I GSK 1261/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2651/20 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 października 2020 r. nr 21/2020 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz nałożenie kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A Sp. z o.o. w S. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 grudnia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2651/20 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 października 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej i wymierzenie kary. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia 15 listopada 2011 r. Marszałek Województwa Łódzkiego dokonał wstępnego uznania Grupy w grupie produktów "warzywa" i "owoce" i zatwierdził plan dochodzenia do uznania (dalej: "PDU") za organizację producentów owoców i warzyw realizowany w latach 2012-2016 oraz wpisał Grupę do rejestru grup producentów prowadzonego przez Marszałka Województwa Łódzkiego. W dniu 21 lipca 2016 r. Grupa złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. (dalej jako wniosek za 1 półrocze 5 roku PDU). W złożonym wniosku Grupa zadeklarowała m.in. zrealizowanie inwestycji polegającej na zakupie 5 szt. platform samojezdnych do zbiorów owoców HERCULES. Łączna wnioskowana kwota pomocy wyniosła 972 813,37 zł (w części dotyczącej platform sadowniczych kwota pomocy wyniosła 750 000,00 zł). W dniach od 5 do 16 grudnia 2016 r. przeprowadzona została kontrola w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej Grupy, z której sporządzony został protokół z czynności kontrolnych. W dniu 27 grudnia 2016 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję o przyznaniu pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności w wysokości 222 729,11 zł za 1 półrocze 5 roku realizacji PDU. W dniu 18 czerwca 2019 r. do Łódzkiego OR ARiMR wpłynął protokół z kontroli ex-post w Grupie przeprowadzanej przez Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w Łodzi (dalej: "WIJHARS") w dniach od 15 października 2018 r. do 26 kwietnia 2019 r. w zakresie Pomoc finansowa dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. W dniach od 30 lipca 2019 r. do 19 sierpnia 2019 r. przeprowadzona została kontrola przez inspektorów terenowych ARiMR w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej Grupy oraz w miejscach przechowywania platform sadowniczych. Po przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół z czynności kontrolnych. W dniu 28 czerwca 2019 r. Dyrektor OR ARiMR wydał postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego z urzędu zakończonego decyzją z dnia 27 grudnia 2016 r. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego, Dyrektor OR ARiMR w Łodzi w dniu 27 stycznia 2020 r. wydał decyzję, na mocy której uchylił w całości decyzję z dnia 27 grudnia 2016 r. Na skutek rozpoznania odwołania Prezes ARiMR w dniu 25 maja 2020 r. wydał decyzję o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W dniu 4 czerwca 2020 r. do OR ARiMR wpłynął Aneks nr 1 do Protokołu kontroli ex-post planowej przeprowadzonej przez WIJHARS. Dyrektor OR ARiMR wydał postanowienie o dołączeniu do akt sprawy tego dokumentu. W dniu 17 lipca 2020 r. po przeprowadzeniu wznowionego postępowania administracyjnego dotyczącego wniosku za 1 półrocze 5 roku PDU, Dyrektor OR ARiMR wydał decyzję o uchyleniu w całości decyzji z dnia 27 grudnia 2016 r. i przyznaniu pomocy finansowej. Prezes ARiMR po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wydał decyzję z 28 października 2020 r. na mocy której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości, uznając jej prawidłowość pod względem faktycznym i prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że postępowanie w sprawie wniosku Grupy za 1 półrocze 5 roku PDU zostało wznowione wskutek uznania, że w sprawie wyszły na jaw istotne nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd pierwszej instancji wskazał, że za nową, istotną dla sprawy okoliczność, nieznaną organowi w dniu wydania decyzji z dnia 27 grudnia 2016 r. uznać należy fakt, że przedstawiona wraz z wnioskiem faktura VAT nie dokumentowała zakupu faktycznie nabytych maszyn, ujawnione w trakcie post-kontroli z 2019 r. okoliczności wskazują, że do końca 1 półrocza 5 roku realizacji PDU (do dnia 30 czerwca 2016 r.) Skarżąca nie nabyła tych maszyn, które znajdują się aktualnie w jej posiadaniu, a mianowicie maszyn, co do których wystawiono noty korygujące z 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził zatem, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zakresie wystąpienia nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji z dnia 27 grudnia 2016 r. a nie znanych organowi, który tę decyzję wydał. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że na skutek działań Grupy doszło do nieprawidłowości polegającej na posługiwaniu się przez Grupę dokumentami, które potwierdzały nieprawdę co do przedmiotu transakcji oraz co do jego wartości. W ocenie Sądu, organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, zaskarżona decyzja zawiera ponadto wszystkie elementy przewidziane przepisami procedury administracyjnej, uzasadnienie zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 9 ust 1 pkt 3 lit. A i lit. B oraz art. 1a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu poprzez uznanie, że zachodzą podstawy do odmowy przyznania dofinansowania (pomocy finansowej] w zakresie kwoty 750.000,00 złotych związanej z kosztami inwestycji w postaci nabycia platform sadowniczych poprzez uznanie, iż zachodzą podstawy do odmowy dofinansowania pięciu sztuk platform sadowniczych będących przedmiotem rozstrzygnięcia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów polegające na uznaniu, iż stanowić mogą one podstawę do wydania zaskarżonych skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego w niniejszym postępowaniu decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 21/2020 z dnia 28 października 2020 r.; 2. naruszenie art. 61 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. przez jego zastosowanie do zaistniałego stanu sprawy w wyniku czego założono na skarżącą spółkę karę w wysokości 222 729,11 złotych przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wspomnianych przepisów polegające na uznaniu, że stanowić mogą one podstawę do wydania zaskarżonych skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego w niniejszym postępowaniu decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 21/2020 z dnia 28 października 2020 r. W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa proceduralnego wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez uznanie za dopuszczalne w świetle prawa proceduralnego na tle stanu fatycznego niniejszej sprawy (a tym samym poprzez niezastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 kpa co stanowi naruszenie całej grupy przepisów kpa statuujących podstawowe aksjologiczne zasady postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art 6, 7, 8, 11 kpa) poprzez uznanie za dopuszczalne wznowienie postępowania postanowieniem nr 10/19 z dnia 28 czerwca 2019 r. Dyrektora OR ARiMR i uchylenie przez Dyrektora OR ARiMR decyzją z dnia 17 lipca 2020 r. decyzji ostatecznej z dnia 27 grudnia 2015 r. a także przez uznanie za dopuszczalne w świetle zacytowanych już w tym tiret przepisów prawa procedury administracyjnej i procedury przed sądami administracyjnymi w ogóle wznawiania postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie dowodów istniejących w chwili wydawania decyzji pierwotnej a w szczególności przez dopuszczenie do uznania za nową okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 punkt 5 kpa faktu znanego mu (lub dowodowo dostępnego) już na etapie pierwotnie prowadzonego postępowania. Wniesiono także o uwzględnienie zarzutu nieważności postępowania przed organami administracji jaką usankcjonował wojewódzki sąd administracyjny to jest naruszenie przez organ art. 10 kpa. Ponad wszelką wątpliwość bowiem organ nie dokonał zawiadomienia w trybie tego przepisu będącego niezbędnym do wydania decyzji administracyjnej. Skutkuje to nieważnością decyzji. W myśl art. 10 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji jest powiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się, gdy organ zakończył już zbieranie dowodów. Zgodnie z tym artykułem, organ zobowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W § 10 § 2 k.p.a. uregulowano wyjątki, bowiem można odstąpić od ww. zawiadomienia, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Wyjątki te w sposób oczywisty nie zachodzą. W zawiadomieniu z art. 10 kpa organ informuje wszystkie strony o możliwości wypowiedzenia się, wyznaczając jednocześnie miejsce i termin zapoznania się z aktami sprawy. Przepisy kodeksu nie wskazują terminu, w którym strona ma możliwość wypowiedzenia się i zapoznania z aktami sprawy, jednakże okres ten powinien być na tyle długi, aby osoba miała możliwość dojazdu do urzędu, przeczytania akt i zastanowienia się nad ewentualnymi wnioskami oraz stanowiskiem. Wydanie decyzji przed upływem tak zakreślonego terminu jest niedopuszczalne i narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a ponadto pozbawia organ możliwości zapoznania się ze stanowiskiem strony oraz możliwości ustosunkowania się do niego w uzasadnieniu decyzji. Uchybienie wspomnianemu obowiązkowi zawiadomienia ma doniosłe skutki w ramach postępowania administracyjnego, bowiem organ wydaje decyzję na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ale okoliczność faktyczną może uznać za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (wyjątek we wspomniany już art. 10 § 2 k.p.a.), a także może uzasadniać uchylenie decyzji przez organ odwoławczy (art. 81 k.p.a. w zakresie skutków naruszeń w ramach kontroli sądowej - wyrok NSA z 18 maja 2006 r., II OSK 831/2005, ONSAiWSA 2006/6 poz. 157, OSP 2007/3 poz. 26.). Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Pełnego Składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyroki NSA: z 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; z 22 września 2010 r., II FSK 764/09; z 16 lipca 2013 r., II FSK 2208/11; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane wyroki tamże). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć przy tym należy, że dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Poczynienie powyższych uwag było niezbędne zważywszy na konstrukcję zarzutów i uzasadnienie rozpoznawanej skargi kasacyjnej. Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że ich istota sprowadza się w gruncie rzeczy do negowania stanowiska Sądu I instancji zgodnie z którym w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zakresie wystąpienia nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji z dnia 27 grudnia 2016 r. a nie znanych organowi, który tę decyzję wydał. Odnosząc się jednak w pierwszej kolejności do zarzutu nieważności postępowania z uwagi brak stwierdzenia przez Sąd I instancji naruszenia praw skarżącej wynikających z braku zastosowania przez organy Agencji art. 10 § 1 kpa, Prezes ARiMR wskazuje, że wspomniany przepis dotyczy prawa czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Analiza treści zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedłożonego na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, nie wskazano jakiej konkretnej czynności skarżąca chciała dokonać i jaki miałaby ona wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa uprawdopodabniając istotność wpływu tegoż uchybienia na wynik sprawy, powinna wskazać, że to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831105; postanowienie NSA z dnia 22 marca 201.2 r. sygn. akt II GSK 431/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunek ten na gruncie rozpatrywanej sprawy nie został spełniony. W świetle zaś wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1691/18 uchybienie art. 10 § 1 kpa może stanowić podstawę uchylenia decyzji wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z bogatego orzecznictwa dotyczącego omawianego przepisu wynika, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Nadto wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów mających miejsce przed wydaniem decyzji, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. Nową okolicznością istotną dla sprawy może być tylko taki fakt, który mógłby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli mógł spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyroki NSA: z 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1961/15, LEX nr 2324339; z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 218/18, LEX nr 2501151; z 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1112/17, LEX nr 2676447). Przypomnieć należy, że organ jak i Sąd I instancji potraktowały, jako przesłankę wznowienia postępowania nowe okoliczności oraz dowody, które istniały w dniu wydawania decyzji z dnia 27 grudnia 2016 r. tj. przedstawioną wraz z wnioskiem fakturę VAT. Faktura z dnia 30 czerwca 2016 r. wykazywała nabycie maszyn marki HERCULES, kontrola na miejscu oraz ocena rzeczoznawcy przeprowadzona w 2016 r. również wskazała na maszyny marki HERCULES, jednak rzeczywiście nie dokumentowała ona zakupu faktycznie nabytych maszyn, co zostało ujawnione w trakcie postkontroli z 2019 r. Grupa nie nabyła maszyn marki HERCULES, lecz maszyny marki BILLO. Nie pozwala to na przyjęcie stanowiska skarżącej, że korekta faktury dokonana w 2019 r. miała jedynie charakter papierowy. Powyższe okoliczności świadczą zatem, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zakresie wystąpienia nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji z dnia 27 grudnia 2016 r. a nie znanych organowi, który tę decyzję wydał, a zatem zarzut stawiany w skardze należy uznać za bezzasadny. Poza powyższym należy stwierdzić, że na skutek działań Grupy doszło do nieprawidłowości polegającej na posługiwaniu się przez Grupę dokumentami, które potwierdzały nieprawdę co do przedmiotu transakcji oraz co do jego wartości. Przedstawienie organowi w ramach wniosku za 1 półrocze 5 roku PDO złożonego w dniu 21 lipca 2016 r. faktury VAT na kwotę 1 000 000,00 zł netto oraz innych dokumentów wskazujących na fakt zakupu platform sadowniczych marki HERCULES, choć w rzeczywistości przedmiotem transakcji były platformy sadownicze marki BILLO, spowodowało, że przyznano Grupie pomoc finansową w nadmiernej wysokości. Tego rodzaju nieprawidłowość będąca skutkiem celowego działania Grupy powoduje, ze za niekwalifikowaną należało uznać kwotę w wysokości 750 000,00 zł, jaką Grupa otrzymała w ramach dofinansowania za zakup 5 platform sadowniczych marki HERCULES, wskazanych przez stronę we wniosku za 1 półrocze 5 roku PDU. Ponadto w związku z tym, że Grupa świadomie włączyła niekwalifikowaną kwotę 1 000 000,00 zł netto przedstawiając fakturę VAT z nieprawdziwymi danymi należało zastosować karę wynikającą z art. 61 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 2017/891, ponieważ wnioskowana kwota przekroczyła kwotę, należną, ustaloną w trakcie kontroli, o więcej niż 3 %, kwoty faktycznie należnej beneficjentowi. W zakresie zarzutu naruszenia art. 61 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891 słusznie wskazano, że ma analogiczne brzmienie jak uchylony art. 117 rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 543/2011. Wobec powyższego organy prawidłowo zastosowały ww. przepis zamiast art. 117 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, który został uchylony art. 79 pkt 3 rozporządzenia Komisji nr 2017/891. Taki sposób stosowania przepisów znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, którego przykładem jest wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r. (sygn. akt II GSK 266/09 "(...) od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do stosunków prawnych (zdarzeń, stanów’ rzeczy) danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną, czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonania zmiany prawa. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa proceduralnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez uznanie za dopuszczalne w świetle prawa proceduralnego na tle stanu fatycznego niniejszej sprawy (a tym samym poprzez niezastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 kpa co stanowi naruszenie całej grupy przepisów kpa statuujących podstawowe aksjologiczne zasady postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art 6, 7, 8, 11 kpa) stwierdzić należy, że obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach tej sprawy w skardze kasacyjnej nawet nie podjęto próby wykazania, że naruszenie wymienionych w tym środku zaskarżenia przepisów procesowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest możliwe również zarzucanie w zakresie zarzutów procesowych niezastosowania przepisu. Tym samym za chybione należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 9 ust 1 pkt 3 lit. A i lit. B oraz art. 1a ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r o organizacji rynków owoców i warzyw oraz art. 61 rozporządzenia nr 2017/891, jak i przepisów procesowych art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.