I GSK 1219/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Bk 122/24 w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 12 stycznia 2024 r. nr 2001-IEW.720.56.2023 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 14 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Bk 122/24, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. P. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 12 stycznia 2024 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: ← naruszenie przepisów postępowania, które mające istotny wpływ na wynik sprawy – skutkujące nieważnością postępowania sądowego – a mianowicie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 111 § 2 p.p.s.a. poprzez brak łącznego rozpoznania skarg w sprawie niniejszej I SA/Bk 122/24 oraz w sprawie I SA/Bk 167/24 – pomimo tożsamości stron oraz przedmiotu skarg dotyczących tego samego postępowania egzekucyjnego w administracji oraz tego samego tytułu wykonawczego, co skutkowało brakiem kompleksowego podejścia ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku jako sądu I instancji, mającym oczywisty wpływ na wynik postępowania poprzez oddalenie skargi i odmowę uznania zasadności zarzutów w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym. W oparciu o wyżej sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku celem łącznego rozpoznania ze skargą I SA/Bk 167/24, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych – za obie instancje. W piśmie z 5 sierpnia 2024 r. skarżący oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy celem rozpoznania skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia, nie zażądała jej przeprowadzenia. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesiony w niej jedyny zarzut, tj. zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 p.p.s.a., przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku jest nietrafny. Skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia powyższych przepisów w tym, że WSA nie rozpoznał łącznie skargi wniesionej w niniejszej sprawie, tj. w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 122/24 ze sprawą o sygn. akt I SA/Bk 167/24 – pomimo tożsamości stron oraz przedmiotu skarg dotyczących tego samego postępowania egzekucyjnego w administracji a także tego samego tytułu wykonawczego, co skutkowało brakiem kompleksowego podejścia przez WSA jako sądu pierwszej instancji. Powyższe uchybienie, zdaniem skarżącego miało oczywisty wpływ na wynik postępowania poprzez oddalenie skargi i odmowę uznania zasadności zarzutów w egzekucyjnym postępowaniu administracyjnym. Na wstępie należy wskazać, że faktycznie, do WSA w Białymstoku wpłynęły dwie skargi A. P. Mianowicie skarga w niniejszej sprawie, w której strona zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 12 stycznia 2024 r. nr 2001-IEW.720.56.2023 utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji oddalającego zarzut strony dotyczący wygaśnięcia obowiązku w zakresie "wpłat dokonanych w postępowaniu egzekucyjnym V KM 487/18" w egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 27 maja 2021 r. nr 2003-723.433027.2021 oraz skarga w sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą I SA/Bk 167/24 na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 28 lutego 2024 r. nr 2001-IEW.720.8.2024 utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 27 maja 2021 r. nr 2003-723.434027.202 (zarzut nieistnienia obowiązku oraz błędu, co do osoby zobowiązanej art. 33 § 2 pkt 1 i 3 u.p.e.a.). Należy dodać, że obydwie sprawy zostały rozstrzygnięte wyrokami WSA w Białymstoku wydanymi w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2024 r., a skargi kasacyjne od tych wyroków są rozpoznane przez NSA na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na dzień 19 lutego 2026 r. W myśl art. 111 § 2 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca skarżący kasacyjnie, Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Połączenie kilku oddzielnych spraw na podstawie przepisu art. 111 § 2 p.p.s.a. w celu ich łącznego rozpoznania jest uprawnieniem (nie obowiązkiem) sądu, ma charakter techniczny, organizacyjny i należy do pojęć z zakresu tzw. ekonomii procesowej, jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Sąd posiada swobodę decyzji w zakresie połączenia spraw na podstawie wspomnianego przepisu. Na gruncie tej sprawy nie wykazano, że nie połączenie spraw mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA brak połączenia wzmiankowanych spraw nie doprowadził w szczególności do naruszenia prawa materialnego; na przykład błędnej interpretacji stanu faktycznego, której uniknięto by przy łącznym rozpoznaniu. Należy też zauważyć, że autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu postawionego zarzutu przywołuje argumenty nie odnoszące się do przepisu art. 111 § 2 p.p.s.a., ale do uregulowania zawartego w art. 111 § 1 p.p.s.a. stanowiącego o obligatoryjności łącznego rozpoznania skarg. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).