I GSK 122/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. K. - Firma Handlowa A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Go 682/08 w sprawie ze skargi T. K. - Firma Handlowa A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 18 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Go 682/08 oddalił skargę T. K. F.H. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług po wznowieniu postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2003 r. działająca z upoważnienia strony Agencja Celna Przedsiębiorstwo Spedycji Międzynarodowej C.H. W. S.A., zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym na podstawie dokumentu SAD [...] tkaniny z syntetycznych włókien odcinkowych, ze stawką celną konwencyjną w wysokości 9%. Do zgłoszenia celnego dołączono świadectwo pochodzenia nr 109816. Naczelnik Urzędu Celnego w Świecku decyzją z [...] maja 2003 r. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej towaru i kwoty długu celnego. Organ przesłał przedmiotowe świadectwo pochodzenia do weryfikacji koreańskim organom celnym pod kątem autentyczności danych w nim zawartych. W piśmie z [...] października 2003 r. K. I. P.-H. poinformowała, że przedstawione jej świadectwo pochodzenia nie jest autentyczne. Wobec powyższego decyzją z [...] sierpnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ś. uchylił swoją poprzednią decyzję i dokonał ponownego wymiaru należności celnych przywozowych oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Izby Celnej w Rz. decyzją z [...] listopada 2004 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Od powyższego rozstrzygnięcia T. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który postanowieniem z 12 stycznia 2006 r. odrzucił skargę. We wniosku z [...] czerwca 2006 r. skarżący wniósł w sprawie ww. zgłoszenia o wznowienie postępowania celnego i podatkowego celnego na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, 5, 6, art. 244 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 248 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając wniosek podkreślił, iż decyzja objęta wnioskiem została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Jego zdaniem, organ celny winien przede wszystkim uzyskać informacje od eksportera towaru, co do prawidłowości i rzetelności świadectwa pochodzenia, na tę okoliczność przesłuchać stronę i dopiero na podstawie tych dowodów rozstrzygnąć sprawę. Dyrektor Izby Celnej w Rz. postanowieniem z [...] września 2006 r. pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania stwierdzając, iż organ nie jest władny do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony, a o tym, jaki charakter ma pismo decyduje sama strona. Organ nie zgodził się z twierdzeniem wnioskodawcy, że mogą zostać wszczęte niezależnie od siebie oba tryby postępowań. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego Dyrektor Izby Celnej w Rz. postanowieniem z [...] października 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Po rozpoznaniu złożonej na powyższe postanowienie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 11 września 2007 r., sygn. akt l SA/Go 1621/06 uchylił zaskarżone postanowienie uzasadniając, iż zostały naruszone przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Dyrektor Izby Celnej w Rz. decyzją z [...] lutego 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 2004 r. wskazując, że zasadniczym celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych, które są dotknięte poważnymi wadami mającymi charakter materialnoprawny. Ustosunkowując się do argumentacji podniesionej we wniosku skarżącego wyjaśnił, iż nie uzasadnia ona stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem nie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa. Podkreślił, iż w niniejszej sprawie ma miejsce spór interpretacyjny wynikający z odmiennej wykładni zastosowanych przez organ podatkowy przepisów podatkowych. Po rozpatrzeniu odwołania T. K. Dyrektor Izby Celnej w Rz. decyzją z [...] czerwca 2008 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że w drodze stwierdzenia nieważności eliminowane z obrotu prawnego mają być decyzje obarczone kwalifikowaną wadą o szczególnym charakterze wymienioną w zamkniętym katalogu przesłanek określonych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W sprawie, postępowanie o stwierdzenie nieważności wszczęte zostało na wniosek skarżącego, który domagał się takiego rozstrzygnięcia odnośnie ostatecznej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej [...] listopada 2004 r., utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ś. z [...] sierpnia 2004 r. w przedmiocie dokonania ponownego wymiaru należności celnych przywozowych oraz podatku od towaru i usług z tytułu importu. Sąd wskazał, że strona wniosek swój oparła na dwóch przesłankach: rażącym naruszeniu prawa i wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, które z kolei, jak wynika z treści skargi, wiązał z wydaniem decyzji organu celnego I instancji z naruszeniem art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej. Owo rażące naruszenie prawa przejawiać się miało w rozstrzyganiu przez organ celny na podstawie bezkrytycznych sugestii organu zagranicznego dotyczących sfałszowania świadectwa pochodzenia. Organy nie wskazały bowiem na czym polegało fałszerstwo i kto go dokonał, nie uzyskały opinii biegłego celem ustalenia, na czym polegało fałszerstwo, nie wykorzystały pobranych próbek towarów, które winny były być dowodem w toku prowadzonego postępowania na ustalenie kraju pochodzenia towaru, a to w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wysokość stawki celnej. Brak podstawy prawnej skarżący wiązał z rozstrzygnięciem w zakresie odsetek wyrównawczych. Ponadto wskazywał też na nieprawidłowe zastosowanie stawek celnych wywodząc, iż w art. 13 § 3 Kodeksu celnego brak było delegacji do ustanawiania stawek celnych konwencyjnych oraz autonomicznych. Z powyższego wyraźnie wynika, że skarżący składając wniosek o stwierdzenie nieważności w istocie dążył do ponownego rozpatrzenia sprawy. Dowodzą tego również wnioski dowodowe skarżącego o powołanie biegłego i ustalenie kraju pochodzenia towaru na podstawie badania próbek. Czynności te mogły być przedmiotem jedynie postępowania zwykłego, a nie trybu postępowania nadzwyczajnego, bowiem prowadziłoby to do orzekania co do istoty sprawy w kolejnej instancji. Sąd podniósł, iż badanie organu zasadnie skoncentrowało się na ustaleniu wystąpienia przesłanek rażącego naruszenia prawa i braku podstawy prawnej, na które powołano się we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Dyrektor Izby Celnej w Rz. wskazując na rozumienie pojęcia "rażące naruszenie prawa" ocenił, że w niniejszej sprawie nie zachodziło naruszenie o takim kwalifikowanym charakterze. Sąd przychylił się do powyższego poglądu organu. W ocenie Sądu I instancji, wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że decyzja taka nie ma podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym, zawartym w ustawie lub akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego. Nie będzie decyzją wydaną bez podstawy prawnej taka decyzja, w której nie wskazano podstawy prawnej w rzeczywistości istniejącej, albo taką podstawę błędnie powołano. Decyzja taka naruszałaby normy prawa procesowego, lecz wadliwość ta nie będzie stanowić podstawy do jej wzruszenia i powinna być usunięta w drodze sprostowania decyzji. Sąd podkreślił, że w świetle art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (co sąd administracyjny bada z urzędu nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną) uwzględnienie skargi na decyzję prowadzić powinno do stwierdzenia nieważności takiej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Niewątpliwie stanowi to dodatkowy argument odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższe stwierdzenia odnoszą się również do przesłanki braku podstawy prawnej. Dyrektor Izby Celnej w Rz. ustosunkowując się do tego zarzutu słusznie wskazał, że zarówno decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Ś., jak i organu II instancji zawiera podstawy prawne wymiaru odsetek, to jest § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz.U. z 2003r., Nr 55, poz. 1515). W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim podniósł, że zarzuty skarżącego skierowane są głównie przeciwko ustaleniom dokonanym w postępowaniu zwykłym przez organ celny, które mogły być zwalczane zwykłymi środkami zaskarżenia. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 191 i art. 120 Ordynacji podatkowej, oparte na odmiennej od oceny organu obowiązków organów w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, nie mogą być korygowane poprzez instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. T. K. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie normy prawnej określonej w art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej polegającą na tym, że Sąd uznał, iż organy celne działając w zgodzie z przepisami prawa dokonały wszelkich czynności procesowych w zakresie weryfikacji świadectwa pochodzenia, nie dokonując jednocześnie analizy Protokołu 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi, z drugiej strony, sporządzonym w Brukseli 16 grudnia 1991 r. (Dz.U z 1994, Nr 11, poz. 38 ze zm.), z którego to aktu wynika, że organy celne dokonały naruszenia art. 32 tego aktu, bowiem w ust. 1 tego przepisu mówi się, że: "Dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia jest przeprowadzana wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości, co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu" natomiast w ust. 2 tego artykułu mówi się o tym, że "w celu realizacji punktu 1 władze celne kraju importu zwracają świadectwo przewozowe EUR. 1 i fakturę, jeśli była przedłożona...". Sąd, nie tylko swoim wyrokiem uznał, iż organ celny dochował zasad określonych w art. 32 ww. Protokołu, ale również pominął całkowitym milczeniem kwestię zasadności wystosowania przez organ celny wniosku o dokonanie weryfikacji dowodu pochodzenia. Ponadto Sąd nie dokonał również oceny naruszenia przez organ celny ust. 6 art. 32, który stanowi, że "jeżeli w przypadkach uzasadnionej wątpliwości brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o dokonanie sprawdzenia albo, jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają, jeśli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji.", bowiem brak informacji o doręczeniu do organu weryfikującego świadectwa pochodzenia w sposób oczywisty wyklucza możliwość jego weryfikacji, a zatem żadna z przesłanek wymienionych w ust. 6 nie może mieć miejsca i zastosowania. Stan taki spowodował, iż w rzeczywistości Sąd usankcjonował działania organu celnego, który wydał skarżoną decyzję z obrazą wyżej powołanych przepisów prawa. 2. Naruszenie przepisów postępowania polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim nie będąc związany zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze (art. 134 § 1 p.p.s.a.) rozstrzygał wyłącznie w granicach skargi, tym samym dopuścił do tego, iż to błędne postępowanie miało istotny wpływ na nieprawidłowy w istocie wynik sprawy i wydane rozstrzygnięcie (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że Sąd pominął analizę normy prawa materialnego wynikającą z art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), która to norma odnosi się wprost tylko do przepisów, które mają zastosowanie przy obliczaniu długu celnego który powstał przed 1 maja 2004 r. Przepis powyższy nie odnosi się do kwestii wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, czy wznowienia postępowania. Zdaniem skarżącego instytucja stwierdzenia nieważności decyzji czy wznowienia postępowania oraz kwestia długu celnego, to dwa odrębne zagadnienia prawne, przy czym, wobec utraty mocy obowiązującej ustawy - Kodeks celny z dniem 30 kwietnia 2004 r., do przedmiotowego postępowania należy stosować przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny oraz przepisy Ordynacji podatkowej. Wobec instytucji wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie mają zastosowania przepisy Kodeksu celnego, bowiem ustawa ta utraciła moc 30 kwietnia 2004 r., zaś przepis art. 2652 Kodeksu celnego ma zastosowanie jedynie w odniesieniu do obliczania długu celnego od towarów wprowadzonych na polski obszar celny przed 1 maja 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd ten zobligowany jest poprzestać na ocenie zarzutów przedstawionych przez stronę w skardze kasacyjnej, a zarzuty te winny odnosić się do procesu orzekania Sądu I instancji. Jako podstawy skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie skarżący wskazał przepisy art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wymienił jako naruszone zarówno przepisy postępowania jak i przepisy prawa materialnego. Tego rodzaju błędy nie uzasadniają jednak uznania zarzutów za nie podlegające rozpatrzeniu. Również wskazanie niektórych, naruszonych zdaniem strony przepisów, jedynie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie uzasadnia ich zdyskwalifikowania przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Celnej w Rz. z [...] czerwca 2008 r., utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję z [...] lutego 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rz. z [...] listopada 2004 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ś. z [...] sierpnia 2004 r., mocą której uchylona została decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Ś. z [...] maja 2003 r. w części dotyczącej kursu waluty, wartości statystycznej i zastosowanej stawki celnej z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...]. Uchylenie opisanej decyzji nastąpiło na skutek weryfikacji przedłożonych do zgłoszenia celnego świadectw pochodzenia towaru i stwierdzeniu, na podstawie informacji pochodzącej od władz kraju wystawiającego świadectwa pochodzenia, że świadectwa te nie są autentyczne. Wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rz. z [...] listopada 2004 r. T. K. uruchomił nadzwyczajny tryb postępowania, mający na celu wzruszenie ostatecznego (wskutek niezaskarżenia) rozstrzygnięcia organu celnego. Tryb ten jest uregulowany w art. 247 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem możliwość stwierdzenia nieważności decyzji uzależniona jest od wystąpienia jednej z przesłanek w nim wymienionych. Jeśli więc organ administracji celnej stwierdzi, że którakolwiek z tych przesłanek zaistniała, obowiązany jest stwierdzić nieważność decyzji. Oznacza to, że Sąd I instancji bada jedynie, czy organ administracji celnej nie naruszył prawa odmawiając stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd mógł więc oceniać jedynie przesłanki wynikające z nadzwyczajnego trybu, zakreślonego ramami przepisu art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Uruchamiając nadzwyczajny tryb postępowania strona zakreśliła bowiem granice postępowania, którego istota sprowadza się do oceny, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu tym nie bada się ponownie przesłanek wydania decyzji, która jest przedmiotem tego postępowania. W rezultacie, za chybione należy uznać wszelkie zarzuty dotyczące pominięcia przez Sąd I instancji argumentów merytorycznych, odnoszących się do postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy celne i zakończonego decyzją z [...] listopada 2004 r. Dotyczy to zwłaszcza zarzutu naruszenia przepisów art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez zaakceptowanie przez Sąd I instancji wszystkich czynności związanych z weryfikacją świadectw pochodzenia towaru mimo braku analizy art. 32 Protokołu 4 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli 16 grudnia 1991 r. (Dz.U. Nr 11, poz. 38 ze zm.). Ustalenia stanu faktycznego zostały dokonane w postępowaniu przed organami celnymi, zakończonym decyzją z [...] listopada 2004 r., która - jak już wyjaśniono - nie była przedmiotem kontroli Sądu I instancji. Chybiony jest więc również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Trafnie Sąd I instancji podkreślił, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy jednego z trybów kwalifikowanych, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji i nie prowadzi do oceny decyzji według wszystkich zasad trybu zwykłego. W postępowaniu tym bada się, czy decyzja została dotknięta wadą o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, tj. wadą wymienioną w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazując na naruszenie art. 134 p.p.s.a. skarżący podniósł, że przepis ten potwierdza brak uzasadnienia dla działania Sądu wyłącznie w granicach wniesionej skargi oraz wyraził pogląd, że nie jest trafne stanowisko Sądu, iż podniesione zarzuty dotyczą wyłącznie decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Wskazany art. 134 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje do zbadania z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Należy jednak podkreślić, że Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organami administracji. Postępowanie w niniejszej sprawie jest natomiast ograniczone do oceny przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, co zasadnie wyjaśnił Sąd I instancji. Sąd ten wskazał nadto, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji strona oparła na dwóch przesłankach: rażącym naruszeniu prawa i wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, które z kolei wiązała z wydaniem decyzji przez organ celny I instancji z naruszeniem art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej. Rażące naruszenie prawa przejawiać się miało w braku uprawnień organów celnych do przeprowadzenia weryfikacji świadectw pochodzenia oraz w przeprowadzeniu jej w sposób wadliwy. Brak podstawy prawnej decyzji skarżący wiązał z rozstrzygnięciem w zakresie odsetek wyrównawczych oraz zastosowanej stawce celnej wskazując na brak delegacji w art. 13 § 3 Kodeksu celnego do ustanawiania stawek celnych konwencyjnych i autonomicznych. Trafnie Sąd I instancji wywiódł z powyższego, że skarżący składając wniosek o stwierdzenie nieważności w istocie dążył do ponownego rozpoznania sprawy prowadzonej w postępowaniu zwykłym. Podnosząc zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej stwierdził nadto, że Sąd I instancji rozstrzygał sprawę wyłącznie w granicach skargi i nie dokonał analizy art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), a ta doprowadziłaby do uznania, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności może być dokonana wyłącznie w oparciu o przepisy art. 68 i 70 Ordynacji podatkowej. Powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepis art. 26 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne stanowi, że "przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej". Stanowisko skarżącego, w świetle oczywistego brzmienia tego przepisu nie znajduje zatem uzasadnienia zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że dług celny powstał 7 maja 2003 r. (data zgłoszenia celnego), a więc w okresie obowiązywania ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jednolity Dz.U., Nr 75, poz. 802 z 2001 r.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.