co skutecznie uczynił organ w niniejszej sprawie w oparciu analizę sprawozdań składnych przez spółkę do KRS za lata 2018-2019. Wprawdzie, co nie było negowane przez organ, w działaniach spółki w 2020 r. można już stwierdzić elementy związane faktycznym prowadzeniem działalności gospodarczej, jednakże okres ten jest znacznie krótszy od wymaganych 365 dni. W ocenie sądu pierwszej instancji, analiza znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji dotyczącej realizacji przez spółkę inwestycji - budowy ośrodka wypoczynkowego nad jeziorem N. - wskazują, iż rozpoczęcie przez spółkę czynności inwestorskich, które to niewątpliwie można już uznać za realizację działań gospodarczych, miało miejsce dopiero w 2020 r. i to w okresie bardzo zbliżonych do daty złożenia wniosku o udzielenie pomocy, w ramach ogłoszonego w dniu 30.06.2020 r. naboru wniosków w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014 – 2020 ogłoszonego przez Stowarzyszenie N. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1,3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 217 ze zm. dalej powoływana jako ustawa PROW 2014-2020), prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 27 ust. 1 ustawy PROW 2014-2020 w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności oraz jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oba te obowiązki zostały w niniejszej sprawie w pełni zrealizowane. Organ dokonał wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w niezbędnym zakresie i nie można mu zarzucić, że w realiach niniejszej sprawy, bez poszanowania zasady praworządności wadliwie dokonał oceny wniosku o przyznanie pomocy. Z powyższego wynika, że organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie mógł naruszyć wskazanych w petitum skargi przepisów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca spółka, zaskarżając go w całości. I. Wskazując na dyspozycje art. 173 i art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) oraz art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1 i nast. w zw. z art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a. wniosła o uchylenie w całości wyroku WSA w Opolu w związku z zaistnieniem przesłanek naruszenia, tak prawa materialnego jak i naruszenia przez organ przepisów postępowania, które to naruszenia miało istotny wpływ na wynik postępowania (treść zaskarżonego rozstrzygnięcia), zakreślone treścią normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Jednocześnie skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca spółka wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania – w tym kosztów reprezentacji procesowej według norm przepisanych. IV. Spółka wskazała, że niniejsza skarga oparta jest na zarzucie – zgodnie z normatywem wynikającym z dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z postanowieniem art. 134 ust. 1 – ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji iż wydanie decyzji z dnia 12 grudnia 2019 r. nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa – błędną podstawą prawną oraz nie miało miejsca naruszenie – poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację normatywu: 1) rażącego naruszenia dyspozycji art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także nieuwzględnienie w toku rozpoznania sprawy interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (publicznego), 2) rażącego naruszenia dyspozycji art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji państwa, 3) rażącego naruszenia dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, 4) rażącego naruszenia dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 tejże ustawy poprzez nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, 5) rażącego naruszenia dyspozycji art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów, które pozostawały niezbędne dla wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w toku postępowania administracyjnego, 6) rażącego naruszenia dyspozycji art. 80 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie wybiorczych ustaleń i dowolne uznanie - wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu, 7) rażącego naruszenia dyspozycji art.107 § 1 i § 3 w związku z art.8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia – w szczególności, gdy istniejący w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawne stoją w sprzeczności z rozstrzygnięciem, a także przesłanek pozwalających stwierdzić poprawność zastosowania uznaniowych norm, a przez to przekroczenie granic uznania administracyjnego. V. Skarżąca spółka podniosła również zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji zasady równości stron i poszanowania praw nabytych – która to zasada wynika z normy art. 32 ust. 1 i art. 45 ust.1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz z dyspozycji art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 14 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych - poprzez zastosowanie przez sąd pierwszej instancji przesłanek dyskryminujących ze względu na nabyte prawa co wprost stanowi naruszenie dyspozycji art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżąca spółka na stronie 4 i 5 skargi kasacyjnej zawarła "Uzasadnienie wniosków procesowych zakreślonych treścią I.1 i I.2 niniejszej skargi", zaś na str. 6 i nast. "Uzasadnienie skargi Beneficjenta na akt Zarządu Województwa Opolskiego Nr P-6/391 z dnia 17 grudnia 2020 r.". W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Zarząd Województwa Opolskiego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej spółki na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, przede wszystkim z uwagi na błędy formalne związane z jej sporządzeniem, brak precyzyjnego wskazania podstaw kasacyjnych oraz brak ich uzasadnienia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.; żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. W świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, w tym powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W związku z tym zakres kontroli wyroku wyznacza sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem i w jaki sposób. Wymogu tego nie spełnia wskazanie wielu przepisów w jednym zarzucie i sumaryczne wskazanie wielu sposobów naruszenia, jeżeli jest oczywiste, że przepisy mogą być naruszone w różny, odmienny od innych przepisów, sposób. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy korygowania postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia ani poszukiwać ewentualnego uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej poprzez analizę uzasadnienia wyroku bądź akt sprawy. Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., II GSK 2735/15 – dost. w CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną bez możliwości ich uzupełnienia, skorygowania, dopowiedzenia brakujących elementów. Mając powyższe rozważania na uwadze stwierdzić przede wszystkim należy, że skarżąca spółka formułując zarzuty kasacyjne wskazała w pkt I petitum skargi kasacyjnej, obok art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1 i nast. w zw. z art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a. jedynie art. 174 pkt 1 p.p.s.a, który odnosi się do naruszenia przepisów prawa materialnego. Tymczasem zdecydowana większość zarzutów podniesionych w dalszych punktach skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przepisów postępowania, co więcej naruszenia tychże przepisów nie przez sąd pierwszej instancji ale przez organ. Podkreślić należy, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych a nie rozstrzygnięć organu, dlatego też obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest sformułowanie zarzutów skierowanych przeciwko wyrokowi a nie rozstrzygnięciu organu administracji publicznej. Dodatkowo skarżąca spółka, mimo oparcia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w ogóle nie wskazała, o którą formę naruszenia przepisów prawa materialnego chodzi – czy naruszenia polegało na błędnej wykładni, niewłaściwym zastosowaniu, czy też niezastosowaniu wskazanych przepisów. Jak wskazał autor skargi kasacyjnej w pkt IV jej petitum, skarga została oparta na zarzucie naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 134 ust. 1 – 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z szeregiem przepisów k.p.a. (art., 7, 8, 10 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a.). Powyższy zarzut jest całkowicie bezprzedmiotowy z kilku powodów. Po pierwsze odnosi się do instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z uwagi na jej wydanie bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) w sytuacji, gdy w sprawie nie została wydana żadna decyzja. Jednocześnie wskazuje w treści zarzutu na bliżej nieokreśloną decyzję z 12 grudnia 2019 r., podczas gdy przedmiotem zaskarżenia spółki była informacja Zarządu Województwa Opolskiego z 17 grudnia 2020 r. Po drugie w powyższym zarzucie wskazano na art. 134 ust. 1 – 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, która to ustawa w ogóle nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. I po trzecie, zaznaczyć należy, na co słuszne zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jak i organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że zarzuty naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. są bezskuteczne, bowiem ustawa ta nie miała zastosowania w niniejszej sprawie, a zatem ani organy ani sąd pierwszej instancji nie mogły ich naruszyć. Przytoczone przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w procedurze oceny wniosku o przyznanie pomocy w ramach ustawy PROW 2014-2020, co wynika z treści art. 34 ust. 2 tejże ustawy. Zgodnie z tym przepisem, do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. b, pkt 4, 5, pkt 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 27 ust. 1 ustawy PROW 2014-2020, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności oraz jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tym samym nie można skutecznie formułować zarzutów naruszenia przepisów postępowania w oparciu o rzekomą podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli w sprawie taka decyzja w ogóle nie była wydana, zaś przepisy które rzekomo miały być naruszone nie miały zastosowania w sprawie. Odnośnie zaś zarzutu z pkt V petitum skargi kasacyjnej – naruszenia zasady równości stron i poszanowania praw nabytych (art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 14 Konwencji Praw Człowieka i podstawowych Wolności i art. 14 Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych), poprzez zastosowanie przez sąd pierwszej instancji przesłanek dyskryminujących ze względu na prawa nabyte, podkreślić należy, że powyższy zarzut w ogólne nie został uzasadniony, dlatego też również nie mógł podlegać ocenie merytorycznej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie mogły być skuteczne również zarzuty opisane na str. 4 i 5 skargi kasacyjnej – zatytułowane "Uzasadnienia wniosków procesowych zakreślonych treścią I.1 I.2 niniejszej skargi". W ich ramach autor skargi kasacyjnej wymienia szereg przepisów rozporządzeń unijnych jak i przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, wskazując na ich błędną wykładnię, jednakże nie przedstawia jak powinna wyglądać prawidłowa wykładnia tychże przepisów. Skarżąca spółka zarzuca naruszenie poszczególnych przepisów poprzez: "błędne i bezpodstawne zarzucenie beneficjentowi naruszenie normy", "bezpodstawne przyjęcie, że beneficjent nie spełnia warunku", czy też że "beneficjent naruszył wymogi", które to sfomułowania nie mieszczą się w pojęciu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego. Jak wskazano powyżej, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany do wykazania, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, z jednoczesnym wskazaniem, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Takiego wymogu nie spełniają podniesione zarzuty. Jedynie w zakresie zarzutu z pkt 1.4 sformułowanego na str. 4 skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia § 7 rozporządzenia można przyjąć, że zarzut ten, mimo braku precyzyjnego wskazania ustępu i punktu paragrafu, został w miarę prawidłowo sformułowany, jednakże również on jest niezasadny. Z § 7 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia wynika jednoznacznie, że warunkiem przyznania pomocy było wykonywanie łącznie co najmniej przez 365 działalności gospodarczej. Przez wykonywanie należy rozumieć faktycznie podejmowanie czynności mieszczących się w pojęciu prowadzenia działalności gospodarczej. NSA podziela stanowisko organów jak i sądu pierwszej instancji, że spółka nie spełniła tego warunku, bowiem mimo iż została zarejestrowana w styczniu 2018 r. to do końca 2019 r. nie wykonywała działalności gospodarczej, nie uzyskiwała żadnego przychodu, nie miała obrotów handlowych a jedynie ponosiła koszty wynajmu biura. Tym samym skoro nie wykonywała działalności gospodarczej nie mogła uzyskać wnioskowanej pomocy. Za nieskuteczne należało również uznać zarzuty odnoszące się do naruszenia szeregu zasad wynikających z przepisów k.p.a. oraz ustawy Prawo przedsiębiorców sformułowane na str. 5 skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, że powyższe zarzuty poprzez generalne odesłanie zostały powiązane z art. 174 pkt 1 p.p.s.a czyli naruszeniem przepisów prawa materialnego, podczas gdy mają one charakter procesowy. Jednocześnie, o czym była już mowa powyżej, przepisy k.p.a. co do zasady nie mają zastosowania w procedurze oceny wniosku o przyznanie pomocy w ramach ustawy PROW 2014-2020. Istotne jest również to, że wskazane zarzuty nie zostały w należyty sposób uzasadnione, zaś autor skargi kasacyjnej nawet nie próbował uprawdopodobnić wpływu naruszenie tychże przepisów na wynik sprawy. Poza oceną merytoryczną Naczelnego Sądu Administracyjnego były także zarzuty i argumenty podnoszone przez autora skargi kasacyjnej na str. 6 i nast. skargi kasacyjnej, bowiem zostały one wprost skierowane wobec aktu Zarządu Województwa Opolskiego z 17 grudnia 2020 r. a nie wyroku sądu pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 480 zł obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego organ za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz reprezentowanie organu na rozprawie przed NSA orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).