I GSK 1299/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Tomasz Sasak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. [...] Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Go 23/22 w sprawie ze skargi R. [...] Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia 5 listopada 2021 r., nr 9004-2021-000227 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. [...] Sp. z o.o. w Z. na rzecz Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Go 23/22 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę R. [...] Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 5 listopada 2021 r., w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2019 r. Od wskazanego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i opierając ją na obu podstawach. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczyły: niezastosowania art. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 (Dz.U.UE.L.2008.321.14) oraz art. 4 ust. 1 lit a i b, c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1307/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347.608), art. 3 pkt 1), 2) i 3) lit. b) ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r., poz. 86 ze zm.), art. 2 ust la oraz ust. 1 d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013, oraz Rozporządzenia nr 1166/2008 oraz art. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 2018/1091 z dnia 18 lipca 2018 r w sprawie zintegrowanych statystyk dotyczących gospodarstw rolnych oraz uchylenia rozporządzeń (WE) nr 1166/2008 i (UE) nr 1337/2011 (Dz.U.UE.L.2018.200.1) i przyjęcie, że skarżąca nie jest producentem rolnym, rolnikiem beneficjentem i nie posiada gospodarstwa rolnego, niewłaściwego zastosowania art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 308) - dalej: "ustawa o płatnościach" poprzez przyjęcie, że skarżąca spółka nie ma prawa do przyznania płatności, niezastosowania art. 14 ust. 1 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 349 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o wspieraniu" i przyjęcie iż skarżąca nie spełnia warunków przyznania wnioskowanej pomocy, niewłaściwego zastosowania § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 364) i przyjęcie iż nie przysługują skarżącej płatności rolnośrodowiskowe, niewłaściwego zastosowania art. 39 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013 poprzez przyjęcie, że skarżąca nie wypełnia celów wspólnej polityki rolnej, niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1) i bezpodstawne przyjęcie, iż skarżąca spółka podjęła działanie skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, niewłaściwego zastosowania art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549) - dalej: "rozporządzenie nr 1306/2013" poprzez przyjęcie, iż skarżąca spółka stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści, w sprzeczności z celami prawodawstwa rolnego oraz niewłaściwą wykładnię art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 poprzez niewłaściwe zdefiniowanie przesłanki subiektywnej, niezastosowanie art. 20 ustawy o wspieraniu w zakresie w jakim odmówiono przyznania płatności poprzez przyjęcie iż skarżąca nie była posiadaczem samoistnym ani zależnym gruntów oraz niezastosowanie art. 24 ustawy o wspieraniu w zakresie nieterminowego rozpatrzenia sprawy, niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329) – zwanego dalej "rozporządzeniem ONW" poprzez przyjęcie, że strona działała w wyłącznym celu pozyskania nienależnych płatności, "regulacji 11" rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.30.16) i art. 1 ust. 4 "decyzji wykonawczej Komisji z dnia 11 lipca 2013 r." oraz § 3 ust. 3 rozporządzenia ONW poprzez przyjęcie iż strona działała w wyłącznym celu pozyskania nienależnych płatności albowiem jedna ze spółek powiązanych osobowo i kapitałowo ubiegała się o płatność ONW, § 3 ust. 3 rozporządzenia ONW oraz § 13a ust. 1 oraz § 20 ust. 1 Rozporządzenia Ministerstwa Rozwoju i Rolnictwa Wsi z w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie PRŚ", poprzez przyjęcie iż strona działała w wyłącznym celu pozyskania nienależnych płatności, art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 poprzez błędne założenie konieczności zastosowania ograniczeń pułapów płatności i współczynników korygujących dla płatności dla skarżącej i podmiotów powiązanych oraz § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia ONW, § 3 ust. 3 i 4 rozporządzenia ONW, § 2 ust. 3 i § 3 ust. 4 rozporządzenia "ONW 2014-2020", § 13a ust. 1 oraz § 20 ust. 1 rozporządzenia PRŚ ,§ 3 ust. 3 oraz § 4 ust. 3 "rozporządzenia PRSK", § 4 ust. 4 "rozporządzenia RE" oraz art. 13, 14 ust. 2 pkt. 1 i 2 "ustawy", art. 8 rozporządzenia nr 1307/2013. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosiły się do niezastosowania art. 3 § 1 § 2 pkt 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. poz. 1269 ze zm.) – zwanej dalej "p.u.s.a." w związku z "art. 7 k.p.a, art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a.", poprzez brak właściwej kontroli legalności, praworządności, proporcjonalności i bezstronności działania organów, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, "art. 7, 75, 77 § 1 i 2, 78 i 80 k.p.a.", uznania za niewiarygodne i nieznaczące dowody przedstawione przez skarżącą, niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, bezpodstawne przyjęcie, że strona nie udowodniła twierdzeń i faktów, z których wywodzi skutki prawne, nierzetelne uzasadnienie w zakresie w jakim zawiera ustalenia sprzeczne z materiałem dowodowym sprawy oraz niewskazanie przyczyn, dla których dowodom i twierdzeniom skarżącej odmawia się słuszności, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, art. 106 § 3 , § 4 i § 5 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności i dowodów, przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 , § 4 i § 5 p.p.s.a. w związku z "art. 75, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 78 § 1 k.p.a." poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie oraz niewłaściwą cenę materiału dowodowego, "art. 227, art. 228 § 1 i § 2 i 278 § 1 k.p.c., art. 1 oraz art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) - c) p.u.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji, art. 1, art. 3 § 1 p.p.s.a., w związku art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 w związku z art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 i art. 145 par. I pkt 1 lit.a) - c) p.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował przepisów ustawy o wspieraniu poprzez niewłaściwe i nieterminowe przeprowadzenie postępowania, art. 24 ustawy o wspieraniu przez zaakceptowanie przez WSA przewlekłości postępowania w toku postępowań administracyjnych przed organami, art. 4 i art. 27 ust. 2 i ust. 1 pkt. 2) i 4) ustawy o wspieraniu w związku z przepisami art. 9, art. 10, 75, 77 § 1 i § 4 oraz art. 78 § 1 i 80 k.p.a. poprzez przyjęcie ustaleń organów administracji obu instancji za własne, art. 27 ust. 2 ustawy o wspieraniu w zakresie w jakim Sąd przyjął bezpodstawnie za organami obu instancji, iż ciężar dowodu spoczywa wyłącznie na skarżącej, art. 27 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o wspieraniu w zakresie w jakim orzeczenie narusza praworządność i pozbawia stronę prawa do informacji i obrony swoich praw, art. 27 ust. 1 pkt. 2 ustawy o wspieraniu w zakresie w jakim Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił zarzutów postawionych organom w zakresie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o wspieraniu w zakresie jakim Sąd pominął okoliczność iż organy obu instancji nie udzieliły skarżącej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu w związku z art. 9 k.p.a. i 10 k.p.a. w zakresie w jakim Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi, rażące naruszenie przepisów postępowania - art. 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1) p.p.s.a. przez niewłaściwą ocenę dokonaną przez Sąd w odniesieniu do czynności organów i zarzucanych im błędów takich jak: naruszenie normy art. 6 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt 1) "ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego" - zasady praworządności, "art. 7 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach", art. 8 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 "ustawy o płatnościach", poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, "art. 9 i 11 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt. 3 i 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego" naruszenie zasady informowania stron, naruszenie "art. 7a k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego", tj. naruszenia zasady rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony, naruszenie art. 12 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 "ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego", tj. naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania, naruszenie "art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a. oraz 80 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 pkt 2 oraz art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego" poprzez nienależyte zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o orzeczenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzupełniając skargę kasacyjną spółka podniosła następujące zarzuty: Na podstawie art. 174 pkt p.p.s.a. naruszenie: 1. art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że realizacja innych celów zgodnych z prawem niż sztuczne stworzenie mechanizmów do uzyskania płatności nie stoi na przeszkodzie możliwości skorzystania przez organy z art. 60 i odmowy przyznania płatności, Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1,135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie rozpatrzenia i nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych względem decyzji w piśmie z dnia 7 grudnia 2021 r. stanowiących uzupełnienie skargi, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 27 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 oraz art. 27 ust 2 ustawy o wspieraniu w związku z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że skarżąca nie przedstawiła żadnego wiarygodnego uzasadnienia wskazującego na racjonalność w tworzeniu tak dużej liczby powiązanych podmiotów oraz, że skarżąca nie podważyła skutecznie ustaleń organu, że została utworzona w celu obejścia przepisów dotyczących modulacji płatności, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 oraz art. 4 ustawy o wspieraniu w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. polegające na przeprowadzeniu wadliwej kontroli skarżonej decyzji i wadliwym uznaniu, że okoliczność zmiany - odejścia przez organy od swojego dotychczasowego stanowiska w sprawie przyznawania skarżącej i pozostałym spółkom płatności pozostają bez znaczenia, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w związku z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 oraz art. 4 ustawy o wspieraniu w związku z art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h. w zw. z art. 546 § 1 k.s.h. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. polegające na dokonaniu niewłaściwej oceny przyczyn leżących u podstaw podziału spółki poprzez wydzielenie i konsekwencji takiego podziału, w szczególności oparcia przez Sąd oceny w tym zakresie na przepisach w brzmieniu nieobowiązującym w dacie podziału, jak również wobec niewyjaśnienia przez Sąd związku pomiędzy cytowanymi przepisami prawa, poglądami doktryny a fragmentami przedłożonej w sprawie prywatnej opinii biegłej sądowej z zakresu ekonomii dr A. Z. i konkluzji wynikającej z ich zestawienia, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów zgłoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania sądowego, gdy tymczasem dokumenty te mają istotne znaczenie dla oceny przez Sąd czy organy ARiMR prawidłowo ustaliły, że spółka stworzyła sztuczne warunki do pozyskania płatności, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 oraz art. 4 ustawy o wspieraniu w związku z art. 7, art. 8 § 1 K.p.a., art. 11, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. polegające na bezzasadnym zaakceptowaniu przez Sąd powołanych przez organy okoliczności świadczących o stworzeniu sztucznych warunków do pozyskania płatności oraz o stworzeniu jednego organizmu gospodarczego. Skarżąca kasacyjnie zaskarżyła również postanowienie Sądu pierwszej instancji o oddaleniu zawartego w skardze oraz w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi datowanym na 7 grudnia 2021 r. wniosku o dopuszczenie dowodów z dokumentów. W piśmie stanowiącym uzupełnienie zarzutów skargi kasacyjnej spółka podtrzymała swoje wnioski co do wnioskowanego kierunku rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, wskazane w pierwotnej skardze kasacyjnej. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., spółka wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów stanowiących decyzje o przyznaniu płatności na rzecz Ł. G. i J. G. za 2020 r. na okoliczność: że pomimo, iż organy (jak i Sąd pierwszej instancji) twierdzą, że zarówno spółka skarżąca, spółki utworzone w 2013, 2014, 2015 i 2016 r., jak również osoby fizyczne - w tym J. G., Ł. G. i J. G, tworzą jedno przedsięwzięcie gospodarcze spójnie kierowane przez S. T. i J. G. to mimo to częściowo uwzględniają składane przez nie wnioski o przyznanie płatności, a tym samym w zależności od wniosku przyjmują całkowicie odmienne stanowisko co do tego, czy podmioty te powstały i/lub posiadają grunty rolne wyłącznie dla potrzeb stworzenia sztucznych warunków do uzyskania wyższych płatności, a w konsekwencji na okoliczność, że organy nie ustaliły dotychczas w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości nawet samych organów zarówno okoliczności obiektywnych, jak i subiektywnych dowodzących stwierdzenia sztucznych warunków do pozyskania wyższych płatności. Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.; żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Skarga kasacyjna została oparta na obu postawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania, niemniej jednak zasadnicze dla rozpoznania tej sprawy jest rozstrzygnięcie, czy w okolicznościach sprawy organ prawidłowo uznał, że wnosząca skargę kasacyjną (wraz ze wskazanymi podmiotami) uczestniczyła w mechanizmie stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami. Skarżąca kasacyjnie wskazując naruszone przez Sąd pierwszej instancji przepisy skarżąca kasacyjnie, oprócz regulacji p.p.s.a. i k.p.a., wymieniła także przepisy ustaw regulujących zasady przyznawania poszczególnych rodzajów płatności, tj. płatności bezpośrednich czy płatności ONW, niezależnie od rodzaju konkretnego wsparcia, którego dotyczyła sprawa w której zapadł zaskarżony wyrok. Innymi słowy oprócz regulacji rzeczywiście znajdujących zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy (z uwagi na jej przedmiot) spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji również naruszenie przepisów, na które ten się nie powoływał i zastosowania których (na gruncie niniejszej sprawy) nie sposób jest wywieść z ich treści. Istotna część zarzutów skargi kasacyjnej jest sformułowana chaotycznie, powoływane akty prawne częściowo nie zawierają tytułów, dat uchwalenia czy miejsca publikacji, co znacznie utrudnia analizę zasadności merytorycznej środka odwoławczego. Poza tym w ramach podniesionych zarzutów swojej skargi kasacyjnej spółka multiplikuje rożnego rodzaju twierdzenia i argumenty przypisując im zamiennie doniosłe prawnie znaczenie, czy to na gruncie regulacji prawa materialnego czy też formalnego. W tym zakresie wskazuje również, jako uchybione, zarówno przepisy prawa materialnego, jak i formalnego, niezależnie od tego czy podstawę konkretnego zarzutu stanowi art. 174 pkt 1 czy pkt 2 p.p.s.a. Mając więc na uwadze powyższe, tj. sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że znaczną część spośród nich uznać należy za nieprecyzyjne i niekonsekwentne, co musi prowadzić do stwierdzenia ich nieskuteczności. Poza tym dodać należy, że powoływanie w jednym zarzucie, jak ma to miejsce w rozpoznawanym przypadku, szeregu przepisów, zarówno procesowych jak i materialnoprawnych, regulujących różne materie, bez wyjaśnienia na czym polega naruszenie każdego z nich, nie jest prawidłowe i co najmniej ogranicza zakres kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r. II FSK 1053/10 dost. w CBOiS). Tak więc sporą cześć z licznych zarzutów skargi kasacyjnej, z powodu wyżej wymienionych cech uznać należy za nieskuteczne. Niemniej jednak brak jest podstaw do przyjęcia, że wszystkie spośród nich należałoby w ten sposób potraktować, bez odniesienia się do ich zindywidualizowanych cech oraz objętej nimi problematyki. Jeżeli chodzi o zarzuty skargi kasacyjnej określone przez spółkę jako dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego to w tym zakresie należy stwierdzić, że w przeważającej mierze mają one komplementarny charakter, co uzasadnia łączne odniesienie się do nich, w zakresie objętej nimi problematyki czy też poszczególnej jej grup. I tak w wielu zarzutach procesowych spółka zarzuca Sądowi pierwszej instancji wyłącznie naruszenie bądź to wynikowych przepisów p.p.s.a., tj. takich, które określają sposób orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c p.p.s.a.), bądź tej regulacji ustrojowych (np. art. 3 § 1 p.p.s.a.), które nie mogą stanowić, bez powiązania ich z innymi, znajdującymi zastosowanie na gruncie danej sprawy regulacjami, samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Z tego więc już tylko względu obejmujące tego rodzaju podstawę prawną zarzuty uznać należy za nieskuteczne. W ramach kolejnej grupy zarzutów procesowych skarżąca kasacyjnie dążyła do wykazania naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym zakresie zauważyć jednak należy, że naruszenia tego przepisu upatruje ona nie tylko w niespełnieniu, jej zdaniem, przez uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymogów wyszczególnionym w tym przepisie, ale także w tym, że wyrażone w nim stanowisko jest wyrazem niewłaściwej, jej zdaniem, oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych. Odnosząc się do tego rodzaju twierdzeń spółki stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw. Jeżeli chodzi o samą postać i sposób skonstruowania uzasadnienia zaskarżonego wyroku to zauważyć należy, że w pełni odpowiada ono wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w jego treści w sposób właściwy przedstawił zarówno stan sprawy, zgodnie z wymogiem ujęcia go w zwięzłej formie, stanowiska stron, podstawę rozstrzygnięcia, a także jej odpowiednie uzasadnienie. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała w sposób konkretny i jednoznaczny braków któregoś z tych elementów, a jej argumentacja koncentruje się na próbie wykazania nieprawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń, jak również wyciągniętych z nich wniosków. Tego rodzaju okoliczności nie można zaś badać w kontekście art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. w ramach oceny spełnienia przez uzasadnienie wyroku wymogów wymienionych w tym przepisie. Co zaś się tyczy kwestii związanej z odniesieniem się do wszystkich zarzutów skargi skierowanej do Sądu pierwszej instancji, którą to okoliczność skarżąca kasacyjnie eksponuje w swoich twierdzeniach, to w tym względzie podkreślić należy, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest do tego bezwzględnie zobligowany. Winien on bowiem jednoznacznie odnieść się do tych zarzutów, które mają istotne znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Poza tym może to uczynić w sposób zbiorczy. Innymi słowy obowiązek określony w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie oznacza, że wypełniając go sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Tak samo przychylenie się przez sąd do argumentów organu, a co za tym idzie ich powtórzenie i przyjęcie za własne, zwłaszcza w sytuacji oddalenia skargi, nie może samo przez się świadczyć o tym, że w sprawie mamy do czynienia z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten bowiem, jak to wyżej zaznaczono, nie odnosi się w jakikolwiek sposób do problematyki zasadności przytaczanej w uzasadnieniu wyroku argumentacji, nie wskazuje też w jakikolwiek sposób na niemożność podzielenia stanowiska organu, wyrażonego w zaskarżonym akcie. Tak więc niepoczynienie szczegółowych rozważań w odniesieniu do każdego z zarzutów skargi nie może być rozpatrywane z punktu widzenia naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Pod kątem naruszenia wskazanego wyżej przepisu nie można również oceniać tych twierdzeń spółki, w których zarzuca ona Sądowi pierwszej instancji niewłaściwą ocenę dowodów. Art. 141 § 4 p.p.s.a. nie odnosi się bowiem do tego rodzaju problematyki – nie stanowi on podstawy i ram prawnych do oceny konkretnych dowodów. Nawet więc gdyby do nieprawidłowości w zakresie oceny poszczególnych dowodów doszło, to nie mogłoby to zostać zakwalifikowane jako naruszenie tego przepisu. W kwestii naruszenia przepisów k.p.a., dotyczących postępowania wyjaśniającego stwierdzić należy, że również w tym względzie brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Po pierwsze bowiem zauważyć należy, że zastosowanie tych regulacji jest (zwłaszcza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) w istotny sposób ograniczone, z uwagi na brzmienie autonomicznych unormowań odnoszących się do wprost do konkretnych płatności. Po drugie natomiast, w okolicznościach konkretnej sprawy stwierdzić należy, że stanowisko organów co do stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności przez spółkę zostało w należyty sposób umontowane, w oparciu o wnioski płynące z obszernego i właściwie ocenionego materiału dowodowego. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał ich ocenę w tym zakresie za zasadną i prawidłową, gdyż jest logiczna, a postawione wnioski spójne i racjonalne. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie w sprawie nie obarczono jej obowiązkiem wykazania, że nie aplikowała o płatności w ramach sztucznie stworzonych przez siebie warunków. Organy bowiem z własnej inicjatywy zebrały, obszerny i wieloaspektowy potwierdzający to materiał dowodowy, a także we właściwy sposób go oceniły. Brak jest także podstaw do przyjęcia, co sugeruje spółka w uzupełnieniu zarzutów swojej skargi kasacyjnej, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było pod z góry przyjętą tezę, odnośnie działania przez nią w warunkach stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności. Organy bowiem, dysponując z urzędu informacjami mogącymi wskazywać na występowanie tego rodzaju okoliczności i zależności pomiędzy poszczególnymi, występującymi o płatności podmiotami, podjęły działania skutkujące wykazaniem zaistnienia elementów składających się na obraz sztucznych warunków do uzyskania płatności, zarówno w ujęciu obiektywnym, jak i subiektywnym. W tej więc sytuacji brak jest podstaw do zarzucenia im naruszenia przez to art. 7, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. Równie niezasadnie skarżąca kasacyjnie podnosi, że organy nie weryfikowały czy skarżąca wykazała przesłanki uprawniające do uzyskania płatności, tylko czy spółka podważyła w toku postępowania występowanie rzekomego procederu polegającego na pozornym podziale gruntów. W tym aspekcie podkreślić bowiem należy, że spełnienie warunków przez spółkę do uzyskania płatności, jako takie nie było kwestionowane. Stwierdzono jedynie, że zostały one wykreowane sztucznie, dlatego nie uwzględniono jej wniosku o ich przyznanie. To właśnie wokół tej ostatniej kwestii koncentrował się spór spółki z organem, tak więc zasadnie na tę problematykę ukierunkowano prowadzone w sprawie ustalenia. Nie można zgodzić się również ze skarżącą kasacyjnie, że w jej sprawie doszło do naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., w związku z odmową przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów (zwłaszcza zasięgnięcia opinii biegłego). Po pierwsze bowiem zauważyć należy, że w myśl wskazanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny został wyposażony jedynie w fakultatywną możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, obejmującego wyłącznie przeprowadzenie dowodu z dokumentów i to tylko w sytuacji gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tak więc zasięgnięcie przez Sąd pierwszej instancji wiadomości specjalnych, leżało poza zakresem jego kompetencji. Po drugie natomiast brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodziła konieczność poszerzenia zakresu materiału dowodowego. Na tego rodzaju potrzebę nie wskazała skarżąca kasacyjnie, gdyż jej stanowisko w tym względzie sprowadza się w istocie do prostego zaprzeczenia stwierdzeniom organu, bez przekonującego wykazania potrzeby poszerzenia konkretnych ustaleń faktycznych. Nie można uznać za zasługujące na uwzględnienie tych twierdzeń spółki, w których podnosi ona, że Sąd pierwszej instancji nie poczynił własnych ustaleń, ale przyjął za swoje ustalenia rozstrzygających sprawę organów. W tym aspekcie zwrócić bowiem należy uwagę, że kompetencja wojewódzkich sądów administracyjnych obejmuje jedynie kontrolę legalności działania organów administracji publicznej. W związku z tym nie są one uprawnione do wkraczania w ich kompetencje czy też zastępowania ich. Wobec tego zarzuty związane z nieprzeprowadzeniem w sprawie własnych i niezależnych ustaleń przez Sąd I instancji uznać należy za pozbawione podstaw. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można także mówić o zaakceptowaniu przez Sąd pierwszej instancji uchybienia przez rozstrzygające sprawę organy podstawowym zasadom postępowania administracyjnego, takim jak zasada praworządności czy też zasada zakazująca odstępowania bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W tym ostatnim aspekcie zauważyć bowiem należy, że z twierdzeń spółki nie sposób jest wywieść z czym konkretnie wiąże ona naruszenie przedmiotowych zasad. Zauważyć jednocześnie należy, że statuujące te zasady przepisy nie mogą same w sobie stanowić podstawy konkretnych rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach. Poza tym, w sytuacji poczynienie nowych ustaleń faktycznych, w uwarunkowaniach konkretnych spraw, brak jest podstaw do wymagania od organów powielania poprzednio przyjętego stanowiska. W tym wypadku stwierdzenie stworzenia sztucznych warunków do uzyskania konkretnego rodzaju płatności, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, stwarza konkretną, nową sytuację, której organy nie mogą ignorować. Uwzględnienie wynikających z tego konsekwencji nie może być więc kwalifikowane jako odstąpienie od utrwalonej praktyki orzeczniczej. W ramach dodatkowych zarzutów skargi kasacyjnej spółka podniosła również uchybienie przepisom postępowania, w tym regulacjom k.p.a. (poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji) odnoszącym się do oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, poprzez odejścia przez organy od swojego dotychczasowego stanowiska w sprawie przyznawania jej i pozostałym spółkom płatności, podczas gdy ocena stworzenia sztucznych warunków nie może być dokonywana wyłącznie z uwzględnieniem okoliczności występujących w dacie złożenia wniosku, ale wymaga uwzględnienia perspektywy globalnej, szerokiej, w szczególności dokonania oceny okoliczności występujących na dzień podziału gospodarstw. Odnosząc się do tego rodzaju argumentów spółki w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zmiana stanowiska organu odnoście oceny wniosku spółki, a także innych powiązanych z nią podmiotów, w stosunku do wniosków rozpatrywanych w latach poprzednich, nie może być traktowana w kategoriach naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu. Nie była ona bowiem dowolna, co sugeruje spółka, ale wynikała z całokształtu poczynionych ustaleń odnośnie rzeczywistego sposobu funkcjonowania powiązanych podmiotów. W tej sytuacji modyfikacja stanowiska organu była jak najbardziej uzasadniona i wynikała z całościowego podejścia do wszystkich aspektów sprawy, brak czego zarzucono organom. Odnośnie oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, w szczególności w aspekcie motywów przyświecających podziałowi spółki również stwierdzić należy, że w tym wypadku brak jest podstaw do przypisania organom, a także Sądowi pierwszej instancji dowolności. Wbrew ocenie skarżącej kasacyjnie organy i Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjęły, że uzyskanie nieuprawnionych korzyści w ramach systemów płatności było zasadniczym motywem podejmowanych w tym zakresie działań. Nie można zgodzić się, że stanowisko Sądu w omawianym zakresie było lakoniczne czy pobieżne. Uwzględnia ono bowiem całokształt uwarunkowań w tym zakresie, zwłaszcza w kontekście racjonalności podejmowanych działań, z czysto ekonomicznego punktu widzenia. Sąd pierwszej instancji nie zignorował argumentów spółki mających świadczyć o niezasadności stanowiska organu, jednakże po ich przeanalizowaniu uznał, że nie są one do tego wystarczające, jako że stanowią one jedynie wyraz stanowiska procesowego skarżącej, nakierowanego na obronę jej interesów. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można się również zgodzić ze skarżąca kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów między innymi z decyzji przyznających płatność J. G. i S. T. W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że rozstrzygnięcia te nie dotyczyły bezpośrednio skarżącej spółki, której to wniosek o przyznanie płatności był przedmiotem rozstrzygnięcia w okolicznościach niniejszej sprawy. Nie miały one więc bezpośrednio wpływu na ocenę jego zasadności. Po drugie natomiast dodać należy, że wnioski wynikające z tych decyzji stanowiły element prawnej argumentacji spółki, przytoczonej na poparcie jej stanowiska procesowego, tym samym nie stanowiły elementu stanu faktycznego sprawy. Nie wymagały więc poszerzenia ustaleń faktycznych w tej właśnie materii. Sąd pierwszej instancji więc wydając zaskarżony wyrok niewątpliwie miał świadomość treści rozstrzygnięć wydanych w sprawach dotyczących wyżej wymienionych osób. To zaś że nie na tej podstawie nie zmienił swojego stanowiska nie świadczy o naruszenia jakiegokolwiek z przepisów postępowania, a tym bardziej art. 106 § 3 p.p.s.a., który daje sądowi jedynie możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Nieskorzystanie więc z tej sposobności może być rozpatrywane w kategoriach naruszenia prawa procesowego, o istotnym znaczeniu, jedynie gdyby nie uwzględniono wniosku o dopuszczenie dowodu mającego fundamentalne znaczenie z punktu widzenia mającego zapaść rozstrzygnięcia. Z tego rodzaju sytuacją jednak na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia. Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że również w tym wypadku brak jest podstaw do ich uwzględnienia. W przypadku przedmiotowych zarzutów, dokonując oceny ich zasadności już na wstępie zauważyć należy, że ich postać jest mało precyzyjna i nie do końca jasna, a przy tym część z nich należy już na wstępie uznać za nieskuteczne, gdyż odnoszą się one do przepisów dotyczących innego rodzaju płatności niż ta, o której mowa na gruncie przedmiotowej sprawy. Jeżeli chodzi o pozostałe to w tym aspekcie należy przede wszystkim zauważyć, że spółka, w ramach zarzutów skargi kasacyjnej, opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w jedynym z nich zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, w innych zaś ich niewłaściwe zastosowanie. Jeżeli chodzi o podnoszony przez nią błąd wykładni, to nie można zgodzić się ze spółką, że Sąd pierwszej instancji błędnie zinterpretował art. 60 rozporządzenia 1306/2013, dopuszczając się opisanej przez nią nieprawidłowości. Sam ten zarzut jest bowiem wewnętrznie niespójny i częściowo sprzeczny. Z jednej bowiem strony skarżąca kasacyjnie zarzuca, że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż dla wykazania wystąpienia sztucznych warunków do uzyskania płatności wystarczające jest wykazanie istnienia elementów obiektywnych dla przypisania konkretnemu podmiotowi cech subiektywności, z drugiej zaś podnosi wyłączenie przez Sąd z przesłanki subiektywnej konieczności wykazania wyłączności takiego celu jej działania. Mając na względzie nieprecyzyjność w zakresie opisanej postaci naruszenia, a także sposób wykładania wyżej wymienionego przepisu przez Sąd pierwszej instancji stwierdzić należy, że omawiany zarzut nie znajduje uzasadnionych podstaw. Sąd bowiem, bazując na wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w wyroku z 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 S. [...] przeciwko I. [...]), zaakcentował, że dla potrzeb wykazania stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności, niezbędne jest ustalenie zarówno obiektywnych, jak i subiektywnych tego przesłanek. Wbrew twierdzeniom spółki WSA w Gorzowie Wielkopolskim nie opowiedział się także za redukcją subiektywnych aspektów problemu do okoliczności czysto obiektywnych, jak również nie ograniczył, w nieuprawniony sposób, wymiaru subiektywnej strony sprawy. Sąd pierwszej instancji obu tym przesłankom przypisał właściwe znaczenie i w należyty sposób je rozpatrzył. Przeciwne twierdzenia spółki są gołosłowne i jako takie nie znajdują uzasadnionych podstaw. W ramach pozostałych zarzutów materialnoprawnych skarżąca kasacyjnie zarzuciła niewłaściwe zastosowanie lub niezastosowanie wymienionych przez siebie przepisów. Mając na uwadze tę postać naruszenia wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego, dla swej skuteczności, co do zasady, wymaga uprzedniego podważenia prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, z czym w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia (np. wyroki NSA z 5 września 2014 r., I OSK 1119/13,; z 15 czerwca 2021 r., sygn. III OSK 181/21 - dost. w CBOiS). W niniejszym przypadku Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem organów, że spółka wystąpiła o przyznanie jej płatności w warunkach sztucznie stworzonych do tego okoliczności i uwarunkowań, prowadzących do maksymalizacji jej kwoty, wbrew prawnym ograniczeniom. Prawidłowość poczynienia tego rodzaju ustaleń nie została w żaden sposób podważona przez skarżącą, co czyni jej twierdzenia, odnośnie wadliwej subsumcji ustalonych okoliczności pod normy wywiedzione ze wskazanych przez nią przepisów niezasadnymi. Jej twierdzenia o niezasadnym przyjęciu, że nie miała ona prawa do płatności, o których mowa w niniejszej sprawie, są gołosłowne jako takie, w związku z tym brak jest podstaw do przychylenia się do nich. Dotyczy to zarówno uwarunkowań związanych stricte ze sposobem funkcjonowania spółki, jak również szeroko ujętymi aspektami wypełniania przez nią celów wspólnej polityki rolnej. Jej argumentacja sprowadza się zaś do zaprzeczania stanowisku organów i Sądu, bez odwołania się do konkretnych i wiarygodnych okoliczności. Stanowisko spółki opiera się na spekulacjach, odnośnie skutków podejmowanych przez nią działań i niczym nieopartych wywodach, odwołujących się do realizowania celów wspólnej polityki rolnej, które jako takie nie mogą stanowić podstawy do uchylenie zaskarżonego wyroku. W ramach dodatkowych zarzutów skargi kasacyjnej spółka sformułowała jeden zarzut materialnoprawny, dotyczący błędnej wykładni art. 60 rozporządzenia 1306/2013 i uznanie, że realizacja innych celów zgodnych z prawem niż sztuczne stworzenie mechanizmów do uzyskania płatności nie stoi na przeszkodzie możliwości skorzystania przez organy z art. 60 i odmowy przyznania płatności, podczas gdy zamiar obejścia przepisów dotyczących modulacji płatności powinien być wyłącznym celem podziału gospodarstw na mniejsze. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić gdyż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku w sprawie C-176/20 stwierdził, że do uznania zaistnienia sztucznych warunków do uzyskania płatności rolniczych, nakierowanie na pozyskanie tych płatności nie musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności. Innymi słowy istota zrealizowania znamion działania prowadzącego do stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności sprowadza się do tego, że tego rodzaju motywy muszą mieć w tym wypadku pierwszorzędne – przeważające, a nie wyłączne znaczenie. Stwierdzenie więc również innych działań w tym względzie nie niweczy oceny głównego ich założenia. Tak więc również tego rodzaju zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Tak więc, z uwagi na niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przedmiotową skargę oddalił, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.