Sygnatura
I GSK 1270/26
Postanowienie NSA z 21 października 2026 r., I GSK 1270/26 – dotacje oraz subwencje z budżetu państwa
Wynik
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji I i II instancji
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 21 października 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku F. A. w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej F. A. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 3012/25 w sprawie ze skargi F. A. w Warszawie na decyzje Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 04 sierpnia 2025 r., nr 30/2025 w przedmiocie określenia przypadającej kwoty dotacji do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji I i II instancji.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 3012/25 oddalił skargę F. A. z siedzibą w W. (dalej Skarżąca) na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr 30/2025 w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu. Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła wyrok WSA w całości. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania kasacyjnego z uwagi na grożącą Skarżącej znaczą szkodę i trudne do odwrócenia skutki egzekucji administracyjnej świadczenia pieniężnego w wysokości przekraczającej bieżące możliwości finansowe organizacji pozarządowej oraz z uwagi na realną możliwość naruszenia ciągłości wykonywania jej zadań statutowych. Skarżąca wskazała również, że przedmiotowy wniosek został złożony z ostrożności procesowej. Skarżąca nie załączył do skargi żadnej dokumentacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, instytucja ta znajduje również zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym (uchwała oraz powoływane dalej orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony uregulowanej w tym przepisie (np. postanowienia NSA z: 3 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1427/11, z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I FZ 90/20) te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże) Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Strona skarżąca zgłaszająca zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinna wykazać istnienie prawdopodobieństwa ziszczenia się ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (postanowienie NSA z 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19, tamże). Strona skarżąca powinna przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym miejscu podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II GZ 1096/16, tamże). Ponadto podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II GSK 2001/11 tamże). Na gruncie przedmiotowej sprawy Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczyła się do ogólnikowego powołana się na grożącą Skarżącej znaczą szkodę i trudne do odwrócenia skutki egzekucji administracyjnej świadczenia pieniężnego w wysokości przekraczającej bieżące możliwości finansowe organizacji pozarządowej oraz z uwagi na realną możliwość naruszenia ciągłości wykonywania jej zadań statutowych. Strona jednak nie przywołała żadnych konkretnych okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia w związku z jej wykonaniem, którejkolwiek lub obu przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności Skarżąca nie wykazała swojej sytuacji materialnej np. poprzez przedstawienie jakichkolwiek dokumentów przedstawiających jej aktualną sytuację finansową, W tym miejscu podkreślić należy, że aby bowiem ocenić, czy w sprawie rzeczywiście może dojść do wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest odniesienie wynikającej ze skarżonej decyzji, niewątpliwie znacznej, kwoty przypadającej do zwrotu do sytuacji finansowej Skarżącej. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i sytuacji finansowej spółki) - nie jest możliwe zweryfikowanie, czy w istocie zapłata przez Skarżącą wynikającej z decyzji kwoty może rzeczywiście doprowadzić do szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym dokonanie ustalenia, jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na stronę skarżącą (tj. czy wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki i/lub znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.), okazało się niemożliwe. Ze wskazanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 29 września 2026
- Symbol z opisem
- 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
- Hasła tematyczne
- Oświata
- Skarżony organ
- Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
- Sędziowie
- Bogdan Fischer /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 61 par. 3, art. 193 · Dz.U. 2026 poz. 143
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: I GSK 583/26 · 21 października 2026
Wyrok NSA z 21 października 2026 r., I GSK 583/26 – dotacje oraz subwencje z budżetu państwa
Sygnatura: I GSK 869/24 · 16 października 2026
Wyrok NSA z 16 października 2026 r., I GSK 869/24 – dotacje oraz subwencje z budżetu państwa
Sygnatura: I GSK 128/26 · 16 października 2026
Wyrok NSA z 16 października 2026 r., I GSK 128/26 – dotacje oraz subwencje z budżetu państwa
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny