I GSK 1229/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej, [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 876/24 w sprawie ze skargi [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 20 marca 2024 r. nr LXIV/1151/2024 w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji oświatowej oddala skargi kasacyjne.

Wyrokiem z 25 kwietnia 2025 r., sygn. III SA/Gl 876/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej WSA w Gliwicach) po rozpoznaniu sprawy ze skargi C. sp. z o. o. w Ł. (dalej zwanej skarżącą lub spółką) na uchwałę Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z 20 marca 2024 r., nr LXIV/1151/2024, w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu gminy dla jednostek oświatowych prowadzonych przez osoby fizyczne i osoby prawne inne niż jednostka samorządu terytorialnego, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części – tj.: § 9 ust. 4 i § 10; oddalając skargę w pozostałym zakresie. Spółka złożyła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 20 marca 2024 r., nr LXIV/1151/2024, (Dz. U. Województwa Śląskiego z 27 marca 2024 r. pod poz. 2435) w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Miasta Dąbrowy Górniczej dla jednostek oświatowych prowadzonych przez osoby fizyczne i osoby prawne inne niż jednostka samorządu terytorialnego, funkcjonujących na terenie Miasta Dąbrowy Górniczej oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania udzielonej dotacji. Przedmiotowej uchwale zarzuciła: 1. naruszenie art. 38 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 poz.2029; dalej: u.f.z.o.) w zw. z art. 211 ust. 1-3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 poz.305; dalej: u.f.p.) w związku z § 9 ust. 4 uchwały poprzez wydanie uchwały z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej oraz z naruszeniem zasad dokonywania zwrotów dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, w szczególności nałożenie w każdym przypadku obowiązku zwrotu dotacji wypłaconej za grudzień do budżetu Miasta Dąbrowy Górniczej zgodnie z u.f.p. jeśli jest ona wyższa od dotacji należnej, co stanowi nieuwzględnienie rocznego charakteru dotacji oświatowej oraz faktu, iż w niektórych sytuacjach z całorocznego rozliczenia dotacji może wynikać, iż dotacja roczna wypłacona była w prawidłowej wysokości z uwagi na fakt, iż mimo że w grudniu wypłacono więcej niż stanowiła dotacja należna, to w poprzednich miesiącach mogły wystąpić niedopłaty po stronie organu, zatem nie wystąpi konieczność zwrotu jakiejkolwiek kwoty do budżetu miasta, co w konsekwencji stanowi nałożenie na podmiot kontrolowany obowiązków sprzecznych z regulacją ustawową; 2. naruszenie art. 38 ust. 1 § 2 w związku z art. 36 ust. 2 i 3 u.f.z.o. w związku z § 9 ust. 5 uchwały poprzez wydanie jej z przekroczeniem delegacji ustawowej w szczególności poprzez ustanowienie, że organ dotujący ma prawo żądać wyjaśnień, dodatkowych informacji oraz przedłożenia oryginału dokumentacji finansowo-księgowej wskazanej w rozliczeniu, podczas gdy u.f.z.o. wyraźnie wskazuje, że dokumenty takie organ może żądać jedynie na etapie postępowania kontrolnego, co w konsekwencji powoduje, iż postanowienia uchwały sprzeczne są z regulacją ustawową; 3. naruszenie art. 36 ust. 1-3 oraz 38 ust. 1 u.f.z.o. w związku z § 10 uchwały poprzez wydanie jej z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej, w szczególności poprzez nałożenie na szkołę obowiązku umieszczania na księgowych dowodach źródłowych potwierdzających wydatki sfinansowane ze środków dotacji z budżetu gminy adnotacji: "Sfinansowano z dotacji udzielonej z budżetu Miasta Dąbrowy Górniczej dla (nazwa dotowanej jednostki oświatowej) w wysokości zł (słownie: zł)" oraz imiennej pieczęci i podpisu dyrektora jednostki oświatowej lub osoby reprezentującej organ prowadzący, w sytuacji gdy tak ustanowiony obowiązek opisywania dokumentów źródłowych nie mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego do ustalania trybu rozliczania dotacji, w tym: terminu i sposobu rozliczania dotacji oraz nie wynika z przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Wobec powyższego spółka wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, w szczególności w zakresie § 9 ust. 4-5 i § 10. WSA w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi spółki, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części – tj.: § 9 ust. 4 i § 10; oddalając skargę w pozostałym zakresie. Sąd zauważył, że jak wynika z art. 91 ust. 1 zd.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465; dalej: u.s.g.) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. (...) Także na gruncie art. 79 ust. 1 zd.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 107; dalej: u.s.p.) za istotne naruszenie prawa (będące podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy) uznaje się wydanie aktu bez podstawy prawnej lub z naruszeniem podstawy do podjęcia uchwały. Wskazuje się, że akt prawa miejscowego nie może naruszać nie tylko przepisów ustawy zawierających delegacje do jego ustanowienia, ale również przepisów Konstytucji RP oraz innych ustaw pozostających w pośrednim lub bezpośrednim związku z regulowaną materią. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się zatem naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (vide Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 102). Sąd podkreślił, że wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił precyzyjnie rodzaju tego naruszenia. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią tylko takie naruszenia prawa (verba legis: "sprzeczności z prawem"), które wykraczają poza kategorię naruszeń "nieistotnych" (argument a contrario z art. 91 ust. 4 u.s.g.) tj. w szczególności polegające na podjęciu uchwały przez organ niewłaściwy, brak lub przekroczenie podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowaniu przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, tudzież naruszenie procedury jej uchwalania. Przy tym decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia. Sąd dodał, że w zakresie aktów prawa miejscowego tego rodzaju akt organu jednostki samorządu terytorialnego stanowiony jest na podstawie upoważnienia ustawowego i winien być sporządzany tak, by jego regulacja nie wykraczała poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, nie czyniła wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także by nie powtarzała kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Akt prawa miejscowego musi zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Materia będąca przedmiotem regulacji prawnej w drodze uchwały rady gminy nie może być regulowana w odrębnych przepisach prawa powszechnie obowiązujących, a organy samorządowe (rada gminy) są zobowiązane do przestrzegania udzielonego im ustawowo upoważnienia do wydawania aktów prawa miejscowego oraz nie mogą one w podejmowanych przez nie działaniach wkraczać w materię ustawową. Realizując zawartą w art. 38 ust. 1 u.f.z.o. delegację ustawową organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego w drodze uchwały ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, oraz tryb przeprowadzania kontroli prawidłowości ich pobrania i wykorzystania, w tym zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, termin przekazania informacji o liczbie odpowiednio dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków, uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, o których mowa w art. 34 ust. 2 oraz termin i sposób rozliczenia wykorzystania dotacji. Z regulacji tej wynika, że organ stanowiący gminy został upoważniony do ustalenia trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji. Z przepisu tego nie wynika natomiast, ażeby organ ten został upoważniony do stanowienia prawa w zakresie wyposażenia organu kontrolującego w inne uprawnienia kontrolne niż przewidziane w art. 38 u.f.z.o. oraz do nałożenia na podmioty kontrolowane innych obowiązków niż wynikające z tego przepisu. Uprawnienie do określenia trybu kontroli to ustalenie zasad na jakich będzie się ona odbywać, sposobu postępowania, procedury przeprowadzania kontroli. Z art. 38 ust. 1 u.f.z.o. nie wynika natomiast, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego został upoważniony do stanowienia prawa w zakresie wyposażenia organu kontrolującego w inne uprawnienia kontrolne niż przewidziane w art. 36 ust. 2 i 3 u.f.z.o. oraz do nałożenia na podmioty kontrolowane innych obowiązków niż wynikające z tego przepisu. Pierwszym przepisem, którego stwierdzenia nieważności domaga się spółka jest § 9 ust. 4 uchwały. Sąd w tej kwestii podzielił pogląd wyrażony w wyroku NSA z 12 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 1465/22, że niedopuszczalne jest takie działanie organu samorządu terytorialnego realizującego delegację ustawową, które polega na powtarzaniu bądź modyfikacji wiążących norm ustawowych. Konsekwencją dokonania takiego powtórzenia jest przyjęcie wystąpienia istotnego naruszenia prawa, co z kolei stanowić będzie podstawę do stwierdzenia nieważności przepisu prawa miejscowego. Zatem regulacja § 9 ust. 4 uchwały wykracza poza delegacje ustawową zawartą w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. Nie można uznać, że przytoczona regulacja dopełnia jakąś normę powszechnie obowiązującą, skoro się do niej wprost odwołuje i nakazuje jej przestrzegać, co z samej konstrukcji państwa prawa wynika, że prawa należy przestrzegać. Spółka zarzuciła regulacji § 9 ust. 5 uchwały, że została wydana z przekroczeniem delegacji ustawowej w szczególności poprzez ustanowienie, że organ dotujący ma prawo żądać wyjaśnień, dodatkowych informacji oraz przedłożenia oryginału dokumentacji finansowo-księgowej wskazanej w rozliczeniu, podczas gdy u.f.z.o. wyraźnie wskazuje, że dokumenty takie organ może żądać jedynie na etapie postępowania kontrolnego, co w konsekwencji powoduje, iż postanowienia uchwały sprzeczne są z regulacją ustawową. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Jak wynika z art. 36 ust. 1 u.f.z.o. organ dotujący (...) może kontrolować prawidłowość pobrania i wykorzystania dotacji (...) Nie zostały wskazane jednocześnie formy kontroli. Kontrola może być zatem wykonywana bezpośrednio, "na miejscu", ale może także być realizowana w formie pośredniej. Polega ona na sprawdzaniu podmiotu kontrolowanego w oparciu o badanie i analizę materiałów dostarczonych przez jednostkę kontrolowaną. (por. J. Jagielski, Kontrola administracji publicznej, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2007 r., s. 43). Zatem wprowadzenie przedmiotowej regulacji interpretować jako prowadzenie kontroli tzw. "siedzącej", pośredniej, dopuszczanej na gruncie prawa administracyjnego. Wobec tego Sąd w regulacji § 9 ust. 5 uchwały nie dopatrzył się naruszenia prawa. Przedmiotem regulacji jest wyznaczenie uprawnień, jakie ma kontrolujący i jest on zgodny z art. 36 ust. 2 u.f.z.o. Według spółki nieprawidłowym jest § 10 uchwały, poprzez nałożenie na szkołę obowiązku umieszczania na księgowych dowodach źródłowych potwierdzających wydatki sfinansowane ze środków dotacji z budżetu gminy adnotacji: "Sfinansowano z dotacji udzielonej z budżetu Miasta Dąbrowy Górniczej dla (nazwa dotowanej jednostki oświatowej) w wysokości zł (słownie: zł)" oraz imiennej pieczęci i podpisu dyrektora jednostki oświatowej lub osoby reprezentującej organ prowadzący, w sytuacji gdy tak ustanowiony obowiązek opisywania dokumentów źródłowych nie mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego do ustalania trybu rozliczania dotacji, w tym: terminu i sposobu rozliczania dotacji oraz nie wynika z przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Oceniając analogiczny zapis uchwały NSA wyroku 7 lipca 2021 r., sygn. akt I GSK 117/21 stwierdził, że obowiązek zamieszczenia zapisu tej treści na dokumentach źródłowych nie wynika z ustawy. Wprowadzenie zapisu o tej treści stanowi element z zakresu rachunkowości i księgowości podmiotu dotowanego. Żaden przepis ustawy nie przyznaje radzie miejskiej kompetencji do regulowania kwestii finansowo-księgowych aktem prawa miejscowego. W konsekwencji wprowadzając taki zapis do zaskarżonej uchwały Rada Miejska wykroczyła poza zakres kompetencji ustawowej określonej art. 38 u.f.z.o., dopuszczając się istotnego naruszenia prawa, co z kolei spowodowało konieczność stwierdzenia nieważności tego przepisu. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach wniosła zarówno Rada Miejska w Dąbrowie Górniczej jak i spółka. Rada Miejska zaskarżyła ten wyrok w zakresie pkt 1 i 3, tj. w zakresie w którym Sąd uwzględnił skargę i zasądził na rzecz spółki koszty postępowania, Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20.06.2002 r. w sprawie ,,Zasad techniki prawodawczej" (ztp) a to paragrafu 137 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 4. ustawy o samorządzie gminnym (dalej ustawy lub usg) poprzez uznanie, że przepis § 9 ust 4 zaskarżonej uchwały stanowi niedopuszczalne powtórzenie podczas gdy w wyroku w ogóle nie wskazano jaki przepis ustawy został powtórzony a nadto zakwestionowany zapis wraz z innymi przepisami uchwały stanowi zupełną całość i sprawia, że regulacja jest spójna i zupełna, a jak wynika orzecznictwa sądów zakaz normatywnych powtórzeń wrażony w § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" nie ma charakteru absolutnego, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 38 u.f.z.o. poprzez uznanie, że zapis "Sfinansowano z dotacji udzielonej z budżetu Miasta Dąbrowy Górniczej dla (nazwa dotowanej jednostki oświatowej) w wysokości zł (słownie: zł)" oraz imiennej pieczęci i podpisu detektora jednostki oświatowej lub osoby reprezentującej organ prowadzący jest przekroczeniem delegacji ustawowej w.w przepisu podczas gdy w rozważaniach podnosił, iż przepisu art. 38 u.f.z.o. można wywieść umocowanie do nałożenia obowiązku ''współdziałania" z kontrolującymi m.in. poprzez udostępnianie dokumentacji związanej z prowadzeniem szkoły, odbieranie wyjaśnień od przedstawicieli dotowanego co powoduje, że sposób opisu faktury jest wyjaśnieniem i jednoznacznym wskazaniem dla kontrolującego, że środki objęte fakturą podlegają kontroli, 3. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 148 ustawy z dnia 30.08.2002. prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie mające wpływ na zaskarżone orzeczenie sądu polegajcie na nie oddaleniu w całości skargi C. w sytuacji oczywiście chybionych zarzutów opisanych w pkt1-2. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w całości, na podstawie art. 188 P.p.s.a. Spółka zaskarżyła wyrok WSA w Gliwicach w części w której Sąd oddalił skargę. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła naruszenie art. 38 ust. 1 i 2 w związku z art. 36 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U.2020.2029 t.j. z dnia 2020.11.17, zwaną dalej u.f.z.o") w związku z § 9 ust. 5 uchwały poprzez wydanie jej z przekroczeniem delegacji ustawowej w szczególności poprzez ustanowienie, że organ dotujący ma prawo żądać wyjaśnień, dodatkowych informacji oraz przedłożenia oryginału dokumentacji finansowo-księgowej, wskazanej w rozliczeniu, podczas gdy ustawa o finansowaniu zadań oświatowych wyraźnie wskazuje, że dokumentów takie organ może żądać jedynie na etapie postępowania kontrolnego, co w konsekwencji powoduje, iż postanowienia uchwały sprzeczne są z regulacją ustawową. Na tej podstawie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, w części oddalającej skargę, a także jej uwzględnienie w tym zakresie. Zwróciła się również o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ustawa (art. 36 i art. 38 u.f.z.o.) zawiera zatem katalog zamknięty dokumentów, które musi dostarczyć na wezwanie kontrolujących organ prowadzący. Katalog ten nie może być rozszerzany w drodze uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Od wyroku WSA w Gliwicach skargi kasacyjne wniosły obie strony postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny więc kolejno odniesie się do obu z nich, poczynając od skargi wywiedzionej przez Radę Miejską w Dąbrowie Górniczej. W skardze kasacyjnie organu samorządowego sformułowano łącznie trzy zarzuty, spośród których dwa zostały określone przez jej autora jako odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, jeden zaś jako dotyczący naruszenia przepisów postępowania. W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy, do procesowego zarzutu skargi kasacyjnej, gdyż ocenę prawidłowości zastosowania regulacji materialnoprawnych można przeprowadzić w sytuacji, w której ustalenia faktyczne, poczynione na gruncie danej sprawy, nie zostały zakwestionowane. I tak mając na względzie postać zarzutu nr 3 Radcy Miejskiej w Dąbrowie Górniczej stwierdzić należy, iż z uwagi na wadliwy sposób jego skonstruowania nie mógł on zostać uznany za skuteczny. W treści tego zarzutu, jako naruszony przez WSA w Gliwicach, wskazano bowiem wyłącznie jeden przepis – art. 148 P.p.s.a., a więc przepis o charakterze wynikowym, który określa sposób orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego, w przypadku uwzględnienia skargi jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem tego rodzaju wynikowy przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy zarzutu skargi kasacyjnej. Wynika to zaś z tego, że nie jest to regulacja, której naruszenia sąd mógłby się dopuścić, badając legalność poddanego jego kontroli aktu, albowiem odnosi się ona do następstw ewentualnego naruszenia konkretnych przepisów. Niezależnie jednak od powyższego w tym miejscu dodać również należy, że przywołany przez skarżący kasacyjnie organ przepis stanowi podstawę uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi (po stwierdzeniu jej zasadności) organu jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru, poprzez uchylenie tego aktu. Tymczasem przedmiotem rozpoznania WSA w Gliwicach była skarga spółki na uchwałę Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej, nie zaś skarga jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru. Poza tym, uwzględniając częściowo skargę spółki Sąd pierwszej instancji wskazał na art. 147 § 1 P.p.s.a., a nie art. 148 P.p.s.a., który to został przytoczony w podstawie prawnej zarzutu. Tak więc przywołany w zarzucie przepis w ogóle nie był i co najważniejsze, nie mógł być przedmiotem zastosowania Sądu. Nie sposób jest więc przyjmować jego uchybienia, co sugeruje skarżący kasacyjnie organ. Z tego więc względu przedmiotowy zarzut uznać należało za pozbawiony podstaw. Przechodząc do zarzutów sformułowanych jako odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego również stwierdzić należy brak podstaw do uznania ich zasadności. W pierwszym z nich skarżący kasacyjnie organ jako naruszone przez WSA w Gliwicach wymienił przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283) w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.s.g. W tym względzie nie wskazał jednak czy uchybienie tym regulacjom miało miejsce w związku wadliwą ich wykładnią czy też błędnym zastosowaniem, które to formy naruszenia prawa materialnego alternatywnie wymienia art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Z tego już tylko względu omawiany zarzut jest niedostatecznie skonkretyzowany, aby można się było do niego w sposób jednoznaczny odnieść. Oprócz tego dodać również należy, że przepisy rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" nie stanowią regulacji prawa materialnego, poprzez pryzmat których można by bezpośrednio rozpatrywać prawidłowość wykładni czy też zastosowania konkretnych regulacji. Normują one materię związaną z przygotowaniem i redagowaniem aktów prawnych, a wiec związaną z przebiegiem procesu stanowienia prawa, w związku z czym ich adresatem jest jedynie prawodawca. Nie można więc na tej podstawie wprost formułować wniosków odnośnie prawidłowości konkretnych rezultatów wykładni przepisów prawa. Tego rodzaju okoliczności mogą mieć bowiem jedynie uzupełniające znaczenie w ramach oceny zarzutów błędnej wykładni prawa materialnego, których jednak w rozpatrywanym przypadku nie sformułowano. W zakresie twierdzeń skarżącego kasacyjnie organu zauważyć także należy, że w tym wypadku podnosi on, jako naruszenie prawa, niewymienienie w wyroku, tj. jego uzasadnieniu przepisu, który został powtórzony. Świadczy to więc o tym, że w istocie kwestionuje on postać sporządzonego przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia, akcentując braki w zakresie wyjaśnienia jego rozstrzygnięcia, co nie może być rozpatrywane w kategoriach naruszenia prawa materialnego, w dodatku nieprecyzyjnie zdefiniowanego. W ramach tego zarzutu jako uchybiony przez WSA w Gliwicach wymieniono również art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g., jednakże w tym wypadku w ogóle nie wskazano na czym jego uchybienie miałoby polegać, a co najważniejsze nie zarzucono jego błędnej wykładni, która oznacza niewłaściwe rozumienie treści danego przepisu. W tym więc aspekcie rozpatrywany zarzut należało więc uznać za nieskuteczny. W przypadku zarzutu nr 2 również stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania zasadności twierdzeń jego autora. Wbrew jego sugestiom nie można przyjąć bowiem, iż z art. 38 u.f.z.o. można wywieść możliwość zastosowania takiego wymogu wobec dotowanego podmiotu, zgodnie z którym będzie on zobligowany do opatrywania dokumentów dotyczących wydatków zapisem "Sfinansowano z dotacji udzielonej z budżetu Miasta Dąbrowy Górniczej" oraz stosowną pieczęcią. Takiego wymogu nie można bowiem utożsamiać z elementem współdziałania z organem dotującym. Taka wykładnia tego przepisu była by zbyt dalece idąca i nie znajduje jurydycznego uzasadnienia. Samego obowiązku owego współdziałania nie można bowiem rozciągać na wymóg stosowania dodatkowych obowiązków, niestanowiących istoty i głównych aspektów owej współpracy. Przeciwne podejście jest natomiast wyrazem nadinterpretacji zakresu obowiązków podmiotu dotowanego. W związku z powyższym brak było podstaw do uwzględnienia któregokolwiek z zarzutów skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej. Jeżeli chodzi natomiast o skargę kasacyjną spółki, to w tym wypadku sformułowano wyłącznie jeden zarzut, który został określony przez jej autora jako odnoszący się do naruszenia przepisów prawa materialnego. Poprzez niego zarzucono WSA w Gliwicach naruszenie art. 36 ust. 2 i 3 u.f.z.o. w zw. z § 9 ust. 5 uchwały. W tym zarzucie nie wskazano jednak wprost czy poprzez niego jego autor zmierza do wykazania naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji w postaci błędnej wykładni czy też wadliwego zastosowania wymienionych przez niego regulacji, niemniej jednak postać twierdzeń tego zarzutu, traktujących o zakresie możliwych do nałożenia na dotowanego obowiązków wskazuje, iż chodzi mu w tym wypadku o niewłaściwą wykładnię art. 36 ust. 2 i 3 u.f.z.o. Odnosząc się do tej problematyki wskazać należy, że twierdzenia spółki nie zasługują one na uwzględnienie. Z art. 36 ust. 2 i 3 u.f.z.o. nie można bowiem wywieść, że w tym wypadku ustawodawca ograniczył możliwość domagania się od dotowanego wyjaśnień, dodatkowych informacji czy też dokumentów, jedynie do postępowania kontrolnego, rozumianego w sposób ścisły i sformalizowany. Takie rozumienie tych regulacji nie znajduje jurydycznego uzasadnienia w rezultatach żadnego z uznanych sposobu wykładni przepisów. Nadto art. 36 ust. 1 u.f.z.o. uprawnienia kontrolne organu dotujące zakreśla w sposób szerszy, nie zamykając ich jedynie w granicach zainicjowanego w tym przedmiocie postępowania. W tym wypadku zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że prowadzenie pośredniej kontroli wydatkowania środków z dotacji jest jak najbardziej dopuszczalne i brak jest podstaw do wykluczania kompetencji do jej realizowania przez właściwy do tego organ. Tak więc również w tym wypadku brak było podstaw do uznania zasadności sformułowanego przez spółkę zarzutu, a co za tym idzie zasadności jej skargi. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił obie skargi kasacyjne.